του Άκη Γαβριηλίδη

Σε μια διαδικτυακή ανταλλαγή μεταξύ κυρίως γυναικών, (προφανώς φεμινιστριών αλλά δεν γνωρίζω να σας πω ποιας κατεύθυνσης/ κύματος/ τάσης), την οποία έτυχε να παρακολουθήσω, μία άγνωστή μου κυρία, στο τέλος μιας εκτενούς τοποθέτησης, διακήρυξε με έμφαση το εξής (μεταφέρω με κόπυ/πέιστ):

μια γυναίκα που επιβιώνει απο βιασμο και καθε είδους σεξουαλική κακοποίηση ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΖΗΣΑΣΑ.Για να γινει επιζησασα θέλει δρόμο.

Η λέξη επιζήσασα, όπως όλοι γνωρίζουμε ή μπορούμε να μάθουμε, είναι η μετοχή αορίστου του ρ. επιζώ.

Οπότε, η παραπάνω διατύπωση είναι μία μεγαλοπρεπής αντίφαση όρων. Είναι σαν να λέμε: κάποια που σηκώθηκε δεν είναι όρθια, κάποια που ενηλικιώθηκε δεν είναι ενήλικη, ένας κύκλος δεν είναι στρογγυλός κ.ο.κ.

Ίσως βέβαια να είναι ένα ηθελημένο οξύμωρο σχήμα. Όμως, ακριβώς, πόσο επιτυχημένο είναι αυτό το σχήμα από γλωσσική και ουσιαστική άποψη; Μας βοηθάει σε κάτι, εμάς ή –το κυριότερο- τις γυναίκες στις Συνέχεια →

του Άκη Γαβριηλίδη, της Ελισάβετ Γρηγοριάδου και του Μάριου Εμμανουηλίδη

Πολλά γράφτηκαν, και συνεχίζουν να γράφονται, γύρω από την «καταγγελία για άγριο βιασμό» που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο Indymedia. Δύο από αυτά ήταν τα εξής: α) «εγώ αδελφή μου σε πιστεύω». β) «Γιατί δεν προσέφυγε στη δικαιοσύνη;». Το πρώτο προφανώς λέγεται προς υποστήριξη της καταγγελίας· το δεύτερο μπορεί να λέγεται από δύο οπτικές γωνίες: αφενός προς αμφισβήτηση («αφού δεν προσέφυγε, δεν μπορεί να γίνει πιστευτή η καταγγελία»)· αλλά και, αφετέρου, προς ενθάρρυνση της καταγγέλλουσας να προσφύγει ώστε να τιμωρηθεί ο δράστης.

Ασχέτως οπτικής γωνίας, και οι δύο αποφάνσεις είναι εκτός θέματος, κατά διαφορετικό τρόπο αλλά για τους ίδιους λόγους.

Ο ένας λόγος είναι ότι δεν υπάρχει προς το παρόν καμία «αδελφή». Το κείμενο είναι ανώνυμο, δεν υπάρχει κάποιο πρόσωπο για το οποίο να τεθεί ζήτημα εάν το πιστεύουμε ή όχι. Το μόνο που μπορούμε να πιστέψουμε ή όχι είναι το κείμενο.

Όμως, τι σημαίνει να «πιστεύουμε» ένα κείμενο; Όποιος/-α δεν ακολουθεί μία εμπειριστική-μεταφυσική λογική της προφάνειας, της παρουσίας και της ταυτότητας κάθε πράγματος με τον εαυτό του, γνωρίζει ότι τα κείμενα εκ φύσεως σημαδεύονται από εντάσεις και ενέχουν περισσότερα νοήματα απ’ όσα κυριολεκτικά λένε, όχι λόγω κάποιας αδυναμίας ή υποκρισίας του συντάκτη τους αλλά κατ’ Συνέχεια →