Αρχείο

Discourse

του Άκη Γαβριηλίδη

Στις 16/01/2012, η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ εξέδωσε δελτίο τύπου με τίτλο «Το αίμα μας το διαθέτουμε για τις ανάγκες της Τάξης μας». Το δελτίο έλεγε μεταξύ άλλων:

Δημιουργούμε τράπεζα αίματος. Γνωρίζουμε τις ανάγκες. Αγωνιζόμαστε για την πλήρη και δωρεάν κάλυψη των αναγκών όλης της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. (…)

Το αίμα της εργατικής Τάξης το διαθέτουμε για τις ανάγκες των συναδέλφων μας όπου και όποτε απαιτείται δεν το χαρίζουμε στην κερδοφορία του κεφαλαίου.

Η αιμοδοσία θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 11/3/2012 από τις 10 το πρωί μέχρι τις 4.00 το απόγευμα στα γραφεία του ΠΑΜΕ.[2]

Η ανακοίνωση αυτή δεν πέρασε απαρατήρητη από σχολιαστές του γραπτού και του ηλεκτρονικού τύπου, οι οποίοι ήδη έχουν διατυπώσει σχετικά πολύ σοβαρές, και άλλοτε –ή ταυτόχρονα- ειρωνικές, Read More

Par Akis Gavriilidis et Juan-Domingo Sanchez

On trouve dans le numéro 4 de l’année 2007 de « Théa » un article du Directeur de la Fondation Auschwitz, M. Yannis Thanassekos, ayant pour titre Le débat autour de la réception de Carl Schmitt. Critique de la modernité: théologie politique ou retour aux «anciens »? Dans cet article, l’auteur soutient essentiellement deux thèses: a) qu’il n’est pas justifié de séparer la théorie politique de Carl Schmitt de son comportement pratique personnel, et plus particulièrement de son engagement nazi et ses prises de position Read More


του Nαόκι Σακάι [1]

Περίληψη

Η μετάφραση είναι μια πράξη άρθρωσης που λαμβάνει χώρα στον κοινωνικό τόπο* της διαφοράς ή ασυμμετρίας. Ο τόπος της διαφοράς, στην οποία η μετάφραση αποτελεί απάντηση, είναι προγενέστερος από την εννοιολογική διαφορά των ειδών ή των ιδιαιτεροτήτων. Ωστόσο, η μετάφραση συχνά αναπαρίσταται ως διαδικασία εγκαθίδρυσης μιας ισοδυναμίας σύμφωνα με το μοντέλο της επικοινωνίας. Αυτή η παρανόηση της μετάφρασης απορρέει από τη σύγχυση Read More

του Άκη Γαβριηλίδη

Στο τέλος του πρώτου μέρους αυτού του άρθρου, είχα αναφερθεί στην (αυτο)προβολή του Στάθη Καλύβα και του Νίκου Μαραντζίδη ως εκπροσώπων του «νέου κύματος στη μελέτη του εμφυλίου πολέμου», και είχα υποστηρίξει ότι η εικόνα αυτή ενισχύθηκε από την πρώτη αντίδραση ορισμένων τουλάχιστον από όσους θέλησαν να τους αντικρούσουν.

Πράγματι, οι ίδιοι οι φερόμενοι ως υποστηρικτές της «καθεστωτικής αντίληψης», εκπρόσωποι της αριστερής ιστοριογραφίας της μεταπολίτευσης, είτε αυτοί προέρχονταν –με τους συμβατικούς όρους- από την «ορθόδοξη» είτε Read More