του Άκη Γαβριηλίδη

Εδώ και λίγες μέρες, έχει κυκλοφορήσει στο Youtube, και εν συνεχεία σε όλον τον υπόλοιπο κυβερνοχώρο, ένα πραγματικά απερίγραπτο βίντεο, φτιαγμένο με τεχνητή νοημοσύνη, το οποίο απεικονίζει ένα ομοίωμα του Νίκου Μπελογιάννη, κάτι μεταξύ ευαγγελικού πάστορα και ποπ σταρ ή/ και τενόρου, να εμφανίζεται σε κάτι σαν στάδιο, πάντως σε έναν ανοιχτό χώρο συναυλιών, κατάμεστο από νεαρούς Κνίτες και Κνίτισσες με κόκκινες σημαίες, και να κραυγάζει με μένος: «Έξω οι Αμερικάνοι!». Στη συνέχεια ακολουθεί μία ψευδο-άρια, διάσπαρτη με πεζά μέρη, σαν ρετσιτατίβα, όπου ο οιονεί Μπελογιάννης υποτίθεται ότι αναπτύσσει αυτήν την βασική ιδέα εξηγώντας ιδίως από πού και γιατί ακριβώς πρέπει να βγουν «έξω» οι «Αμερικάνοι».

Η ιδέα αυτή φυσικά είναι απολύτως παράλογη, άσχετη με την ιστορία του Μπελογιάννη και ακατανόητη, στα όρια της γελοιότητας. Ο Μπελογιάννης δεν ήταν τραγουδιστής. Επιπλέον, η υλοποίησή της πάσχει. Η μουσική –αν μπορούμε να την χαρακτηρίσουμε έτσι- είναι «ατσούμπαλη», αδέξια, ξένη προς οτιδήποτε θα μπορούσε να τραγουδήσει ένας Έλληνας κομμουνιστής τότε, ή και τώρα. Τα δε λόγια είναι σε πολύ κακά και Συνέχεια →

του Άκη Γαβριηλίδη

Δεν είμαι ειδικός στην αρχαία ιστορία.

Φαίνεται όμως ότι ούτε ο Άγγελος Συρίγος είναι.

Εκτός και αν οι … χμμ … ανακρίβειές του είναι ηθελημένες.

Εν πάση περιπτώσει, όταν τον άκουσα να μας διαβεβαιώνει ότι «ο Κίμων επιστρέφει στην Κύπρο για να την προστατεύσει ξανά από τους Πέρσες», σκέφτηκα να κοιτάξω λίγο το θέμα με τα πιο πρόχειρα διαθέσιμα μέσα. Στην Wikipedia λοιπόν βρήκα τα εξής[1]:

• Ο Κίμων ήταν αντιδημοκράτης και φιλολάκων.

Την εντός Ελλάδος πολεμική του δράση (η οποία ήταν ταυτόχρονα και αστυνομικού τύπου –βλ. αμέσως παρακάτω) την άρχισε το 469 π.Χ.. όταν (παραθέτω αυτολεξεί –οι υπογραμμίσεις δικές μου)

Η Νάξος, το ισχυρότερο νησί των Κυκλάδων, αποστάτησε. Ο Κίμων λοιπόν έδρασε σαν «αστυνόμος» της συμμαχίας, η Νάξος πολιορκήθηκε, συνθηκολόγησε και υποχρεώθηκε να περάσει στην τάξη των υποτελών συμμάχων, με βαρύτερο «φόρο».

Η διατύπωση «σαν αστυνόμος» είναι του λήμματος, όχι δική μου.

Την συνέχισε το 465 π.Χ. στη Θράκη, όπου

οι Αθηναίοι αποφάσισαν να στείλουν 10.000 αποίκους, Αθηναίους και σύμμαχους, στις Εννέα Οδούς (αργότερα Αμφίπολη), προκειμένου να αρχίσουν την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της Θράκης. Η Θάσος, ένα από τα ισχυρά μέλη της συμμαχίας, βλέποντας τα συμφέροντά της να απειλούνται, αποστάτησε. Ο Κίμων για άλλη μια φορά επέβαλε την τάξη μετά από τριετή πολιορκία. Η Θάσος τιμωρήθηκε βαρύτατα.

Το διακριτικό λήμμα δεν αναπτύσσει περαιτέρω σε τι συνίστατο αυτή η βαρύτατη τιμωρία.

Συνεχίζουμε:

Κατά την τελευταία απουσία του Κίμωνα, οι δημοκρατικοί στην Αθήνα δραστηριοποιήθηκαν (…) και τον κατηγόρησαν για δωροδοκία. (…) Υποστήριξαν ότι ενώ έπρεπε μετά την παράδοση της Θάσου να εισβάλει στη Μακεδονία, καθώς είχε και εκεί μεταλλεία, αυτός πήρε δώρο από τον βασιλιά της Μακεδονίας Αλέξανδρο. 

«Να εισβάλει στη Μακεδονία»;

Περίεργο, εγώ νόμιζα ότι έστιν ουν Ελλάς και η Μακεδονία. Έλληνες να εισβάλλουν στην Ελλάδα; Ή να χρειάζεται να δωροδοκηθούν για να μην εισβάλουν; Πού ακούστηκε.

Πάμε παρακάτω (εν συντομία και με δικά μου λόγια):

• Όταν στη Σπάρτη εξεγέρθηκαν οι είλωτες, πρότεινε -και επέτυχε- να σταλεί σώμα 4.000 οπλιτών να βοηθήσουν στην καταστολή της εξέγερσης. Οι Σπαρτιάτες αρνήθηκαν (!) και ο επίδοξος σφαγέας των επαναστατών γύρισε στην Αθήνα άπρακτος, όπου εξοστρακίστηκε για αυτή του την γκάφα.

Τον επόμενο χρόνο ξέσπασε ο πρώτος πελοποννησιακός πόλεμος.

• Όταν έληξε η δεκαετής εξορία του, γύρισε στην Αθήνα όπου του ανατέθηκε να διαπραγματευθεί ειρήνη με τους Λακεδαιμόνιους, λόγω των συμπαθειών του. Αλλά δεν επιτεύχθηκε ειρήνη.

• Τότε πρότεινε μια εκστρατεία στην Κύπρο. Τον στείλανε με 200 τριήρεις και εκεί πολιόρκησε τους Πέρσες που ήταν οχυρωμένοι στο Κίτιον, αλλά δεν τα κατάφερε διότι οι Πέρσες είχαν τοξότες και οι Αθηναίοι τρώγανε πολύ ξύλο. Πέθανε από αδιευκρίνιστες αιτίες και η πολιορκία έληξε χωρίς να καταληφθεί η πόλη.

Ο ιστορικός Κίμων λοιπόν όχι μόνο έδρασε ως μαντρόσκυλο μιας εκμεταλλευτικής και επεκτατικής συμμαχίας στην ανατολική Μεσόγειο, αλλά και δεν σημείωσε ιδιαίτερη επιτυχία επιχειρησιακά· τις περισσότερες φορές επέστρεψε άπρακτος.

Εύχομαι ολοψύχως στην συνονόματή του φρεγάτα να ακολουθήσει το παράδειγμά του.

[1] Όσα ακολουθούν προκύπτουν από συνδυασμό του αγγλικού και του ελληνικού λήμματος, τα οποία έχουν –ευεξήγητα- διαφορές μεταξύ τους.

του Άκη Γαβριηλίδη

Αδημονεί ο Φερνάζης. Ατυχία!

Εκεί που το είχε θετικό με τον «Δαρείο»

ν’ αναδειχθεί, και τους επικριτάς του,

τους φθονερούς, τελειωτικά ν’ αποστομώσει.

Τί αναβολή, τί αναβολή στα σχέδιά του.

Κ.Π.Κ.

Τι ακριβώς συνεισφέρει η ανακάλυψη των φωτογραφικών ντοκουμέντων της εκτέλεσης των 200 της Καισαριανής;

Η απάντηση είναι απλή: τουλάχιστον στον Στάθη Καλύβα συνεισφέρει μία μεγαλοπρεπή τάπα, και τον αφήνει με την ματαίωση εκείνου που βλέπει ένα συμβολικό σύστημα το οποίο προσπαθούσε επί χρόνια να χτίσει να καταρρέει και να βουλιάζει μετά από πρόσκρουση στο παγόβουνο του Πραγματικού. Εξ ου η απροκάλυπτη λύσσα και μνησικακία που εκφράζει στο τελευταίο του σημείωμα, την ίδια στιγμή που προσπαθεί –τι ειρωνεία- να παραστήσει τον «ψύχραιμο επιστήμονα» που δίνει σε άλλους συμβουλές εναντίον της «συγκινησιακής φόρτισης» και υπέρ της «βαθύτερης ιστορικής γνώσης», οι οποίες όμως ταιριάζουν γάντι πρώτα απ’ όλα στον ίδιο.

Ο Καλύβας σκηνοθετεί ένα τοπίο έξαλλης έκρηξης παθών, όπου κυριαρχούν η αλλοφροσύνη, ο μανιχαϊσμός, η «ερμηνευτική ισοπέδωση» και η «τοξικότητα» (χωρίς να δίνει ούτε ένα παράδειγμα), απέναντι στο οποίο έρχεται εκείνος, ως ο Maître, ο (άνδρας φυσικά) κυρίαρχος του εαυτού του και της Γνώσης, να διορθώσει γαλήνια την αποχαλίνωση των ιθαγενών και να τους δείξει όσα «δεν φαίνονται με γυμνό μάτι».

Τα κλαψουρίσματα αυτά για τον «ορυμαγδό που καλλιεργούν οι αλγόριθμοι», στα οποία συνίσταται το μισό σχεδόν σημείωμα, είναι φυσικά τελείως περιττά. Τα ίδια ακριβώς θα μπορούσαν να ειπωθούν για απολύτως οποιοδήποτε θέμα· καθημερινά ξεσπούν ορυμαγδοί στα ΜΚΔ για θέματα με πολύ μικρότερη σημασία απ’ ό,τι οι εκτελέσεις της 1^ης Μαΐου 1944. Αν κάποιος έχει κάτι ουσιαστικό να πει, καλά θα κάνει να το πει χωρίς να χάνει το χρόνο του επαναλαμβάνοντας (το Συνέχεια →

του Άκη Γαβριηλίδη

Με την ιστορία του μπλόκου τής (τότε Κοκκινιάς και νυν) Νίκαιας ήρθα σε επαφή σε μεγάλη ηλικία και μέσα από αναγνώσματα. Δεν είχα κάποια βιωματική σχέση με την περιοχή ούτε είχα γίνει από παιδί δέκτης προφορικών αφηγήσεων από ανθρώπους που τα έζησαν.

Φυσικά, όπως όλοι όσοι ενηλικιώθηκαν λίγο μετά τη μεταπολίτευση, είχα στην πολιτική μου αποσκευή την πληροφορία ότι στην Κοκκινιά το 44 γερμανοί και έλληνες ναζιστές εκτέλεσαν πολλές δεκάδες αντιστασιακούς, όπως έκαναν και σε πολλά άλλα μέρη λίγο πριν και λίγο μετά. Κάποια πράγματα όμως για τις συγκεκριμένες περιστάσεις του εγκλήματος τα έμαθα αργότερα. Και ειδικότερα, τα εξής: πρώτον, ότι, στο συμβάν αυτό, (όπως και σε πολλά άλλα, όπως είχε παρατηρήσει νομίζω πρώτη η Χάννα Άρεντ), οι ναζιστικές δυνάμεις χρησιμοποίησαν εναντίον «λευκών», ευρωπαϊκών πληθυσμών τεχνικές «διαχείρισης» (οριακά, όπως εν προκειμένω, εξόντωσης) πληθυσμών οι οποίες είχαν προηγουμένως δοκιμαστεί στις αποικίες· και δεύτερον ότι η συγκεκριμένη επιχείρηση πυροδοτήθηκε από την λύσσα και την εκδικητικότητα των Συνέχεια →

των Τζ.Μ. Κούτσι και Μαριάνα Ντιμόπουλος

Αλλά εκείνο που μας είναι εγγενές πρέπει να το εκμάθουμε εξίσου όσο και εκείνο που μας είναι ξένο.

– ΦΡΙΝΤΡΙΧ ΧΑΙΛΝΤΕΡΛΙΝ

… ο πυρήνας αυτού του κεφαλαίου αφορά ερωτήματα ήρθαν στο προσκήνιο πρόσφατα όταν ένα διήγημα, με τον τίτλο The Pole [Ο Πολωνός], το οποίο συνέθεσε στα αγγλικά ο JMC και διαδραματίζεται κατά βάση στη σύγχρονη Ισπανία, μετατράπηκε από την ΜD σε ένα διήγημα στα ισπανικά με τον τίτλο El polaco.

Ο στόχος αυτού του εγχειρήματος ήταν ασυνήθιστος: το El polaco να γίνει το «πρωτότυπο» κείμενο, με την έννοια ότι όλες οι επόμενες μεταφράσεις θα βασίζονταν στο ισπανικό κείμενο, όχι στο αγγλικό. Ο στόχος αυτός σε μεγάλο βαθμό ματαιώθηκε λόγω πιέσεων από το εσωτερικό της εκδοτικής βιομηχανίας, αλλά η προσπάθεια μας επέτρεψε να εγείρουμε γενικά ερωτήματα σχετικά με το δευτερεύον καθεστώς της μετάφρασης σε σχέση με το «πρωτότυπο» κείμενο, και ακόμα σχετικά με το δευτερεύον καθεστώς του μεταφραστή σε σχέση με το πρωτεύον καθεστώς του «πρωτεργάτη», του συγγραφέα.

Σε ένα εγχείρημα στο οποίο οι ρόλοι του συγγραφέα και της μεταφράστριας συγχέονταν ηθελημένα, ανατέθηκε στην ΜD να δημιουργήσει ένα ισπανικό κείμενο με απόηχους της αγγλικής, ιδίως στη Συνέχεια →

του Άκη Γαβριηλίδη

Σε πρόσφατη ανάρτησή του σε ΜΚΔ, ο εθνικός μας (τους) γλωσσολόγος διερωτάται μεγαλοφώνως: «Μπορούμε να βλέπουμε μέσα από τις λέξεις; Έχουν οι λέξεις διαφάνεια;». Η ερώτηση δεν είναι ρητορική, διότι σπεύδει να απαντήσει ο ίδιος στην αμέσως επόμενη πρόταση:

Ναι, μεγαλύτερη ή μικρότερη ανάλογα με τη γλώσσα.

Ποια γλώσσα λέτε ότι την έχει μεγαλύτερη κατά τον Μπ.; Σωστά μαντέψατε: φυσικά η ανώτερη όλων ελληνική. Και σίγουρα την έχει μεγαλύτερη από την αιώνια αντίπαλό της την αγγλική[1].

Αυτή την εξωφρενική, και αντίθετη προς τα διδάγματα της γλωσσολογίας (περιλαμβανομένης και της γλωσσολογίας που δίδασκε ο ίδιος στο πανεπιστήμιο) ιεράρχηση, ο Μπ. την αιτιολογεί με ακόμη πιο εξωφρενικά και ανορθολογικά επιχειρήματα.

Μεγάλη διαφάνεια λ.χ. έχουν οι λέξεις της Ελληνικής για δυο κυρίως λόγους: α) επειδή έχουν μεγαλύτερη δομική έκταση (πολυσύλλαβες). β) Επειδή στην γραφή τους ακολουθείται η ιστορική ορθογραφία, η οποία διατηρεί την αρχική μορφή της λέξης συνδεδεμένη και με την σημασία της.  Έτσι, ο χρήστης αντλεί ευκολότερα περισσότερες πληροφορίες για την σημασία, την δομή, συχνά και για την ιστορία της λέξης. Συνέχεια →

των Τζον Σόλομον και Πήτερ Μπάττον

Το πρώτο μισό του 20ού αιώνα, οι Εβραίοι ήταν κυριολεκτικά αποκλεισμένοι από τα άτυπα δίκτυα και τους δημόσιους θεσμούς που ήταν υπεύθυνοι για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Η βαθιά διείσδυση του Τζέφφρυ Έπστιν σε αυτά τα δίκτυα είναι ενδεικτική μιας πολύ ευρύτερης εξέλιξης στον χριστιανικό αντισημιτισμό και τον χριστιανικό σιωνισμό στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η περίοδος κατά την οποία μεγάλωσα στη Βοστώνη, τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, ήταν κατά βάση η κατάληξη αυτού που θα αποκαλούσα ανοιχτά σφοδρό αντισημιτισμό στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ήταν μια εποχή κατά την οποία οι Εβραίοι εξακολουθούσαν να αποκλείονται ανοιχτά τόσο από τους επίσημους θεσμούς όσο και από τα άτυπα δίκτυα που συνιστούσαν την κυριαρχία των WASP (WASP = White Anglo-Saxon Protestant, Λευκοί Αγγλοσάξονες Προτεστάντες) στην ανατολική ακτή, οι οποίοι ουσιαστικά έλεγχαν βασικούς τομείς της ελίτ κουλτούρας.

Ειδικότερα, οι Εβραίοι ήταν αποκλεισμένοι από τα ανερχόμενα δίκτυα που σχετίζονταν με την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, τα οποία αναπτύχθηκαν το πρώτο μισό του 20ού αιώνα, καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες κατακτούσαν νίκες σε δύο ευρωπαϊκούς παγκόσμιους πολέμους για να καταλάβουν μια θέση παγκόσμιας ηγεμονίας. Τα δίκτυα από τα οποία αποκλείονταν οι Εβραίοι κάλυπταν τα πρώτα think tank όπως το CFR (Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων) και το IPR (Ινστιτούτο Σχέσεων του Ειρηνικού), τους νεοσύστατους θεσμούς του Κράτους Εθνικής Ασφάλειας μέχρι και τη δημιουργία της CIA, καθώς και σημαντικά τμήματα της Wall Street.

Ενώ οι Εβραίοι συνέχισαν να αποκλείονται από το Εθνικό Κράτος Ασφαλείας κατά το μεγαλύτερο μέρος του Ψυχρού Πολέμου, όσοι Εβραίοι που ήταν πρόθυμοι να ξεκόψουν οριστικά από τον σοσιαλισμό Συνέχεια →

του Αλέξανδρου Ηλία

Διάβασα το αξιοθρήνητο πόνημα του Σάκη Μουμτζή για το Ολοκαύτωμα, το κείμενο που θα εκφωνούσε, σύμφωνα με τον αρχικό προγραμματισμό, κατά την τελετή μνήμης, την οποία οργάνωσε η ισραηλιτική κοινότητα του Βόλου. Αξιοσημείωτο δεν είναι το γεγονός ότι ακροκεντρώοι ακόμη προσπαθούν να μαζέψουν το σαγόνι τους από το πάτωμα, όπου βρέθηκε από θαυμασμό (και ανακούφιση;) ενώπιον ενός πνευματικού σκουπιδιού το οποίο με μεγαλειώδεις χειρονομίες μιμείται ό,τι ο συγγραφέας του νομίζει ότι είναι η σκέψη. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι οι εν λόγω ακροκεντρώοι, οι οποίοι καταγγέλλουν τον αντισημιτισμό και Συνέχεια →

της Αργυρώς Γιαννακουδάκη

«ΠΑΟΚ, εκδρομές, ναρκωτικά, έτσι χάνονται επτά παιδιά», αυτό πρέπει να είναι το σύνθημα από σήμερα!

Δεν μένω στον Τύπο (με ελάχιστες εξαιρέσεις) που απέκρυψε τα επίσημα αποτελέσματα των τοξικολογικών εξετάσεων της ρουμανικής Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας για τον οδηγό του μοιραίου βαν αλλά στην αποσιώπηση της είδησης από την πολιτική ηγεσία.

Αυτό πέραν του γεγονότος ότι αποτελεί ύψιστη ύβρι προς τη δημοκρατία, αποτελεί ύβρι και για την ίδια τη ζωή.

Το επίσημο κράτος ως κυρά Κατίνα, γνωρίζει και δεν μιλά, τάχα μου από σεβασμό.

Μα υπάρχει μεγαλύτερος σεβασμός από τον σεβασμό στην ίδια τη ζωή, μιλώντας ξεκάθαρα για τα πραγματικά αίτια Συνέχεια →