ρατσισμός,Μετακίνηση

Η ξενοφοβία των ξενοδόχων

του Άκη Γαβριηλίδη

Ψάχνω να βρω κάτι να πω που να μας βοηθάει να σκεφτούμε για το περιστατικό στα Καμένα Βούρλα, χωρίς να καταλήγει στο «να κατανοήσουμε τους καημένους τους κατοίκους, παρασύρθηκαν, δεν είναι φασίστες» κ.λπ.· να σκεφτούμε πώς, και γιατί, κάποιοι άνθρωποι κινητοποιούνται, φέρνοντας μαζί και τα παιδιά τους, για να εμποδίσουν άλλα παιδιά να φάνε και να κοιμηθούνε, με δυο λόγια να ζήσουνε, κραυγάζοντας μάλιστα ανερυθρίαστα «εδώ θα γίνει ο τάφος σας».

Τα video της θεματτικής ενότητας: ΚΑΜΕΝΑ ΒΟΥΡΛΑ | WEBTV | OPEN

Δεν είμαι σίγουρος ότι έχω μια εξήγηση. Μου κάνει όμως εντύπωση ότι οι κάτοικοι ενός χωριού που μεταπολεμικά είχε συνδέσει την ευημερία, αν όχι την ύπαρξή του, με την ξενοδοχειακή/ παραθεριστική/ εκδρομική βιομηχανία, (ή έστω βιοτεχνία), η οποία όμως εδώ και χρόνια βρίσκεται σε παρακμή επειδή άλλαξε η χάραξη της εθνικής, «έκλεισαν την εθνική», για να διαμαρτυρηθούν επειδή κάποιοι πρόσφυγες θα φιλοξενηθούν –επ’ αμοιβή- στα ούτως ή άλλως άδεια ξενοδοχεία τους.

Η «εθνική», όπως το δηλώνουμε εδώ και χρόνια με αυτό το επίθετο –παράγωγο του ουσιαστικού «έθνος», ουσιαστικοποιημένο με τη σειρά του- είναι ο άξονας που συνδέει τις δύο μεγαλύτερες πόλεις της χώρας. Υπό κανονικές συνθήκες, όποιος «κλείνει την εθνική» σταματά την κυκλοφορία στο σώμα του έθνους. Εν προκειμένω, φαίνεται ότι η ρατσιστική κινητοποίηση δεν μπλόκαρε κάθε είδους κυκλοφορία, αλλά μόνο αυτή που θα βοηθούσε τα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα να τραφούν και γενικώς να ζήσουν.

Όπως κι αν έχει, στο λόγο των ρατσιστών κατοίκων, ή στην επιτελεστική τους δήλωση, είναι σαν να έχουμε ένα χιαστό σχήμα, μια αυτοκαταστροφική σπείρα: δεν θέλουμε «κακούς» (=φτωχούς, Μουσουλμάνους) ενοίκους στα ξενοδοχεία μας, έστω και αν αυτοί βρίσκονται καθ’ οδόν προς τη Γερμανία ή τη Νορβηγία· θέλουμε Έλληνες και, ει δυνατόν, Γερμανούς και Νορβηγούς. Αυτοί όμως δεν θα έρθουν ποτέ: ούτως ή άλλως δεν έρχονταν, και τώρα είναι ακόμα λιγότερο πιθανό να έρθουν, αφού βγάλαμε για το χωριό μας μια εικόνα γεμάτη μίσος, απόρριψη και ξενοφοβία.

Ίσως όμως αυτό ακριβώς να ήταν το ημι-συνειδητό νόημα της πράξης: δεν ήταν ένα αθέλητο αποτέλεσμα, αλλά ήταν μια λύσσα, μια ματαίωση και μια επιθετικότητα που δεν ξέρει προς τα πού να στραφεί και στρέφεται εναντίον του εαυτού της. Και, κατά περίεργο τρόπο, στη στροφή της αυτή υλοποιεί το νόημα –ένα από τα νοήματα- του σημαίνοντος που συνιστά το όνομα του συγκεκριμένου χωριού (ένα αρκετά ασυνήθιστο όνομα, καθότι δεν είναι τόσο πολλά τα τοπωνύμια που αποτελούνται από δύο λέξεις –εφόσον τουλάχιστον η πρώτη λέξη δεν είναι «Νέος/Νέα», «Άνω/ Κάτω»  ή άλλα παρόμοια).

Μια αρχαιοελληνική έκφραση που χρησιμοποιείται ενίοτε ακόμα και σήμερα για να περιγράψει ένα «πέρασμα στην πράξη» κατά το οποίο ο ενδιαφερόμενος αδιαφορεί για τις πιθανόν ολέθριες συνέπειες, είναι το γαία πυρί μιχθήτω. Το πυρ ως γνωστόν είναι αυτό που καίει, και μία άλλη, νεοελληνική αυτή τη φορά έκφραση για εκείνον που έφτασε στο έσχατο σημείο ανοησίας και παραλογισμού είναι το έκαψες. Το ουσιαστικό τώρα το οποίο προσδιορίζει η παθητική μετοχή καμένα στο όνομα του χωριού επίσης δηλώνει, στην τρέχουσα γλώσσα, τον ανόητο και αφελή άνθρωπο. Καμιά φορά, nomen est omen, που έλεγαν και οι Ρωμαίοι. Κάποιοι λοιπόν εδώ φαντασιώνονται ότι μετενσαρκώνουν το μικρό γαλατικό χωριό που αντιστέκεται στην «αυτοκρατορία», ότι «φυλάνε τις Θερμοπύλες» –οι οποίες άλλωστε είναι πολύ κοντά γεωγραφικά, και είναι ο τόπος μιας ετήσιας μάζωξης των Ελλήνων νεοναζιστών. Όπως άλλωστε και ο τόπος μιας συντριπτικής νίκης των Γαλατών εις βάρος των Ελλήνων (Αιτωλών και Βοιωτών) το 279 π.Χ.  

Είναι λοιπόν τρελοί αυτοί οι Ρωμαίοι; Ίσως, αλλά ποιοι Ρωμαίοι απ’ όλους, και τι τρέλα τους κατέλαβε; Τι είναι αυτό που έκαψε τα Βούρλα, ή που έκανε τα βούρλα τους ξενοδόχους κατοίκους τους να το κάψουν; Ήταν σίγουρα η οργή τους για τους «φτωχούς» και «ταπεινούς» φιλοξενούμενους που τους προέκυψαν απρόσκλητοι –αλλά μήπως πάντα απρόσκλητοι δεν έρχονται οι φιλοξενούμενοι; Ταυτόχρονα, όμως, ήταν η επίγνωση ότι οι Μήδοι επιτέλους θα διαβούνε, αν δεν έχουν διαβεί ήδη, ότι εκείνοι που εμείς περιμένουμε μας έστησαν για πάντα, δεν πρόκειται να έρθουν να μείνουν στα ξενοδοχεία μας, οπότε κανένας ορθολογικός υπολογισμός και καμία προσμονή δεν μπορεί να μας χαλιναγωγήσει και να μας κάνει να υποκριθούμε έστω ότι είμαστε φιλόξενοι. Ας ανακατωθεί η γη με τη φωτιά, ακόμα κι αν η γη αυτή είναι η δική μας. Ή ιδίως τότε. Αφού μας είναι πλέον άχρηστη, αφού έχει ήδη γίνει ο δικός μας τάφος, ο τάφος των ελπίδων μας για πλουτισμό.

Η εικόνα ίσως περιέχει: υπαίθριες δραστηριότητες και φύση, κείμενο που λέει "ΑΘΗΝΑ ATHINA ΑΓΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ AGIOS KONSTANTINOS KAM ΒΟΥΡΛΑ KAM. VOURLA ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΚΑΤΟΥΡΗΜΑ 500m"

Κλασσικό
Πολιτική

Μπορεί ένας εμπρησμός να είναι ορθολογικός;

του Άκη Γαβριηλίδη

Πριν από κάποια χρόνια, ο γνωστός αυτόκλητος φιλελεύθερος Θάνος Τζήμερος, σε κείμενό του για το οποίο δεν θα δώσω λινκ -όποιος θέλει να το βρει το βρίσκει-, είχε ισχυριστεί ότι ηθικοί αυτουργοί για τον εμπρησμό του Χορτιάτη, και όλων των κατοίκων του, το 1944, αλλά και ουσιαστικά για όλες τις σφαγές των Ναζί επί κατοχής, ήταν οι αντάρτες του ΕΛΑΣ (τη λέξη μάλιστα αντάρτες την έχει σε εισαγωγικά, προφανώς για τον Τζ. ήταν ψευδοαντάρτες), οι οποίοι έστηναν ενέδρες και σκότωναν «Γερμανούς στρατιωτικούς που έτυχε να περνάν [sic] από το σημείο της ενέδρας». Αυτό που επιβαρύνει τη θέση των «δήθεν» ανταρτών, ισχυρίζεται ο συγγραφέας σε μία ακραίας χυδαιότητας εφαρμογή του οικονομικού ωφελιμισμού, της «ορθολογικής» αντιστοίχισης των μέσων προς τους σκοπούς, ήταν ότι οι επιθέσεις αυτές ήταν «χωρίς κανένα στρατιωτικό όφελος».

Η επιχειρηματολογία που επιστράτευσε ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης στην επίθεσή του κατά του Αντώνη Λιάκου σχετικά με την ανάρτηση του τελευταίου για τη φωτιά στη Μόρια θυμίζει εντυπωσιακά αυτή τη λογική, τόσο μάλλον που ρητά επικαλείται τον ορθολογισμό –εν προκειμένω την έλλειψή του- ως στάθμιση κόστους/ οφέλους. Η φωτιά, παραπονείται ο κ. υπουργός, «Έχει δημιουργήσει μεγάλο θέμα δημόσιας τάξης έως και εθνικής ασφάλειας. Έχει αφαιρέσει την δυνατότητα περίθαλψης και διοικητικής μέριμνας των αιτούντων άσυλο. Κόστισε και κοστίζει δεκάδες εκατομμύρια σε ευρώ, απασχολεί σημαντικούς ανθρώπινους και διοικητικούς πόρους του κράτους».

Με άλλα λόγια, ο στρατάρχης απευθύνει στους αντιπάλους του την ίδια απειλή υπό μορφή νουθεσίας:

Αν δεν αντιδρούσατε, αν δεν κάνατε τίποτα, θα συνεχίζατε να ζείτε. Σε μια αθλιότητα βέβαια, αλλά αν κάνετε θα είναι χειρότερα.

Το δίλημμα αυτό δεν είναι ψευδές, και δεν είμαι εγώ που θα πω ότι η απάντηση σε αυτό είναι πάντα εύκολη.

Θα πω όμως –νομίζω και ο Λιάκος αυτό είπε με τον τρόπο του- ότι οι άνθρωποι μερικές φορές, και ιδίως όταν πιεστούν μέχρι εκεί που δεν παίρνει άλλο, όταν οδηγηθούν σε συνθήκες ανυπόφορης αθλιότητας και αναξιοπρέπειας, κάνουν την επιλογή: «ας τα τινάξουμε όλα στον αέρα και βλέπουμε μετά. Ό,τι και να έρθει μετά, δεν θα είναι χειρότερο απ’ αυτό».

Και τότε κανείς δεν μπορεί να τους πει ότι η επιλογή αυτή είναι «ανορθολογική». Ακόμα και με όρους υπολογισμού και homo oeconomicus, η ικανότητα ποσοτικοποίησης της αθλιότητας εξασθενεί σε τόσο ακραίες συνθήκες, και δεν είναι τόσο αυτονόητο ποια από δύο ανυπόφορες καταστάσεις είναι περισσότερο ανυπόφορη. Για μερικούς ίσως είναι υποφερτό να έχουν ένα κομμάτι ψωμί, δυο μεταχειρισμένα ρούχα και ένα αντίσκηνο δύο επί δύο, περιμένοντας –μερικές φορές επί χρόνια- να κριθεί η αίτησή τους για άσυλο, με σοβαρή πιθανότητα να απορριφθεί τελικά. Για άλλους όμως προέχει η διατήρηση της αξιοπρέπειας και της αυτενέργειάς τους, και την βάζουν πάνω από την μίζερη αυτή επιβίωση.

Ακόμα και με όρους κόστους/ οφέλους, για παράδειγμα οι δηλώσεις Γερμανών αξιωματούχων, και, κυρίως, οι κινητοποιήσεις αλληλέγγυων στη Γερμανία και αλλού, οι οποίες συντέλεσαν στο να γίνουν αυτές οι δηλώσεις, είναι σαφώς ένα κέρδος για τους φερόμενους ως εμπρηστές. Ποιος, και με ποια λογική, θα τους πει ότι δεν ξέρουν ποιο είναι το συμφέρον τους;

Όποιος κι αν είναι, με αυτή του την κίνηση και μόνο θα διαψεύσει την φαινομενική προφάνεια και καθολική ισχύ του νόμου της «επιδίωξης του ίδϊου οφέλους». Διότι θα αποδείξει ότι το τι είναι καλό για κάποιον δεν κρίνεται με βάση κάποια αντικειμενική και ποσοτικοποιημένη ιεραρχία που ισχύει για όλους, αλλά με βάση τις επιθυμίες του καθενός. Ή/ και τους φόβους. Πάντως τα πάθη του καθενός. Γενικά μιλώντας, κάποιοι ενεργούν, σκέφτονται και μιλούν με βάση το φόβο, και άλλοι με βάση την επιθυμία. Και δη την επιθυμία της ελευθερίας.

Στην περίπτωσή μας, μεταξύ του Χρυσοχοΐδη και των έξι Αφγανών που έχουν συλληφθεί, δεν νομίζω να έχει κανείς δυσκολία να αποφασίσει ποιος κάνει το ένα και ποιος το άλλο.

Φωτιά στη Μόρια: Σε βίντεο ο εμπρησμός της δομής | ΣΚΑΪ
Κλασσικό
Δίκαιο,ναζισμός

600 υπογραφές ενάντια στο λογοκριτικό εγχείρημα του Λεωνίδα Καβάκου

Συλλογικό κείμενο

Εξακόσια άτομα (μέχρι στιγμής) υπέγραψαν έκκληση με τίτλο «Όχι στην ποινικοποίηση της κριτικής», με την οποία εκφράζουν την αντίθεσή τους στην άσκηση αγωγής εκ μέρους του βιολονίστα Λεωνίδα Καβάκου κατά του Άκη Γαβριηλίδη.

Οι περισσότερες υπογραφές, ευλόγως, προέρχονται από διάφορες πόλεις της Ελλάδας, αλλά επίσης από την Κύπρο, το Ισραήλ, την Ισπανία, την Ιταλία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, το Βέλγιο, την Αγγλία, τον Καναδά, τις ΗΠΑ, τη Βραζιλία και την Αυστραλία. Οι περισσότεροι από τις υπογράφουσες είναι πανεπιστημιακοί (από φοιτητές μέχρι ομότιμοι καθηγητές) ή καλλιτέχνες (κυρίως εικαστικοί και μουσικοί), αρκετοί είναι μεταφραστές, κάποιοι ιδιωτικοί ή δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά και δύο ναυτικοί, μία ζαχαροπλάστρια και ένας ξυλογλύπτης.

Ακολουθεί το κείμενο της έκκλησης και ο κατάλογος των υπογραφών.

Όποιος ενδιαφέρεται να προσθέσει το όνομά της, μπορεί να το κάνει αποστέλλοντας σχόλιο στην παρούσα ανάρτηση.

Με αγωγή που κατέθεσε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά, ο Λεωνίδας Καβάκος ζητά από το δικαστήριο να καταδικάσει τον Άκη Γαβριηλίδη στην εξοντωτική καταβολή αποζημίωσης 100.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση για «ηθική βλάβη», καθώς και σε προσωπική κράτηση 12 μηνών ως μέσο αναγκαστικής εκτέλεσης της απόφασης. Ο ενάγων ισχυρίζεται ότι η ηθική αυτή βλάβη προκλήθηκε από τη δημοσίευση ενός σημειώματος του Άκη Γαβριηλίδη στο μπλογκ Nomadic Universality, με το οποίο χαρακτήριζε ναζιστική τη δήλωση του Λεωνίδα Καβάκου ότι «στον Μπετόβεν υπάρχει ένα άρειο στοιχείο», μία δύναμη που «υπάρχει σε όλους μας, στο DNA μας». Επικαλούμενος, όμως, με την αγωγή του την «ηθική βλάβη» που υπέστη από την κριτική που του ασκήθηκε, ο Λεωνίδας Καβάκος επιδιώκει να παρουσιάσει τη δική του έκφραση γνώμης ως κοινό τόπο εκτός πολιτικής.

Εκφράζουμε την κατηγορηματική αντίθεσή μας στην ποινικοποίηση μιας δημόσιας κρίσης και κριτικής. Το «έγκλημα γνώμης» δεν ανήκει στη δημοκρατία και το κράτος δικαίου. Η υπεράσπιση της ελεύθερης γνώμης και του ελεύθερου λόγου δεν εκφοβίζεται και δεν εκβιάζεται.

Υπογράφουν:

  1. Vemund Aarbakke, επίκουρος καθηγητής Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ
  2. Ειρήνη Αβραμοπούλου, επίκουρη καθηγήτρια Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο
  3. Αλέκα Αγγελάκη, συνταξιούχος
  4. Θεοχάρης Αγγελίδης, δικηγόρος
  5. Γιώργος Αγγελόπουλος, επίκουρος καθηγητής, Φιλοσοφική Σχολή ΑΠΘ
  6. Πάνος Αγγελόπουλος, μεταφραστής
  7. Κάτια Αγγελοπούλου, πολίτης
  8. Μιχαήλ Αγραφιώτης, εκπαιδευτικός – σκηνοθέτης
  9. Μαριλία Αδάμ, πολίτης
  10. Κώστας Αδαμόπουλος, δημοσιογράφος
  11. Χάρης Αθανασιάδης, καθηγητής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων
  12. Αθηνά Αθανασίου, καθηγήτρια κοινωνικής ανθρωπολογίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο
  13. Μερόπη Αθανασίου, συνταξιούχος υπάλληλος ΕΕ
  14. Αθανάσιος Αθάνατος, καλλιτέχνης
  15. Γρηγόρης Αθυρίδης, φοιτητής Ιστορίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου
  16. Δημήτρης Αθυρίδης, σκηνοθέτης
  17. Εύα Αθυρίδου, φιλόλογος
  18. Αδαμαντία Aκουμιανάκη, ιδιωτική υπάλληλος
  19. Σάμυ Αλεξανδρίδης, εκπαιδευτικός
  20. Γιάννης Αλεξάκης, δικηγόρος
  21. Αδαμαντία Αλμπάνη, εικαστικός – εκπαιδευτικός
  22. Γιάννης Αλμπάνης, δημοσιογράφος
  23. Ανδρέας Αλμπάνης, κοινωνιολόγος (Msc, PhD)
  24. Αμαλία Αμούντζα, χημικός μηχανικός
  25. Γιώργος Αναγνώστου, πανεπιστημιακός, Αμερική
  26. Γεωργία Αναργύρου- Hahn, συνταξιούχος υπάλληλος ΕΕ
  27. Βαγγέλης Αναστασιάδης, άνεργος ιδιωτικός υπάλληλος
  28. Ιφιγένεια Αναστασιάδη, κοινωνική ανθρωπολόγος
  29. Νούλη Αναστασιάδου, μεταφράστρια στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Βρυξέλλες
  30. Τάσος Αναστόπουλος, συνταξιούχος πανεπιστημιακός
  31. Χρίστος Ανδριανόπουλος, ιστορικός, EHESS
  32. Έλσα Ανδριανού, θεατρολόγος – μεταφράστρια
  33. Γιώργος Ανδρίτσος, εκπαιδευτικός, διδάκτωρ ιστορίας
  34. Γιάννης Ανδρουλιδάκης, δημοσιογράφος
  35. Αριστείδης Αντονάς, συγγραφέας και αρχιτέκτονας
  36. Παύλος Αντωνιάδης, κλασσικός πιανίστας και μουσικολόγος, μεταδιδακτορικός ερευνητής Ircam και Université Paris 8
  37. Γιώργος Αντωνίου, ιστορικός
  38. Διονύσης Αντωνόπουλος, ιδιωτικός υπάλληλος
  39. Μαρία Γεωργία Αντωνοπούλου, διδάσκουσα, Τμήμα Κοινωνιολογίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο
  40. Γιάννης Αποστολίδης, ιδιωτικός εκπαιδευτικός (φιλόλογος – ιστορικός)
  41. Θανάσης Αποστολίδης, ηχολήπτης – μουσικοσυνθέτης
  42. Έλενα Αποστολίδου, κοινωνιολόγος
  43. Γιάννης Αποστολόπουλος. ιδιωτικός υπάλληλος
  44. Γιάννα Αποστόλου, μεταπτυχιακή φοιτήτρια ιστορίας
  45. Γιώργος Αραμπατζής, μεταδιδακτορικός ερευνητής, ΕΤΗ Ζυρίχη
  46. Γκίγκη Αργυροπούλου, θεωρητικός τέχνης – επιμελήτρια – σκηνοθέτης
  47. Αθανάσιος Αρίμης, εκπαιδευτικός
  48. Δημήτρης Ασημάκης, ιδιωτικός υπάλληλος
  49. Thomas Atzert, συγγραφέας – μεταφραστής, Frankfurt / Main – Germany
  50. Γιώργος Αυγέρης, ιδιωτικός υπάλληλος
  51. Ναταλία Αυλώνα, ερευνήτρια
  52. Χρίστος Αχνιώτης, εκπαιδευτικός
  53. Πέτρος Βαγιωνής, φυσικός
  54. Πάνος Βαδαλούκας, εκδόσεις Ισνάφι
  55. Αλέξης Βάκης, μουσικός – ραδιοφωνικός παραγωγός
  56. Χρήστος Βαλλιάνος, συνταξιούχος μηχανικός
  57. Μαρίνος Βάος, πολιτικός μηχανικός
  58. Αναστάσιος Βαρβαρούσης, νομικός – υπάλληλος ΕΕ
  59. Δημήτρης Βαρδουλάκης, Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών, Πανεπιστήμιο Σύδνεϋ
  60. Βασίλης Βαρουχάκης, αρχαιολόγος, Εφορεία Αρχαιοτήτων Χανίων
  61. Ανδρέας Βασιλείου, πολιτικός επιστήμονας – ιστορικός
  62. Λευτέρης Βασιλόπουλος, μεταφραστής
  63. Έλλη Βασσάλου, καλλιτέχνης
  64. Matteo Battistini, καθηγητής αμερικανικής ιστορίας και θεσμών – Πανεπιστήμιο της Μπολόνια
  65. Rudolph Bauer, ομότιμος καθηγητής, Πανεπιστήμιο Bρέμης
  66. Τερέζα Βεκιαρέλλη, μεταφράστρια
  67. Ανθή Βέλλη, εκπαιδευτικός, Πρόεδρος ΣΕΠΕ Γλυφάδας
  68. Παρασκευή Βέρμπη, φιλόλογος
  69. Ελένη Βέλτσου, διδακτικό προσωπικό ΕΚΠΑ
  70. Δημήτρις Βεργέτης, διευθυντής του περιοδικού αληthεια
  71. Χρύσα Βεργίδου, αρχαιολόγος
  72. Hannah Berry, Greater Manchester Centre for Voluntary Organisations
  73. Νικολέττα Βερύκιου, ηθοποιός
  74. Βαγγέλης Βλάχος, εικαστικός
  75. Άννα Γ. Βλάχου, συνταξιούχος τραπεζικός
  76. Ιωάννης Α. Βλάχος, δικηγόρος – οικονομολόγος
  77. Χρήστος Βλάχος, ιδιωτικός υπαλληλος
  78. Θεμιστοκλής Βοζίκης, πλοίαρχος
  79. Jacopo Bonasera, υποψ. διδάκτορας, Πανεπιστήμιο της Μπολόνια
  80. Παύλος Βοσκόπουλος, αρχιτέκτων μηχανικός
  81. Τάνια Βοσνιάδου, ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια
  82. Άννα Βουγιούκα, κοινωνική επιστήμονας
  83. Αθανάσιος Βουλγαρίδης, κεραμίστας
  84. Παναγιώτης Βωβός Τουμπάνης, τεχνικός τύπου
  85. Σίσσυ Βωβού, ακτιβίστρια γυναικείων δικαιωμάτων
  86. Κώστας Γαγανάκης, ιστορικός, ΕΚΠΑ
  87. Βαγγέλης Γαλάνης, ψυχολόγος
  88. Κώστας Γαλανόπουλος, μεταδιδακτορικός ερευνητής, Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο
  89. Αλέξανδρος Γαρύφαλλος, καθηγητής παθολογίας – ρευματολογίας Α.Π.Θ.
  90. Άννα Γασπαράκη, καθηγήτρια γαλλικών
  91. Παναγιώτης Γέρος, κοινωνικός ανθρωπολόγος
  92. Αριάδνη Γερούκη, συγγραφέας, συνταξιούχος καθηγήτρια Νομικής ΔΠΘ και ΕΑΠ, εκπρόσωπος του Βουδιστικου Κέντρου Θεσσαλονίκης
  93. Ηλίας Γεωργαντάς, αναπληρωτής καθηγητής, Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης, Πανεπιστήμιο Κρήτης
  94. Κατερίνα Γεωργαντζίκη, άνεργη
  95. Σπύρος Γεωργάτσος, συνταξιούχος
  96. Mύρια Γεωργίου, καθηγήτρια Μέσων και Επικοινωνίας, LSE
  97. Κώστας Γιαννακόπουλος, πανεπιστημιακός
  98. Ελένη Γιαννακοπούλου, καθηγήτρια-σύμβουλος ΕΑΠ
  99. Αρίστος Γιαννόπουλος, συνταξιούχος δημοσιογράφος
  100. Γιώργος Γιαννόπουλος, εκδότης
  101. Νίκος Γιαννόπουλος, διορθωτής – επιμελητής κειμένων 
  102. Γεωργία Γιαννοπούλου, Digital Marketing Manager
  103. Έφη Γιαννοπούλου, μεταφράστρια
  104. Δήμητρα Γιαννούλα, φοιτήτρια, Φιλολογία και Πολιτισμός Παραευξείνιων Χωρών
  105. Χριστίνα Γιαννούλη, LL.M. Eur., νομικός
  106. Χρήστος Γιαρένης, δικηγόρος και εκπαιδευτικός
  107. Βασίλης Γιάτσης, πολιτικός επιστήμονας
  108. Παναγιώτης Γιούλης, ψυχίατρος – ψυχοθεραπευτής
  109. Σωτήρης Γκαρμπούνης, εκπαιδευτικός
  110. Δημήτρης Γκιβίσης, εργαζόμενος στο Δήμο Πυλαίας-Χορτιάτη
  111. Μιχάλης Γκολιομύτης, επίκουρος καθηγητής Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθήνας
  112. Στέργιος Γκιουλάκης, ναυτικός
  113. Νίκος Γκιωνάκης, ψυχολόγος
  114. Γρηγόρης Γκουγκούσης, κοινωνικός ανθρωπολόγος 
  115. Δημήτρης Γουλής, διδάσκων, Σχολή Καλών Τεχνών ΑΠΘ
  116. Φωτεινή Γουσέτη, εικαστικός/ ερευνήτρια
  117. Νίκος Γραικός, καθηγητής ελληνικών στο Παρίσι
  118. Ζέλεια Γρηγορίου, αναπληρώτρια καθηγήτρια, Πανεπιστήμιο Κύπρου
  119. Γκέλυ Γρυντάκη, ιστορικός τέχνης
  120. Χαράλαμπος Γωγιός, συνθέτης
  121. Eleonora Cappuccilli, μεταδιδακτορική ερευνήτρια – Πανεπιστήμιο Όσλο
  122. Matilde Ciolli, υποψήφια διδάκτωρ – Πανεπιστήμιο Milano
  123. Luca Cobbe, Research Assistant – Πανεπιστήμιο La Sapienza, Ρώμη
  124. Isabella Consolati, Research Assistant – Πανεπιστήμιο της Μπολόνια
  125. Ελένη Δαλαμάγκα, δικηγόρος
  126. Λήδα Δάλλα, ηθοποιός – χορεύτρια – εκπαιδευτικός θεάτρου
  127. Σταύρος Δαμόπουλος, ιδιωτικός υπάλληλος
  128. Νίκος Δασκαλόπουλος, δημοσιογράφος
  129. Ελένη Δαφοπούλου, ιδιωτική υπάλληλος
  130. Camilla De Ambroggi, υποψήφια διδάκτωρ – Πανεπιστήμιο της Μπολόνια
  131. Francesca Della Santa, MA student in Art and Management, Πανεπιστήμιο της Μπολόνια
  132. Άντζελα Δεληχάτσιου, σκηνοθέτις
  133. Κώστας Δέμελης, δικηγόρος
  134. Δέσποινα Δεμερτζή, εκπαιδευτικός – μεταφράστρια
  135. Alex Demirovic, έκτακτος καθηγητής, Πανεπιστήμιο Goethe, Frankfurt on Main
  136. Χρήστος Δερμεντζόπουλος, καθηγητής πανεπιστημίου Ιωαννίνων
  137. Κώστας Δεσποινιάδης, συγγραφέας – εκδότης
  138. Laurent de Sutter, καθηγητής θεωρίας του δικαίου στο Vrije Universiteit Brussel
  139. Άντζελα Δημητρακάκη, συγγραφέας και Αναπλ. καθηγήτρια Ιστορίας της Τέχνης, Παν/μιο Εδιμβούργου
  140. Δημήτρης Δημητριάδης, καθηγητής μουσικής
  141. Δημήτρης Δημητρίου, oικονομολόγος
  142. Κορίνα Δημητρίου, Νομικός
  143. Αρχοντούλα Διαβάτη, εκπαιδευτικός
  144. Γιώργος Διβάρης, καθηγητής Σχολής Καλών Τεχνών ΑΠΘ
  145. Ηρώ Διώτη, iδιωτική υπάλληλος
  146. Γιώργος Δούδος, νομικός
  147. Κώστας Δουζίνας, καθηγητής Θεωρίας του Δικαίου
  148. Ελένη Δούνια, εκπαιδευτικός
  149. Θοδωρής Δρίτσας, μεταφραστής
  150. Ιωάννα Δρόσου, δημοσιογράφος, εφημερίδα «Εποχή», διδάκτορας Κοινωνιολογίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο
  151. Βασίλης Δρούγας, ιδιωτικός υπάλληλος
  152. Ulrich Duchrow, καθηγητής, Πανεπιστήμιο Χαϊδελβέργης
  153. Olav Eikeland, καθηγητής εφαρμοσμένων επιστημών στο Παν/μιο του Όσλο
  154. Παναγιώτης Ελ Γκεντί, υποψήφιος Διδάκτορας Φιλολογίας, Ε.Κ.Π.Α.
  155. Έφη Ελισσαίου, μαία – αισθητικός
  156. Μαριάννα Έλληνα, ενδυματολόγος
  157. Μάριος Εμμανουηλίδης, υπάλληλος ΕΦΚΑ
  158. Χριστόδουλος Ευθυμίου, πρόεδρος Σωματείου Εργαζομένων Δήμου ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
  159. Αλεξάνδρα Ζαββού, κοινωνιολόγος, ερευνήτρια Πανεπιστημίου Αιγαίου
  160. Κωνσταντίνα Ζάνου, καθηγήτρια στο παν. Columbia της Νέας Υόρκης
  161. Θάνος Ζαρταλούδης, Πανεπιστήμιο Kent
  162. Δημήτρης Ζάχος, επίκουρος καθηγητής ΑΠΘ
  163. Θοδωρής Ζδούκος, γενικός ιατρός, Διευθυντής ΕΣΥ, μέλος του Κοινωνικού Ιατρείου Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης
  164. Θοδωρής Ζέης, δικηγόρος
  165. Χριστίνα Ζερδεβά, οικονομολόγος
  166. Δέσποινα Ζευκιλή, Κριτικός τέχνης, δημοσιογράφος 
  167. Ηλίας Ζιώγας, μέλος του συνεταιρισμού Συν Άλλοις
  168. Μυρσίνη Ζορμπά, ερευνήτρια πολιτισμικής πολιτικής
  169. Μαρία Ευθυμία Ζοφέα, ζαχαροπλάστης
  170. Ορέστης Ζυρίνης, μουσικός
  171. Αλέξανδρος Ηλίας, ψυχαναλυτής 
  172. Aνδρέας Ηλίας, γεωπόνος, Ελληνικός Γεωργικός Οργανισμός
  173. Κώστας Ηλίας, δημόσιος υπάλληλος
  174. Γιώργος Θαλάσσης, φιλόλογος-κριτικός
  175. Κωνσταντῖνος Θεμελῆς, ἐπαγγελματίας τῶν Παραστατικῶν Τεχνῶν καὶ τῆς Γραφῆς
  176. Παναγιώτα Θεοδοσίου, γραφίστρια
  177. Νάσος Θεοδωρίδης, δικηγόρος
  178. Πέτρος Θεοδωρίδης, πολίτης
  179. Δημήτρης Θεοδωρόπουλος, αρχιτέκτων μηχανικός
  180. Κωνσταντίνα Θεοδώρου, αρχιτέκτονας- ΥΔ Πολεοδομίας ΕΜΠ
  181. Ελευθερία Θεοδωρούδη, αρχαιολόγος-μουσειολόγος
  182. Νίκος Θεοτοκάς, καθηγητής, Πάντειο Πανεπιστήμιο
  183. Όλγα Θεοφίλου, συνταξιούχος
  184. Μάριος Θρασυβούλου, ιστορικός
  185. Soraya Gasparetto Lunardi, καθηγήτρια συνταγματικού δικαίου, Πανεπιστήμιο Σάο Πάουλο
  186. Marika Giati, φοιτήτρια – Πανεπιστήμιο της Μπολόνια
  187. Michael Hartmann, καθηγητής TU Darmstadt
  188. Michael Heinrich, πολιτικός επιστήμονας – Bερολίνο
  189. Erald Hoxha, ιδιωτικός υπάλληλος
  190. Εύα Ιεροπούλου, μουσικοπαιδαγωγός
  191. Κυριάκος Ιωαννίδης, διευθυντής πωλήσεων
  192. Αλεξάνδρα Ιωαννίδου, σλαβολόγος
  193. Γιώτα Ιωαννίδου, εικαστικός
  194. Ελένη Ιωαννίδου, ιστορικός
  195.  Ελευθερία Ιωαννίδου, θεατρολόγος, επίκουρη καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο του Groningen στην Ολλανδία
  196. Γρηγόρης Ιωάννου, ερευνητής-Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης
  197. Δημήτρης Ιωάννου, αρχιτέκτονας πολεοδόμος
  198. Kosta Jakic, πιανίστας – Master in Music, Βασιλικό Ωδείο Αμβέρσας/ Sibelius Academy
  199. Ljubomir Jakic, δημοσιογράφος
  200. Μαρία Καβάλα, επίκουρη καθηγήτρια, τμήμα Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ
  201. Αννέτα Καββαδία, δημοσιογράφος/π. βουλεύτρια ΣΥΡΙΖΑ
  202. Ulf Kadritzke, Πανεπιστήμιο Οικονομίας και Δικαίου του Bερολίνου
  203. Υρώ Καζάρα, ιδωτική υπάλληλος
  204. Γεράσιμος Κακολύρης, πανεπιστημιακός (επικ. καθηγητής, ΕΚΠΑ)
  205. Δημήτρης Καλαποθάκης, καθηγητής ξένων γλωσσών
  206. Niko Kalinis, αγρονόμος, MBA, Ευρωπαϊκή Επιτροπή
  207. Λύο Καλοβυρνάς, ψυχοθεραπευτής – συγγραφέας
  208. Παρασκευή Καλογρηά, ελεύθερη επαγγελματίας
  209. Άγγελος Καλοδούκας, φωτορεπόρτερ-δημοσιογράφος
  210. Ρία Καλφακάκου, Καθηγήτρια Πολυτεχνικής Σχολής ΑΠΘ
  211. Δημήτριος Καμάρης, δάσκαλος
  212. Πέτρος Καμίδης, ιδιωτικός υπάλληλος
  213. Δημήτρης Καμόπουλος, εκπαιδευτικός
  214. Νέλλη Καμπούρη, ερευνήτρια
  215. Ιφιγένεια Καμτσίδου, αναπληρώτρια καθηγήτρια Συνταγματικού Δικαίου Α.Π.Θ.
  216. Αντώνης Κανάρης, εκπαιδευτικός
  217. Ανδρέας Κανελλόπουλος, άνεργος
  218. Παναγιώτης Α. Κανελλόπουλος, πανεπιστημιακός, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
  219. Χρίστος Κανελλόπουλος, πολιτικός επιστήμονας
  220. Πόλα Καπόλα, εκδότρια
  221. Nassos Kappa, Designer
  222. Γιώργος Καπρίνης, εκπαιδευτικός
  223. Ηλίας Καπώνης, ταξιδιωτικός πράκτορας
  224. Γιώργος Καραγιαννάκης, λέκτορας, Πανεπιστήμιο Sussex
  225. Σταύρος Καραγιάννης, επίκουρος καθηγητής, Πανεπιστήμιο Λευκωσίας
  226. Μαρία Καραγιαννοπούλου, φιλόλογος-θεατρολόγος
  227. Κώστας Καραμάρκος, Δημοσιογράφος
  228. Ελπίδα Καραμπά, θεωρητικός τέχνης -επιμελήτρια
  229. Νίκος Καρανδρέας, ηλεκτρ. μηχανικός
  230. Τάσος Καρασαββόγλου, καθηγητής Διεθνούς Πανεπιστημίου Ελλάδας
  231. Aντωνία Καρασαρδέλη, φιλόλογος
  232. Ευαγγελία Καριοφυλλίδου, σύμβουλος ψυχικής υγείας
  233. Δέσποινα Καρπούζη, νηπιαγωγός
  234. Άνθη Καρρά, μεταφράστρια
  235. Θάνος Καρώνης, εικαστικός
  236. Μανόλης Κασιμάτης, συνταξιούχος εικαστικός φωτογράφος
  237. Μιχάλης Καστρινάκης, υπάλληλος ΟΑΕΔ
  238. Σοφία Κατόπη, ιστορικός τέχνης
  239. Βασιλική Κατριβάνου, ψυχολόγος, πρώην βουλεύτρια
  240. Χρήστος Κατρίνης, εκπαιδευτικός
  241. Χριστίνα Κατσάρη, εικαστικός
  242. Δημήτρης Κατσορίδας, μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Εργαζομένων ΙΝΕ-ΓΣΕΕ
  243. Στράτος Κερσανίδης, κριτικός κινηματογράφου – δημοσιογράφος
  244. Αλέξανδρος Κεσσόπουλος, Πανεπιστήμιο Κρήτης
  245. Claire KHELFAOUI, freelance researcher, Παρίσι
  246. Στέργιος Κικιλίντζας, φιλόλογος
  247. Αλέξανδρος Κιουπκιολής, αναπληρωτής καθηγητής, Τμήμα Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ
  248. Ευτυχία Κιουρτίδου, ιδιωτικός υπάλληλος
  249. Βασίλης Κιουστελίδης, ιδιωτικός υπάλληλος
  250. Δημήτρης Κλαυδιανός, εκπαιδευτικός
  251. Κυριακή Κλοκίτη, γεωπόνος
  252. Katerina Kolozova, καθηγήτρια, Ινστιτούτο Κοινωνικών και Ανθρωπιστικών Επιστημών – Σκόπια
  253. Χλόη Κολύρη, ψυχίατρος-ψυχαναλύτρια ΕΚΠΑ
  254. Πάνος Κομπατσιάρης, επίκουρος καθηγητής Μέσων και Πολιτισμικών Σπουδών, HSE, Μόσχα
  255. Ervin Kondakciu (Ερβιν Κοντακτσίου), υποψήφιος διδάκτορας Πολιτικής Επιστήμης, Πανεπιστήμιο του Αμβούργου – επιστημονικός συνεργάτης στην έδρα Πολιτικής Θεωρίας
  256. Δωροθέα Κοντελετζίδου, ιστορικός-θεωρητικός τέχνης
  257. Δημήτρης Κόρος, δικηγόρος, Δρ Κοινωνικής Διοίκησης και Πολιτικής Επιστήμης ΔΠΘ
  258. Γιώργος Κοτζόγλου, Αναπληρωτής Καθηγητής Γλωσσολογίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου
  259. Θοδωρής Κοτσαρίνης, συνταξιούχος μηχανικός
  260. Γιώργος Κουβίδης, γιατρός
  261. Γεράσιμος Κουζέλης, καθηγητής ΕΚΠΑ
  262. Ελένη Κούκη, ιστορικός
  263. Αφροδίτη Κουκουτσάκη, Πανεπιστημιακός
  264. Αναστασία Κουντούρη, οδοντιατρος
  265. Χαράλαμπος Κουρουνδής, δικηγόρος, μέλος ΔΣ ΔΣΘ
  266. Δήμος Κουρτόπουλος, άνεργος
  267. Χρήστος Κουσουλός, συνταξιούχος εκπαιδευτικός
  268. Γιώργος Κουτσογιάννης, βιβλιοθηκάριος – άνεργος
  269. Γιώργος Κουτσοπόδης, ταξιτζής
  270. Θόδωρος Κουτσουμπός, μαθηματικός/ δημοσιογράφος
  271. Μαρία Κουτσουμπού, αρχαιολόγος ΥΠΠΟ
  272. Θοδωρής Κράχτης, ιδιωτικός υπάλληλος
  273. Lydia Krüger, μέλος του επιστημονικού συμβουλίου της ATTAC Γερμανίας
  274. Αντώνης Κρυσταλλίδης, δρ Χημικός Μηχανικός
  275. Αναστάσιος Κυπριανίδης, σύμβουλος επιχειρήσεων
  276. Λίνα Κυργιαφίνη, χημικός μηχανικός
  277. Εμμανουέλα Κυριακίδου, ιδιωτική υπάλληλος
  278. Ευαγγελία Κωζίκα, φιλόλογος
  279. Γιώργος Κωνσταντίνου, εικονογράφος
  280. Αλέξανδρος Κώνστας, οικονομολόγος
  281. Τίνα Κώτση, εικαστικός
  282. Μαρίνα Λαγού, ιστορικός τέχνης
  283. Σάσα Λαδά, πανεπιστημιακός
  284. Τέση Λαζαράτου, ψυχοθεραπεύτρια
  285. Θανάσης Λαζαρίδης, δημοσιογράφος – ραδιοφωνικός παραγωγός
  286. Μιχάλης Λαλιώτης, μεταφραστής
  287. Γιάννης Λαλόπουλος, προγραμματιστής
  288. Σοφία Λαλοπούλου, δικηγόρος
  289. Μαρία Λάλου, εικαστικός και σκηνοθέτης
  290. Λόης Λαμπριανίδης, καθηγητής Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, Οικονομικός Γεωγράφος
  291. Απόστολος Λαμπρόπουλος, πανεπιστημιακός
  292. Πένυ Λαμπροπούλου, γλωσσολόγος
  293. Άννα Λάσκαρη, καλλιτέχνης
  294. Θανάσης Λατσίνογλου, πολιτικός μηχανικός
  295. Γεωργία Λάττα, εκπαιδευτικός
  296. Αντώνης Λαχανόπουλος, νομικός
  297. Giorgio Lebedef, συνταξιούχος υπάλληλος ΕΕ, τέως συνδικαλιστής
  298. Μπιάνκα Λεβή, ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια
  299. Marianna Lemos, συνταξιούχος
  300. Λένα Λεφάκη, δασκάλα
  301. Άγγελος Λιακάκης, μουσικός
  302. Αντώνης Λιάκος, ιστορικός, ΕΚΠΑ
  303. Adi Liraz, Interdisciplinary artist and educator, Βερολίνο και Γιάννενα
  304. Σπύρος Λοβέρδος, αρτοποιός
  305. Nεόφυτος Λοϊζίδης, πανεπιστημιακός
  306. Κυριάκος Λοΐζου, πολιτικός επιστήμονας – δημοσιογράφος
  307. Ίρις Λυκουριώτη, επίκουρη καθηγήτρια Αρχιτεκτονικής, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
  308. Λουκιανός Λυρίτσας, δημοσιογράφος
  309. Βίκη Μαγαλιού, δημοτική υπάλληλος (Δήμος Βόλου)
  310. Βασίλης Μαζωμένος, σκηνοθέτης-συγγραφέας-παραγωγός
  311. Χρίστος Μάης, ιστορικός
  312. Birgit Mahnkopf, συνταξιούχος καθηγήτρια Ευρωπαϊκής Πολιτικής, Σχολή Οικονομίας και Δικαίου, Πανεπιστήμιο Βερολίνου
  313. Γεώργιος Μακράκης, δικηγόρος Λασιθίου
  314. Βαγγέλης Μακρυγιαννάκις, θεωρητικός κινηματογράφου
  315. Ευαγγελία Μακρυγιάννη, μεταφράστρια
  316. Enrico Malagola, πτυχιακός φοιτητής, Πανεπιστήμιο της Μπολόνια
  317. Ilan Manouach, ερευνητής – καλλιτέχνης
  318. Ελέγκω Μανουσάκη, βιολόγος
  319. Κώστας Μανωλίδης, καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας
  320. Φοίβος Μανωλούδης, φοιτητής
  321. Άρης Μαραγκόπουλος, συγγραφέας
  322. Δήμητρα Μαραγκουδάκη, συνταξιούχος
  323. Ανδρέας Μαράτος, ζωγράφος
  324. Παυλίνα Μάρβιν, συγγραφέας
  325. Κωστής Μαργιόλης, καλλιτέχνης
  326. Nicolas Marion, διδάκτωρ φιλοσοφίας, Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Βρυξελλών
  327. Γιώτα Μαρκέλλου, εκπαιδευτικός
  328. Πελαγία Μαρκέτου, μεταφράστρια
  329. Ηλίας Μαρμαράς, σκηνοθέτης
  330. Χρήστος Μαρνέρος, βοηθός λέκτορας και υποψήφιος διδάκτωρ, Kent Law School, University of Kent, UK
  331. Παναγιώτα Μαρρέ, εκπαιδευτικός
  332. Ισαβέλλα Όλγα Μαρτζοπούλου, συνταξιούχος νομικός
  333. Martin Martinov, Master of Finance
  334. Δημήτρης Μαστρογιάννης, ιδιωτικός υπαλληλος
  335. Άννα Ματθαίου, ιστορικός, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
  336. Κατερίνα Μάτσα, ψυχίατρος
  337. Μιχάλης Μάτσας, μεταφραστής 
  338. Γρηγόρης Μαυράκης, επιχειρηματίας
  339. Γιώργος Μαυροειδής, σκηνοθετης
  340. Margit Mayer, oμότιμη καθηγήτρια, FU Berlin
  341. Δημήτρης Μελανδίνος, ελεύθερος επαγγελματίας
  342. Νίκος Μερκούρης, εκπαιδευτικός
  343. Ιουλία Μέρμηγκα, διδάσκουσα Πολιτισμικών και Κινηματογραφικών Σπουδών, ΕΚΠΑ
  344. Γιάννης Μηλιός, ομότιμος καθηγητής ΕΜΠ
  345. Μανώλης Μελισσάρης, συγγραφέας και μάγειρας
  346. Στέλιος Μηντσίδης, προγραμματιστής Η/Υ
  347. Σάββας Μιχαήλ, συγγραφέας
  348. Γιάννης Μιχαηλίδης, μουσικός
  349. Μιχαλάς Κωνσταντίνος, εκπαιδευτικός
  350. Γιώργος Μιχαλογιάννης, γεωπόνος
  351. Ευάγγελος Μίχος, ιδιωτικός υπάλληλος
  352. Ivana Momčilović, δραματουργός, Ελσίνκι/ Βρυξέλλες
  353. Κατερίνα Μόντη, παιδίατρος
  354. Λάμπρος Μόσιαλος, φιλόλογος
  355. Βασίλης Μοσχάς, μουσικός
  356. Βασίλης Μόσχος, συγγραφέας
  357. Yann Moulier Boutang, ομότιμος καθηγητής οικονομίας, Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο, Compiègne, Γαλλία
  358. Παύλος Μούλιος, iστορικός, Πάντειο Πανεπιστήμιο
  359. Ελένη Μουλοπούλου, αρχιτέκτων
  360. Νίκη Μουντζούρογλου, ιδιωτική υπάλληλος
  361. Ιωάννα Γ. Μουρτζανού, συνταξιούχος φυσικοθεραπεύτρια
  362. Σταυρούλα Μουσούλη, ηθοποιός
  363. Χρήστος Μουχάγιερ, φιλόλογος
  364. Αλεξάνδρα Μπακαλάκη, κοινωνική ανθρωπολόγος, ΑΠΘ
  365. Μαρία Μπαλάφα, δημοσιογράφος
  366. Γιώργης Μπαλάφας, αγρότης
  367. Βασίλης Μπαμίχας, Νομικός, Δ.Υ.
  368. Αναστασία Μπαρτζουλιάνου, σεναριογράφος
  369. Μιχάλης Μπαρτσίδης, Επιστ. Διευθυντής Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς, Διδάσκων στο ΕΑΠ και στο ΑΠΘ
  370. Αστέριος Μπατζιάκας, Μαθηματικός Msc – βοηθός ερευνητής
  371. Δημήτρης Μπαχάρας, εκδότης
  372. Ελένη Μπέλα, ιατρός
  373. Ρίκα Μπενβενίστε, ιστορικός, καθηγ. Πανεπιστημίου Θεσσαλίας
  374. Αντώνης Μπογαδάκης, εκπαιδευτικός
  375. Παναγιώτης Μποζόπουλος, αρχιτέκτονας
  376. Κώστας Μπόρτσης, ηλεκτρονικός ΕΡΤ3
  377. Νεκτάριος Μπουγδάνης, υποψήφιος διδάκτορας Πολιτικής επιστήμης και ιστορίας Παντείου Παν/μίου, συντονιστής τμήματος Διεθνών Σχέσεων και εξωτερικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ
  378. Ντίνος Μπουζάνης, μουσικός
  379. Τάκης Μπουζάνης, νομικός
  380. Θόδωρος Μπούκας, ναυτικός
  381. Αχιλλέας Mπουκουβάλας, μέλος ΔΣ Σωματείου Υπαλλήλων Περιφέρειας Αττικής
  382. Κυριακή Μπούνα, ιδιωτική υπάλληλος 
  383. Μωυσής Μπουντουρίδης, αφυπηρετήσας καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών, Northwestern University SPS
  384. Πάνος Μπουντούρογλου, κινηματογραφιστής
  385. Στρατής Μπουρνάζος, ιστορικός – διορθωτής
  386. Πάρις Μπουρλάκης, συνταξιούχος – Αθήνα
  387. Ρίκη Βαν Μπούσχοτεν, κοινωνική ανθρωπολόγος
  388. Αντώνης Μπρούμας, δικηγόρος
  389. Γιάννης Α. Μυλόπουλος, καθηγητής ΑΠΘ
  390. Νικήτας Μυλόπουλος, καθηγητής – Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
  391. Περσεφόνη Μύρτσου, εικαστικός/ ανθρωπολόγος
  392. Στρ Μωραΐτης, φιλόλογος
  393. Νίκος Νακόπουλος, ψυχολόγος/ψυχοθεραπευτής
  394. Χρήστος Νασιόπουλος, φυσικός
  395. Anna Nasser, υποψήφια διδάκτωρ, Scuola Normale Superiore, Nάπολι
  396. Μπένης Νατάν, καθηγητής Αεροδιαστημικής, Technion – Israel Institute of Technology
  397. Ιωάννα Ναούμ, επίκουρη καθηγήτρια Τμήματος Φιλολογίας ΑΠΘ
  398. Θωμάς Νεράντζης, συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος
  399. Παυλίνα Νεράντζη, συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος
  400. Αλεξάνδρα Νεστοροπούλου, μεταφράστρια
  401. Χρύσα Νησιανάκη, σκηνοθέτης – αρχαιολόγος
  402. Νίκος Νικήσιανης, διδάκτορας βιολογίας, Θεσσαλονίκη
  403. Αλέξανδρος Νικολούζος, δικηγόρος Αθηνών
  404. Βασίλης Νούλας, σκηνοθέτης
  405. Θωμάς Νουτσόπουλος, πανεπιστημιακός
  406. Ζαχαρούλα Νταλέ, εκπαιδευτικός
  407. Ντε Μπρίτο – Καράγιωργας Φοίβος, υποψήφιος διδάκτορας EHESS/ΕΜΠ
  408. Μιχαήλ Ντινόπουλος, φοιτητής
  409. Ντίνε Ντόνεφ, μουσικός
  410. Γεωργία Ντούσια, οικονομολόγος – συνταξιούχα
  411. Rodrigo Nunes, Pontifical Catholic University, Ρίο ντε Ζανέιρο
  412. Ντίνα Ξύδη, συνταξιούχος δασκάλα
  413. Τζένη Οικονομίδη, οδοντίατρος
  414. Σπύρος Οικονομίδης, Δασολόγος Α.Π.Θ., Δ.Υ.
  415. Γιάννης Οικονόμου, γλωσσολόγος – μεταφραστής Ευρωπαϊκής Επιτροπής
  416. Γιώργος Οικονόμου, διδάκτωρ φιλοσοφίας
  417. Ευαγγελία Οικονόμου, δημοσιογράφος
  418. Μαρία Οικονόμου, αναπληρώτρια καθηγήτρια, Φιλοσοφική Σχολή του Α.Π.Θ.
  419. Αλεξάνδρα Παϊπέτη, εκπαιδευτικός
  420. Αθανασία Παλτά, άνεργη
  421. Έλενα Παναγιωτακοπούλου, εκπαιδευτικός
  422. Νίκος Παναγιωτόπουλος, φωτογράφος, Δρ Τεχνών και Ανθρωπιστικών Σπουδών
  423. Δέσποινα Παναγιωτοπούλου, σκηνοθέτρια – θεωρητικός
  424. Ελένη Παναγιώτου, ιδιωτική υπάλληλος
  425. Αλέξανδρος Παναγόπουλος, εκπαιδευτικός, υποψ. διδάκτωρ Ιστορίας της Τεχνολογίας ΕΚΠΑ
  426. Νάνσυ Πανταζή, καθηγήτρια αγγλικών
  427. Άννα Παντελάκου, θεωρητικός – ιστορικός τέχνης
  428. Βικτώρια Παπαγιάννη, διοικητική υπάλληλος
  429. Ματίνα Παπαγιαννοπούλου, κοινωνιολόγος
  430. Κωνσταντίνος Παπαδάκης, μεταφραστής
  431. Χαράλαμπος Παπαδάκης, ιδιωτικός υπάλληλος
  432. Ιωάννα Παπαδάκη, νηπιαγωγός
  433. Γιώργος Παπαδάτος, εικαστικός
  434. Παπαδήμας Λάμπρος, εκπαιδευτικός
  435. Βαγγέλης Παπαδογιάννης, ιδιωτικός υπάλληλος
  436. Νίκος Παπαδογιάννης, ιστορικός, Πανεπιστήμιο Bangor
  437. Γιάννης Παπαδόπουλος, Ιστορικός/ερευνητής ΙΜΣ-ΙΤΕ
  438. Πάνος Παπαδόπουλος, νομικός
  439. Στυλιανός Παπαδόπουλος, φοιτητής
  440. Χρίστος Γ. Παπαδόπουλος, στιχουργός
  441. Παρασκευή Παπαδοπούλου, επίκουρη καθηγήτρια ακτινολογίας – Κτηνιατρική Σχολή
  442. Χαρά Παπαδοπούλου, επιμελήτρια κειμένων
  443. Άννα Παπαέτη, μεταδιδακτορική ερευνήτρια
  444. Θανάσης Παπαζαφείρης, ιδιωτικός υπάλληλος
  445. Αθανάσιος Παπαζαφειρόπουλος, φιλόλογος
  446. Κώστας Παπαθανασίου, πολιτικός μηχανικός
  447. Μαρία Παπακωνσταντίνου, φιλόλογος
  448. Ξένια Παπαμιχαήλ, εκπαιδευτικός
  449. Δημήτρης Παπανικολάου, αναπληρωτής καθηγητής, Πανεπιστήμιο Οξφόρδης
  450. Αθηνά Παπαναγιώτου, μεταδιδακτορική ερευνήτρια-δικηγόρος
  451. Ευγενία Παπαρούνη, προϊσταμένη της Υπηρεσίας Διερμηνείας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής
  452. Μιχάλης Παπαρούνης, εκδότης
  453. Αρτεμησία Παπασεραφείμ, δικηγόρος, Αθήνα
  454. Λήδα Παπαστεφανάκη, ιστορικός, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
  455. Δημήτρης Παπουτσής, αρχαιολόγος/ξεναγός
  456. Clemente Parisi, υποψήφιος διδάκτορας, Πανεπιστήμιο της Μπολόνια
  457. Ian Parker, ομότιμος καθηγητής Μάνατζμεντ, Πανεπιστήμιο Λέστερ, ΗΒ
  458. Δέσπω Πασιά, μουσειολόγος / μουσειοπαιδαγωγός
  459. Μαριλένα Πατεράκη, εικαστικός, υποψήφια διδάκτωρ ΙΦΕ/ΕΚΠΑ
  460. Michel Pavlou, καλλιτέχνης /κινηματογραφιστής
  461. Στάθης Παχίδης, δικηγόρος & μουσικός
  462. Ελένη Περδικούρη, επίκουρη καθηγήτρια – Τμήμα Φιλοσοφίας, Πανεπιστήμιο Πατρών
  463. Μαρία Περπιράκη, εκπαιδευτικός
  464. Γεωργία Πετράκη, πανεπιστημιακός, Πάντειο
  465. Αγγελική Πέτριτς, υπάλληλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής 
  466. Αναστάσιος Δ. Πετρολέκας, νομικός
  467. Πηνελόπη Πετσίνη, μεταδιδακτορική ερευνήτρια, Πάντειο Πανεπιστήμιο
  468. Αναστάσιος Πεχλιβανίδης, πολιτικός επιστήμονας
  469. Γιάννης Πεχτελίδης, αναπληρωτής καθηγητής, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
  470. Ελένη Πιτροπάκη, δημόσιος υπάλληλος
  471. Δημήτρης Πλάντζος, καθηγητής αρχαιολογίας, ΕΚΠΑ
  472. Αγγελική Πολάτου, συντονίστρια μεταπτυχιακού, Πανεπιστήμιο Queen Mary του Λονδίνου
  473. Δημήτρης Πολυχρονιάδης, εκπαιδευτικός, δημοτικός σύμβουλος Αμαρουσίου, υπ. διδάκτορας Ιστορίας Πάντειο Πανεπιστήμιο
  474. Πάρης Ποτηρόπουλος, ερευνητής-λαογράφος
  475. Αρετή Πότσιου, συνταξιούχος εκπαιδευτικός
  476. Vasileios Pourdas, Leiter Logistik
  477. Ευαγγελία Προκοπίου, Senior Lecturer, Πανεπιστήμιο Northampton
  478. Χρυσάνθη Ράπτη, υπάλληλος δήμου Λευκάδας
  479. Στέφανος Ρέγκας, υποψ. διδάκτορας, ΑΠΘ
  480. Μαρία Ρεπούση, καθηγήτρια ΑΠΘ
  481. Maurizio Ricciardi, καθηγητής Ιστορίας της Πολιτικής Σκέψης – Πανεπιστήμιο της Μπολόνια
  482. Ευγενία Ρίγγα, οικονομολόγος
  483. Ελπιδα Ρίκου, ανθρωπολόγος, εικαστικός
  484. Μαρίκα Ρόμπου–Λεβίδη, Κοινωνική ανθρωπολόγος
  485. Matteo Rossi, υποψήφιος διδάκτωρ, Πανεπιστήμιο Torino
  486. Frank Ruda, Senior Lecturer in Philosophy, Πανεπιστήμιο Dundee, ΗΒ
  487. Paola Rudan, Professor of History of Political Thought, Πανεπιστήμιο της Μπολόνια
  488. Thomas Sablowski, κοινωνικός επιστήμονας, Bερολίνο/Frankfurt am Main
  489. Εριφύλη Σαββίδου, μαθηματικός
  490. Σουλτάνα Σαββουλίδη, ελεύθερη επαγγελματίας
  491. Αριστοτέλης Σαΐνης, φιλόλογος – κριτικός λογοτεχνίας
  492. Όλγα Σακαλή, δρ μουσειολόγος – αρχαιολόγος, ΥΠΠΟΑ
  493. Βασιλική Σακκά, εκπαιδευτικός
  494. Νικόλαος Σακελλάριος, ελεύθερος επαγγελματίας
  495. Αιμιλία Σαλβάνου, ιστορικός. διδάσκουσα στο ΕΑΠ
  496. Giacomo Salvarani, υποψήφιος διδάκτωρ, Πανεπιστήμιο Urbino
  497. Ελισάβετ Σαμαρά, συνταξιούχος υπάλληλος ΕΕ
  498. Λίλα Σαμπανοπούλου, αρχαιολόγος
  499. Juan Domingo Sánchez Estop, μεταφραστής, Βρυξέλλες
  500. Raúl Sánchez Cedillo, Fundación de los Comunes
  501. Nίκος Σαραντάκος, μεταφραστής – συγγραφέας
  502. Ειρήνη Σαρρή, ιδιωτική υπάλληλος
  503. Θάλεια Σαρρή, ιδιωτική υπάλληλος
  504. Μαρία Σαρρή, εικαστικός
  505. Ζήσης Σαρίκας, συγγραφέας, μεταφραστής
  506. Dorothea Schmidt, ομότιμη καθηγήτρια, Πανεπιστήμιο Οικονομίας και Δικαίου του Bερολίνου
  507. Christopher Schminck – Gustavus, ομότιμος καθηγητής Ιστορίας του Δικαίου, πανεπιστήμιο Βρέμης
  508. Δέσποινα Σεβαστή, Θεωρητικός τέχνης, καλλιτέχνιδα, εκπαιδεύτρια
  509. Δημήτρης Σερεμέτης, ιατρός
  510. Αγγελική Σηφάκη, μεταδιδακτορική υπότροφος Marie-Curie, Πανεπιστήμιο Νιουκάσλ, ΗΒ
  511. Ευγενία Σηφάκη, επίκουρη καθηγήτρια Πανεπιστημίου Θεσσαλίας
  512. Μιχάλης Σιγάλας, καθηγητής ΑΠΘ
  513. Γιάννης Σιγαλός, μεταφραστής
  514. Μιχάλης Σιγανίδης, μουσικός – συνθέτης
  515. Γιάννης Σιδηρόπουλος, δημοσιογράφος
  516. Άννη Σιμάτη, διδάκτωρ κοινωνικής ανθρωπολογίας και ιστορίας
  517. Γεωργία Σίμωση, καθηγήτρια ξένων γλωσσών
  518. Κώστας Σκαρπίδης, ψυχαναλυτής
  519. Σοφία Σκεύα, εκπαιδευτικός
  520. Κατερίνα Σκλήρη, μεταφράστρια
  521. Βασίλης Σκλιας, συνταξιούχος υπάλληλος ΕΕ, συνδικαλιστής
  522. Αθηνά Σκουλαρίκη, επίκουρη καθηγήτρια, Τμήμα Κοινωνιολογίας – Πανεπιστήμιο Κρήτης 
  523. Βίκη Σκούμπη, διευθύντρια προγράμματος στο Collège International de Philosophie
  524. Ηλίας Σκουρλής, μουσικός
  525. Ροδάνθη Σκουρτέλλη, μεταφράστρια
  526. Σταμάτης Σκούρτης, δημοσιογράφος
  527. Αντώνης Σκυλουράκης, ιδιωτικός υπάλληλος
  528. Jon Solomon, καθηγητής, Πανεπιστήμιο Λυόν, Γαλλία
  529. Αρχοντή Σοπίδου, εκπαιδευτικός
  530. Σουλτάνης Γρηγόρης, καθηγητής μουσικής
  531. Φανή Σοφολόγη, εικαστικός-εκπαιδευτικός
  532. Σπύρος Α. Σοφός, Ερευνητής, Center for Middle Eastern Studies, Πανεπιστήμιο Lund, Σουηδία 
  533. Alessandra Spano, υποψήφια διδάκτωρ – Πανεπιστήμιο Kατάνια
  534. Βασίλης Σπυρόπουλος, μουσικός
  535. Μάγια Στάγκαλη, εργαζόμενη στην εφημερίδα Η ΑΥΓΗ
  536. Σέβη Στάικου, ιδιωτικός υπάλληλος
  537. Άρτεμις Σταματέλου, αρχαιολόγος-μουσειολόγος
  538. Κώστας Σταμάτης, καθηγητής, Νομική Σχολή ΑΠΘ
  539. Ιωάννης Σταματίου, εκπαιδευτικός
  540. Γιώργος Στάμου, ομότιμος καθηγητής οικολογίας
  541. Αφροδίτη Σταμπουλή, γιατρός μ/γ
  542. Μυρτώ Σταμπούλου, εικαστικός
  543. Αθηνά Σταυρίδου, επίκουρη καθηγήτρια ΕΜΠ
  544. Νίκη Σταυρίδη,  μεταφράστρια
  545. Nikos Stavropoulos, Reader in Composition, Leeds
  546. Νατάσα Στεφανάτου, ηθοποιός 
  547. Δανάη Στεφάνου, μουσικός & μουσικολόγος, αναπλ. καθηγήτρια ΑΠΘ
  548. Ελένη Στόικου, κτηνίατρος
  549. Γιώργος Στουρνάρας, φιλόλογος
  550. Άρης Στυλιανού, αναπληρωτής καθηγητής-Πρόεδρος Τμήματος Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ
  551. Στέλιος Στυλιανού, εκπαιδευτικός
  552. Χριστιάνα Στυλιανού, κοινωνιολόγος
  553. Μαργαρίτα Συγγενιώτου, λυρική τραγουδίστρια
  554. Ειρήνη Συνοδινού, υποψήφια διδάκτωρ Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου
  555. Στέργιος Συρμόγλου, εκπαιδευτικός
  556. Λευτέρης Σφακιανάκης, φιλόλογος – κειμενογράφος
  557. Κυριάκος Σφέτσας, μουσικοσυνθέτης
  558. Δημήτρης Σωτηρόπουλος, μουσικός
  559. Ηλίας Σωτήρχος, υπάλληλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής
  560. Yavor Tarinski, συγγραφέας
  561. Ηλίας Τασόπουλος, αγρότης, μανάβης
  562. Ολυμπία Τασσοπούλου, περιβαλλοντολόγος
  563. Στέλλα Ταϊγανίδου, δασκάλα
  564. Ανδρέας Τάκης, επίκουρος καθηγητής Φιλοσοφίας του Δικαίου, Νομική ΑΠΘ
  565. Σάμης Ταμπώχ, εικαστικός
  566. Ευριπίδης Ταρασίδης, δημοσιογράφος
  567.   Έφη Τελλή, δικηγόρος
  568. Ειρήνη Τελίδου, χειροπρακτική
  569. Αρχόντω Τερζή, καθηγήτρια Παν. Πατρών
  570. Δήμητρα Τζανάκη, μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο τμήμα ΠΕΔΔ (ΕΚΠΑ)
  571. Τζανακοπούλου Μαρία, λέκτορας, Νομική Σχολή Birkbeck, Παν/μιο του Λονδίνου
  572. Μαρία Τζαρδή, εκπαιδευτικός
  573. Έλενα Τζελέπη, επίκουρη καθηγήτρια, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
  574. Κώστας Τζημούλης, εικαστικός
  575. Στέλλα Τζηρούδη, συνταξιούχα
  576. Ευθυμία Τζίμουλα, εκπαιδευτικός
  577. Ελένη Τζιρτζιλάκη, δρ. αρχιτεκτονικής – community artist
  578. Ευγενία Τζιρτζιλάκη, σκηνοθέτις
  579. Μαρία Τζώγα, φιλόλογος, εκπαιδευτικός
  580. Λίζα Τικταπανίδου, αρχιτέκτων μηχανικός
  581. Βαγγέλης Τόλης, φιλόλογος – γλωσσολόγος
  582. Χρίστος Τόμπρας, ψυχαναλυτής, Λονδίνο
  583. Ναταλί Τόνογλου, Δημοσιογράφος
  584. Πάνος Τότσικας, Αρχιτέκτονας
  585. Γιώτα Τουλούμη, πανεπιστημιακός, ΕΚΠΑ
  586. Ιωάννης Τούρας, πολιτικός επιστήμονας/ πολιτικός σύμβουλος
  587. Θεόφιλος Τραμπούλης, πολιτιστικός παραγωγός
  588. Τριαντάφυλλος Τρανός, ΕΔΙΠ ΑΠΘ
  589. Πέννυ Τραυλού, λέκτορας, Πανεπιστήμιο Εδιμβούργου
  590. Μιχάλης Τρεμόπουλος, δικηγόρος
  591. Μαρώ Τριανταφύλλου, συγγραφέας
  592. Νίκος Τριμικλινιώτης, κοινωνιολόγος, Πανεπιστήμιο Λευκωσίας
  593. Ευφροσύνη Τσακίρη, αρχιτέκτων μηχανικός, μεταδιδακτορική ερευνήτρια
  594. Ερασμία Τσάκου, συμβασιούχος υπάλληλος
  595. Τάκης Τσαντήλας, λογοτέχνης
  596. Μαρία Τσαντσάνογλου, ιστορικός τέχνης
  597. Κατερίνα Τσαποπούλου, δικηγόρος
  598. Σοφία Σάρα Τσάρου, μαθηματικός / δημοσιογράφος
  599. Χαρά Τσάτσου, κοινωνιολόγος
  600. Θέκλα Τσελεπή, ραδιοφωνική παραγωγός
  601. Βασίλης Τσιάνος, καθηγητής Κοινωνιολογίας, Πανεπιστήμιο Kiel
  602. Δημήτρης Τσιάρας, δασολόγος
  603. Γιώργος Τσιμουρής, πανεπιστημιακός, Πάντειο Πανεπιστήμιο
  604. Φωτεινή Τσιμπιρίδου, καθηγήτρια Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, ΠΑΜΑΚ
  605. Θανάσης Τσιόκανος, καθηγητής ΤΕΦΑΑ Πανεπιστημίου Θεσσαλίας
  606. Σταυρούλα Τσιπλάκου, αναπληρώτρια καθηγήτρια, Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κύπρου
  607. Λουκάς Τσίπτσιος, ιστορικός
  608. Γιώργος Τσιριγώτης, καθηγητής, Διεθνές Πανεπιστήμιο
  609. Γιώργος Τσιρίδης, εκπαιδευτικός
  610. Άγγελος Τσιριμώκος, πρώην μεταφραστής ΕΕ
  611. Σπύρος Τσιφτσής, κινηματογραφιστής
  612. Μουσταφά Τσολάκ Αλή, δημοσιογράφος-μεταφραστής, Κομοτηνή
  613. Άννα Τσουλφίδου, εκπαιδευτικός
  614. Άννα Τσουλούφη Λάγιου, εικαστικός καλλιτέχνης και αναπληρώτρια εκπαιδευτικός ΠΕ08
  615. Γιώργος Τσουράκης, Μηχανολόγος Μηχανικός & Δρ. Μηχανικός ΕΜΠ
  616. Γιώργος Φαράκλας, καθηγητής πανεπιστημίου
  617. Roberta Ferrari, Research Assistant – Πανεπιστήμιο La Sapienza της Ρώμης
  618. Grace E. Fielder, ομότιμη καθηγήτρια, Πανεπιστήμιο της Aριζόνα
  619. Λάμπρος Φλιτούρης, ιστορικός, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
  620. Γιώργος Φουρτούνης, Πάντειο Πανεπιστήμιο
  621. Μελαχροινή Φουρτούνη, συνταξιούχος δημοσιογράφος
  622. Φένια Φραγκουλίδου, εκπαιδευτικός
  623. Victor A. Friedman, ομότιμος καθηγητής ανθρωπιστικών επιστημών, Πανεπιστήμιο του Σικάγου
  624. Ηλιάνα Φωκιανάκη, διευθύντρια State of Concept Athens
  625. Στέλλα Φώλια, νηπιαγωγός 
  626. Κώστας Φώλιας, χημικός
  627. Wim De Weerdt, μεταφραστής
  628. Markus Wissen, καθηγητής, Πανεπιστήμιο Οικονομίας και Δικαίου του Bερολίνου
  629. Δημήτρης Χαλάτσης, εικαστικός – εκπαιδευτικός
  630. Ζωή Χαλιδιά, ιδιωτική υπάλληλος
  631. Γιάννης Χαμηλάκης, καθηγητής αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Brown
  632. Στέφανος Χανδέλης, εικαστικός καλλιτέχνης
  633. Ιάσονας Χανδρινός, διδάκτωρ Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας Πανεπιστημίου Αθηνών, επιστημονικός συνεργάτης Πανεπιστημίου Ρέγκενσμπουργκ
  634. Χαρίκλεια Χάρη, αρχιτέκτων
  635. Χαριζάνης Αναστάσιος, ξυλογλυπτης
  636. Μικέλα Χαρτουλάρη, δημοσιογράφος
  637. Δημήτρης Χασάπης, ομότιμος καθηγητής ΕΚΠΑ
  638. Χατζηγεωργίου Κωνσταντίνος
  639. Χρίστος Χατζηιωάννου, πανεπιστημιακός
  640. Αντώνης Χατζηκυριάκου, ιστορικός-οθωμανολόγος, Πάντειο Πανεπιστήμιο
  641. Δέσποινα Χατζηπαυλίδου, ηθοποιός
  642. Μάριος Χατζηπροκοπίου, μεταδιδακτορικός ερευνητής, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
  643. Μάρκος Χατζησάββας, κοινωνιολόγος
  644. Νίκος Χατζητρύφων, δρ. πολιτικός μηχανικός
  645. Αννίτα Χατζίκου, μεταφράστρια–επιμελήτρια κειμένων
  646. Ελένη Χοντολίδου, αναπληρώτρια καθηγήτρια ΑΠΘ
  647. Λουκία Χρηστίδη, συνταξιούχος υπάλληλος Ε.Ε.
  648. Μαρίλια Χριστοδούλου, αρχιτέκτονας
  649. Ευγενία Χριστοπούλου, δημοσιογράφος
  650. Νίκος Χριστοφής, ιστορικός, Shaanxi Normal University, Κίνα
  651. Ελίζα Χριστοφόρου, εκπαιδευτικός
  652. Γιάννης Χρυσοβέργης, δημοσιογράφος
  653. Stefano Visentin, καθηγητής ιστορίας της πολιτικής σκέψης, Πανεπιστήμιο Urbino
  654. José Luis Vivas Bailo, διερμηνέας – υπάλληλος της ΕΕ
  655. Chris Voniati, διδακτορική ερευνήτρια, Vrije Universiteit Brussel
  656. Πούλος Ψαλιδάκος, φιλόλογος
  657. Θάλεια Ψαλλίδα, φροντιστηριακή καθηγήτρια φυσικής
  658. Γιάννης Ψαράκης, δημοσιογράφος
  659. Σπύρος Ψαρούδας, γεωπόνος
  660. Cindy Zeiher, λέκτορας, Πανεπιστήμιο Canterbury, Νέα Ζηλανδία

Κλασσικό
Εθνικισμός,αρχαιολογία

Όχι, ο Αγαμέμνων δεν ήταν υπαρκτός. Ο τάφος όμως ήταν

του Άκη Γαβριηλίδη

Σε απολογητικό για την κυβέρνηση άρθρο αρχαιολογικού ενδιαφέροντος, (ή μάλλον, πολιτικού ενδιαφέροντος με αρχαιολογικό πρόσχημα, όπως γίνεται σαφές και από τον ιδιαίτερα επιθετικό τίτλο του: «Ανελέητος πόλεμος με την αλήθεια από τον ΣΥΡΙΖΑ» [sic]), που δημοσιεύτηκε χθες στον ιστότοπο Liberal.gr, διατυπώνεται μεταξύ άλλων ο εξής ισχυρισμός:

παρ’ ότι  ο θολωτός τάφος από όπου ξεκίνησε η πυρκαγιά, έχει ονομαστεί «Θησαυρός του Ατρέα» ή/ και «Τάφος του Αγαμέμνονα» είναι γνωστό πως και ο Ατρέας και ο Αγαμέμνων υπήρξαν μυθικά πρόσωπα. Επομένως οι κραυγές «κάηκε ο τάφος του Αγαμέμνονα» μόνο ως γραφικές μπορούν να αντιμετωπισθούν.

Ο συλλογισμός αυτός παρουσιάζει μία ιδιαιτερότητα: είναι ορθός –ή, μάλλον, μη ψευδής- ως προς την προκείμενη, αλλά απολύτως λάθος –και μάλιστα κακόβουλος, στρεψόδικος και υποκριτικός- ως προς την συνεπαγωγή. Γι’ αυτό και απαιτείται κάποια προσοχή από όποιον προτίθεται να τον αντικρούσει.

Οι χαρακτηρισμοί «Θησαυρός του Ατρέα» και «Τάφος του Αγαμέμνονα» είναι επινοημένοι. Αλλά είναι επινοημένοι όχι φυσικά από τον … ΣΥΡΙΖΑ, αλλά από την ελληνοκεντρική/ ευρωκεντρική φαντασία του 19ου αιώνα. Στην αρχαιότητα, δεν χρησιμοποιούνταν αυτές οι ονομασίες· είναι μοντέρνες επινοήσεις, τις οποίες απέδωσε στα ευρήματά του ο Χάινριχ Σλήμανν, ο δε νεότευκτος τότε ελληνικός εθνικισμός τις αποδέχθηκε ασμένως, αρχικά διότι τόνωναν τη θεωρία περί τρισχιλιετούς συνέχειας, στη συνέχεια δε για τον πρόσθετο λόγο ότι έφερναν, και φέρνουν, συνάλλαγμα.

Οι χαρακτηρισμοί λοιπόν αυτοί είναι όντως ανακριβείς. Όχι όμως για το λόγο και μόνο ότι ο Αγαμέμνων ήταν μυθικό πρόσωπο. Εξίσου μυθικά πρόσωπα ήταν η Παρθένος Αθηνά, ο Ολύμπιος Ζευς, ο Ποσειδών, ο Θησέας κ.λπ.· αυτό όμως δεν συνεπάγεται ότι οι ονομασίες Παρθενών, ναός του Ολυμπίου Διός, ναός του Ποσειδώνα, Θησείο κ.λπ. είναι «γραφικοί», εφόσον πρόκειται για ονομασίες που χρησιμοποιούνταν ήδη στην αρχαιότητα. Και, φυσικά, η ανακρίβεια αυτή δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει τίποτε να καταγγελθεί! Ένας τάφος κάηκε. Μπορεί να μην είναι ο τάφος του Αγαμέμνονα· είναι όμως ένας αρχαίος βασιλικός τάφος, και είναι τρομερά κυνικό και υποκριτικό να υπονοεί κάποιος ότι εντάξει, αφού δεν είναι του Αγαμέμνονα, δε βαριέσαι, δεν πειράζει και αν καεί. Ιδίως εάν αυτός ο κάποιος κατά τα λοιπά συμμερίζεται απολύτως και αναπαράγει τη νοοτροπία η οποία οδήγησε στην παραγωγή και τη διατήρηση αυτών των «γραφικών» ονομασιών.

Ενδεικτικό λοιπόν της υποκρισίας και της επιλεκτικής/ εργαλειακής χρήσης του επιχειρήματος είναι ότι η δημοσιογράφος θυμήθηκε αυτόν τον επινοημένο χαρακτήρα –χωρίς να τον εξηγεί και με σαφήνεια- μόνο τώρα που ο τάφος είναι σε κακή κατάσταση, ενώ όλο αυτό το διάστημα κατά το οποίο όλοι αποκαλούσαν χωρίς πρόβλημα το μνημείο «τάφο του Αγαμέμνονα», ποτέ δεν είχε εκφράσει κάποια αντίρρηση, ούτε κάποια μέριμνα για την επιστημονική ακριβολογία.

Ασχέτως όμως των όποιων σκοπών και δεύτερων σκέψεων εκείνης που προέβαλε αυτόν τον ισχυρισμό, το γεγονός είναι ότι, με αυτόν, άνοιξε ένα ρήγμα στο εθνικό αφήγημα.

Εκείνοι λοιπόν που εγκαλούνται ως «γραφικοί» από την δημοσιογράφο, και έχουν –όπως είναι εύλογο- τη διάθεση να σηκώσουν το γάντι και να απαντήσουν, πρέπει να σκεφτούν πώς ακριβώς θα το κάνουν αυτό. Χονδρικά, έχουν δύο τρόπους: είτε να σπεύσουν να κλείσουν το ρήγμα και να καταγγείλουν τους απάτριδες καπιταλιστές ότι αδιαφορούν για τα ιερά και τα όσια του έθνους· είτε, αντίθετα, να εισβάλουν σε αυτό το ρήγμα, να το διευρύνουν και να το ωθήσουν πέρα από εκεί που αντέχει ο λεκτικός σχηματισμός της νεοελληνικής αρχαιολατρίας και (αυτο)αποικιοποίησης. Αν κάνουμε χρήση των ίδιων περιγραφικών διχοτομιών, θα λέγαμε ότι έχουν την επιλογή αν θα κάνουν αντιπολίτευση από τα αριστερά ή, αντίθετα, από τα δεξιά, στην πιο δεξιά κυβέρνηση των τελευταίων δεκαετιών.

Το ίδιο δίλημμα τέθηκε και άλλες φορές στο πρόσφατο παρελθόν, σε σχέση με διάφορα θέματα άνισης σπουδαιότητας: την επέτειο της ελληνικής επανάστασης, με αφορμή άρθρο μέλους της επιτροπής εορτασμού που αναφερόταν στην (μη) οικογενειακή κατάσταση κάποιων ηρώων της, την μόνιμη ένταση στο Αιγαίο, ή ακόμα και την κοίμηση της Θεοτόκου. Η επιλογή που ακολουθήθηκε στην πράξη σε αυτές τις περιπτώσεις δεν ήταν πάντα η πρώτη.

Μυκήνες: Δεν μαύρισε από τη φωτιά η Πύλη των Λεόντων | ΕΛΛΑΔΑ |  iefimerida.gr
Κλασσικό
ρατσισμός,Δίκαιο

Ο Καβάκος ζητά φυλακίσεις αντιφρονούντων


του Άκη (Χαράλαμπου) Γαβριηλίδη, του Κλήμη και της Αναστασίας

Με αγωγή που κατέθεσε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά, ο Λεωνίδας Καβάκος του Κωνσταντίνου, (όνομα μητρός δεν αναφέρεται στην αγωγή), κάτοικος Wollerau Eλβετίας, ζητά από το δικαστήριο να καταδικάσει τον υποφαινόμενο Χαράλαμπο (Άκη) Γαβριηλίδη, του Κλήμη και της Αναστασίας, στην καταβολή αποζημίωσης εκατό χιλιάδων ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση για ηθική βλάβη, καθώς και σε προσωπική κράτηση 12 μηνών (!) ως μέσο αναγκαστικής εκτέλεσης της απόφασης.

Η ηθική αυτή βλάβη ισχυρίζεται ότι προκλήθηκε από τη δημοσίευση ενός σημειώματος στο παρόν μπλογκ, με το οποίο χαρακτήριζα ναζιστική τη δήλωσή του ότι «στον Μπετόβεν υπάρχει ένα άρειο στοιχείο».

Με άλλα λόγια, ο ευαίσθητος αυτός καλλιτέχνης εκδηλώνει την ευγενή φιλοδοξία να γίνει η αιτία ώστε να υπάρξει, για πρώτη φορά στην Ελλάδα μετά τη χούντα, κρατούμενος για έγκλημα γνώμης: ζητά να πάει στη φυλακή κάποιος απλώς και μόνο επειδή έγραψε δημόσια την πολιτική του κρίση για κάποιες άλλες κρίσεις που κάποιος άλλος ανακοίνωσε εξίσου δημόσια.
Ευτυχώς, δεν ζητάει να καεί στην πυρά το μέσο όπου δημοσιεύτηκε αυτή η κρίση, αλλά αυτό ούτως ή άλλως είναι πρακτικά αδύνατο.
Η αξίωση που όντως διατυπώνει, πάντως, δεν θα έλεγε κανείς ότι δίνει εικόνα ανθρώπου που πιστεύει στην ελευθερία του λόγου και της ανταλλαγής απόψεων· κατ’ αυτή την έννοια, μάλλον δεν ενισχύει ιδιαίτερα το επιχείρημά του σε αυτή την αντιδικία, όπως είμαι σίγουρος ότι θα αναγνωρίσουν όλοι όσοι πιστεύουν στον νομικοπολιτικό φιλελευθερισμό και το κράτος δικαίου.

Κλασσικό
Αθλητισμός,Εθνικισμός,Πολιτική

ΠΑΟΚ-Μπεσίκτας, ελληνοτουρκική αδελφοσύνη

του Αλέξανδρου Κώττη

Την Τρίτη, η ομάδα της Θεσσαλονίκης υποδέχεται εκείνη της Ιστανμπούλ για τα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ, μέσα σε ένα τεταμένο γεωπολιτικό πλαίσιο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Αλλά για τους οπαδούς και των δύο συλλόγων, ο αγώνας αυτός προσφέρει κυρίως την ευκαιρία να διεκδικήσουν μια αδελφοσύνη που ξεπερνά τα σύνορα.

Μερικές αντεπιθέσεις[1] ξεπερνούν τα όρια του γηπέδου. Σε μια περίοδο που –για πολλοστή φορά- επικρατεί ένταση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας με φόντο την εδαφική οριοθέτηση και την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων, ο ΠΑΟΚ της Θεσσαλονίκης και η Μπεσίκτας της Ιστανμπούλ συναντιούνται για πρώτη φορά στην ιστορία τους σε επίσημη διοργάνωση.

«Οι ίδιοι άνθρωποι»

Σε ένα γήπεδο Τούμπας συνήθως τόσο θορυβώδες, αλλά τώρα απελπιστικά άδειο λόγω του Covid-19, οι δύο ομάδες παίζουν σε ένα παιχνίδι την πρόκρισή τους στον τρίτο προκριματικό γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ. Ευκαιρία για τους οπαδούς και των δύο συλλόγων να στείλουν ένα μήνυμα αντίθετο προς εκείνο που διαδίδουν οι αντίστοιχες κυβερνήσεις τους. «Τις εντάσεις μεταξύ των χωρών δεν τις προκαλεί ο κόσμος, αλλά οι πόροι στη Μεσόγειο και τα πολιτικά παιχνίδια», μας λέει με δυσαρέσκεια ο Μουράτ, ένας Τούρκος τριάντα χρονών, που η γιαγιά του ήταν Ελληνίδα και έχει συγγενείς και στις δύο χώρες. Ο Μουράτ έφτιαξε το 2009 μια ομάδα στο Facebook προς τιμήν των δύο συλλόγων, με το όνομα Beşiktaş Istanbul & PAOK Thessaloniki, η οποία έχει σήμερα πάνω από 10.000 μέλη, και η οποία επέτρεψε την ανάπτυξη ανταλλαγών μεταξύ οπαδών των δύο συλλόγων και την οργάνωση πολλών συναντήσεων στην Ελλάδα και την Τουρκία. «Αυτοί οι δεσμοί ξεπερνούν τις θρησκείες και τα έθνη. Δεν είμαστε ελληνοορθόδοξοι φανατικοί, ούτε τουρκομουσουλμάνοι φανατικοί. Και στις δύο πλευρές της Μεσογείου, πίνουμε το ίδιο αλκοόλ, τρώμε το ίδιο φαγητό … Είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι!» επιμένει ο Murat, ο οποίος έχει κάνει δύο τατουάζ για να το απεικονίσει. Στο αριστερό χέρι το έμβλημα της Μπεσίκτας, στο δεξί χέρι τη λέξη «Κωνσταντινούπολη» γραμμένη με ελληνικά γράμματα.

Αντιφασισμός και αναρχισμός

Οι δεσμοί που δένουν την Θύρα 4 του ΠΑΟΚ και το «Τσαρσί» της Μπεσίκτας βασίζονται σε μια πολιτική θεώρηση της κοινωνίας βασισμένη στον αναρχισμό και τον αντιφασισμό, για την οποία τα σύνορα μεταξύ χωρών θεωρούνται εμπόδια στη χειραφέτηση των λαών και τη συμφιλίωσή τους. Ο σύνδεσμος οπαδών Çarsi –με το Α μέσα σε κόκκινο κύκλο για να παραπέμπει στον αναρχισμό- ιδρύθηκε το 1982 σε μια παραδοσιακά ακαδημαϊκή και διανοουμενίστικη περιοχή της Κωνσταντινούπολης, και αμέσως άρχισε να διακινεί έναν λόγο και μια δέσμευση αριστερής έμπνευσης. Οι εκστρατείες αλληλεγγύης και ο πολιτικός ακτιβισμός συνοδεύουν την ιστορία αυτού του συνδέσμου που είναι ένας από τους μεγαλύτερους στην Τουρκία, και που δεν διστάζει να αντιτίθεται τακτικά στον Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. «Πρόσφατα εκδώσαμε μια ανακοίνωση που καταγγέλλει τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί από τον Ερντογάν, έναν ισλαμιστή που διατηρεί την αίσθηση της απώλειας για την Οθωμανική Αυτοκρατορία», λέει ο Μουράτ. Στη Θεσσαλονίκη, η Θύρα 4, ο πρώτος σύνδεσμος οπαδών του ΠΑΟΚ που ιδρύθηκε το 1976, έχει ξεκάθαρα αντιφασιστικά θεμέλια και διατηρεί αυτόν τον προσανατολισμό για πολύ καιρό. «Τη δεκαετία του 1970, η αριστερά ήταν πολύ ισχυρότερη στις κερκίδες, υπό την επίδραση και του θρύλου Γιώργου Κούδα, εμβληματικού παίκτη με πατέρα κομμουνιστή», εξηγεί ο Γιάννης Ανδρουλιδάκης.

Σήμερα υφίσταται τις εξελίξεις μιας κοινωνίας όπου η ακροδεξιά και ο εθνικισμός φαίνονται ενισχυμένοι παντού στην Ευρώπη. «Πρέπει να καταλάβετε ότι ‘Θύρα 4’ δεν είναι μόνο το όνομα ενός συνδέσμου· έτσι λέγεται το πέταλο όπου μαζεύονται όλοι οι φανατικοί του ΠΑΟΚ. Και σε αυτή την κερκίδα συνυπάρχουν πολλές ομάδες οπαδών με διαφορετικές και μερικές φορές ανταγωνιστικές πολιτικές ευαισθησίες», συνοψίζει ο συνομιλητής μας, που είναι οπαδός και αναρχοσυνδικαλιστής, και συνεχίζει: «Σε αυτό το πλαίσιο, είναι σημαντικό να τονιστεί η φιλία μεταξύ του ΠΑΟΚ και της Μπεσίκτας διότι αποτελεί ένα πολύ σημαντικό σύμβολο».

Ιστανμπούλ, μητέρα-πατρίδα

Από την ίδρυσή του το 1926, η ιστορία του ΠΑΟΚ συνδέεται άρρηκτα με την Τουρκία. «Οι περισσότεροι από τους ιδρυτές του Πανθεσσαλονίκειου Αθλητικού Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών είναι Έλληνες από την Ιστανμπούλ, τουρκόφωνοι, που έφτασαν στη Θεσσαλονίκη μετά τη Μεγάλη Καταστροφή του 1922 και την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ των δύο χωρών», εξηγεί ο Λουκάς Τσίπτσιος, ιστορικός ειδικευμένος στον ΠΑΟΚ. Για πολλούς οπαδούς του ΠΑΟΚ, η Ιστανμπούλ, πρώην Κωνσταντινούπολη, αντιπροσωπεύει μια φυσική καταγωγή και μια νοσταλγία για τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία που δεν υπάρχει πια. Τα χρώματα του πένθους και της ελπίδας, μαύρο και άσπρο, και το έμβλημα του δικέφαλου αετού, ξαναφέρνουν ασταμάτητα τον ΠΑΟΚ και τους οπαδούς του πίσω στη χώρα καταγωγής των ιδρυτών του.

Τα ίδια χρώματα και το ίδιο έμβλημα μοιράζεται η Μπεσίκτας. Αν και δεν έχουν το ίδιο νόημα και στις δύο πλευρές του Αιγαίου, διευκολύνουν την ταύτιση ανάμεσα στους οπαδούς των δύο συλλόγων.

«Η σύνδεση του ΠΑΟΚ με την Τουρκία, τη ‘χαμένη πατρίδα’, είναι τόσο ισχυρή που το πρώτο σύνθημα του συλλόγου εκφράστηκε στα τουρκικά: Bizim PAOK, ο δικός μας ΠΑΟΚ», υπενθυμίζει ο Λουκάς Τσίπτσιος. Πριν από τον αγώνα μεταξύ των δύο συλλόγων, ο πρόεδρος της Μπεσίκτας Ahmet Sur Çebi έστειλε ένα σαφές μήνυμα στον ΠΑΟΚ: «Μοιραζόμαστε τα ίδια εμβλήματα και τα ίδια χρώματα. Είμαστε ενωμένοι».

Ένα μήνυμα που θα μπορούσε να εμπνεύσει τους ηγέτες των δύο χωρών.

[1] Στο πρωτότυπο: contre-pied· ο όρος αυτός, σε ποδοσφαιρικό συγκείμενο, αντιστοιχεί σε αυτό που λέμε στα ελληνικά «αιφνιδιασμό» ή «αντεπίθεση», αλλά σε γενικότερο πλαίσιο, ιδίως σε συνδυασμό με το ρήμα prendre le -, σημαίνει το να αμφισβητείς κάτι, να αντιπαρατίθεσαι σε μία καθιερωμένη άποψη. Το λογοπαίγνιο μόνο εν μέρει μεταφέρεται στα ελληνικά.

Ο AlexandrosKottis είναι Γάλλος δημοσιογράφος ελληνικής καταγωγής. Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύθηκε στον ιστότοπο sofoot. Μετάφραση: Α.Γ.

Κλασσικό
Ανάλυση λόγου

Με τη βοήθεια της Παναγίας, θα τους γ@μήσουμε την Παναγία;

του Άκη Γαβριηλίδη

Καθ’ όλο το διάστημα της πρωθυπουργίας του, και λίγο πριν – λίγο μετά απ’ αυτή, τα μηνύματα του Αλέξη Τσίπρα σε εθνικές ή/ και θρησκευτικές εορτές και επετείους φρόντιζαν να μην παρεκκλίνουν μεν από την εθιμοτυπία και τις συμβάσεις της ημέρας, αλλά να αφήνουν και κάποια πόρτα ανοιχτή σε μια δεύτερη ανάγνωση, να παίρνουν κάποια απόσταση από την παραδοσιακή εθνικιστική-κληρικαλιστική ρητορεία των αντίστοιχων περιστάσεων.

Το φετινό του μήνυμα για τον Δεκαπενταύγουστο αποτελεί μία ρήξη με την πρακτική αυτή. Δεν περιέχει καμία τέτοια νύξη. Εκτός κι αν κανείς ισχυριστεί ότι η αναφορά στην ιδιότητα της θεομήτορος ως «ανύμφευτης νύφης» αποτελεί υπαινιγμό στις μονογονεϊκές οικογένειες και έμμεση υπονόμευση της ετεροκανονιστικότητας. Αλλά τότε θα γελούσε όχι μόνο το παρδαλό κατσίκι, αλλά και το μονόχρωμο.

Το μήνυμα, ήδη από την πρώτη του πρόταση, προσυπογράφει με τον χειρότερο τρόπο τον ολοκληρωτισμό της ορθόδοξης εκκλησίας. Στον ισχυρισμό «ο λαός μας τιμά σήμερα την Παναγία», όπως είναι προφανές, ως λαός νοείται το ποίμνιο της εν λόγω εκκλησίας, όχι το υποκείμενο των πολιτικών, κοινωνικών και λοιπών συνταγματικών δικαιωμάτων. Ήδη η χρήση της κτητικής αντωνυμίας μετά το ουσιαστικό ο λαός είναι έκφραση θρησκευτικής έμπνευσης: μόνο ιεράρχες μιλούν για τον λαό ως κτήμα τους. Αλλά και η απόδοση της συγκεκριμένης δραστηριότητας αποκλείει από αυτό τον «λαό τους» όλους εμάς οι οποίοι, για οποιονδήποτε λόγο, δεν κάναμε χθες τίποτε το ιδιαίτερο για να τιμήσουμε την Παναγία. Ή, διαφορετικά, μας καπελώνει, αποδίδοντάς μας αυθαίρετα μία δραστηριότητα (και μία πίστη) η οποία δεν είναι δική μας.

Ίσως όμως δεν είναι ούτε καν αυτό το χειρότερο.

Παρακάτω, το μήνυμα κάνει έναν αχταρμά από διάφορα δεινά που απειλούν αυτόν τον «λαό μας (τους)» και απέναντι στα οποία «χρειαζόμαστε όλες και όλοι» [η έμφαση δική μου] κουράγιο, ελπίδα και φως· ανάμεσα σε αυτά, συγκαταλέγει και «τις τουρκικές προκλήσεις σε βάρος της πατρίδας μας». Προφανώς ως αντίδοτο σε αυτές τις προκλήσεις, στην πρώτη παράγραφο, μεταξύ άλλων ιδιοτήτων της Θεομήτορος αναφέρεται με νόημα και μία που συνδέεται με την πολεμική της αρετή: το ότι υπήρξε και «Υπέρμαχος Στρατηγός», άρα προφανώς κατάλληλη να ηγηθεί του στρατεύματος το οποίο θα πατάξει αυτές τις απειλές. Με άλλα λόγια, μία πίστη, μία ηγέτις, λαός-στρατός ενωμένοι υπό τη σκέπη της εναντίον των απίστων –και των ντόπιων πρακτόρων τους- που είχαν το θράσος να μην την τιμούν.

Σε μία συντακτικά και νοηματικά στραμπουληγμένη αποστροφή, το μήνυμα διαβεβαιώνει ότι αυτό το κουράγιο, την ελπίδα και το φως που «χρειαζόμαστε όλες και όλοι» μπορούν να το προσφέρουν «η πίστη καθενός, αλλά και ο σεβασμός στην πίστη καθενός, στις παραδόσεις και στη λαϊκή ψυχή». Ωστόσο, η φράση «ο σεβασμός στην πίστη καθενός», (η οποία εισάγεται με ένα «αλλά και»), ηχεί ξεκάρφωτη, σαν να ήρθε από άλλο κείμενο. Ποιος σεβασμός σε ποια πίστη; Το υπόλοιπο κείμενο δεν περιέχει καμία αναφορά σε κάποια πίστη άλλων (εκτός εάν και εδώ ως «καθείς» δεν νοείται κανείς άλλος, αλλά μόνο ο ελληνοορθόδοξος χριστιανός). Εάν όμως η αναφορά σε αυτό το σεβασμό στην πίστη (ή την απουσία πίστης) άλλων είναι σοβαρή, είναι ανακόλουθη προς την προσδοκία να μας δώσει κουράγιο ενάντια στις «τουρκικές απειλές».

Νομίζω ότι πρόκειται για ένα από κάθε άποψη ατυχέστατο μήνυμα, βγαλμένο από την παράδοση της Ελλάδος Ελλήνων Χριστιανών. Νομίζω ακόμα ότι το μήνυμα αυτό θα μπορούσε κάλλιστα να λείψει. Κανείς δεν θα είχε προσέξει την απουσία του, ή, κι αν την είχε προσέξει, δεν νομίζω ότι θα είχε ενοχληθεί απ’ αυτήν ούτε θα είχε σχηματίσει αρνητική εντύπωση για τον αποστολέα ή για το κόμμα του. Εάν πάλι για οποιονδήποτε λόγο κρίνεται απαραίτητο να σταλεί ένα τέτοιο μήνυμα, θα μπορούσε κάλλιστα να είχε διατυπωθεί κατά έναν τρόπο που να μην εκβιάζει ανύπαρκτες ομοφωνίες και να μην προσβάλλει, ούτε να καπελώνει κανέναν. Όπως άλλωστε έχει γίνει κατ’ επανάληψη στο παρελθόν.

Μήνυμα Τσίπρα για τον Δεκαπενταύγουστο

Κλασσικό
Μετακίνηση,Τέχνη

Ευρετήριο τοπωνυμίων στους στίχους του Κώστα Βίρβου

του Άκη Γαβριηλίδη

Ο στιχουργός Κώστας Βίρβος ήταν Τρικαλινός με βλάχικη καταγωγή. Ίσως αυτό να εξηγεί το ότι οι στίχοι του ενέχουν έντονα το στοιχείο του ταξιδιού, αλλά σίγουρα δεν εξηγεί το ότι το ταξίδι αυτό είναι συχνά θαλάσσιο.

Αυτά ίσως τα πούμε κάποια άλλη φορά. Στο παρόν σημείωμα, που δεν είναι κάτι παραπάνω από μία αυγουστιάτικη άσκηση, επιχείρησα να χαρτογραφήσω αυτές τις νοερές μετακινήσεις καταρτίζοντας έναν κατάλογο των τοπωνυμίων που αναφέρονται στους στίχους του. Ο κατάλογος δεν είναι κατά κανέναν τρόπο πλήρης, εφόσον βασίζεται μόνο στα τραγούδια που έχουν περιληφθεί στον δικτυακό τόπο stixoi.gr (τα οποία είναι 705, ενώ κατά δικούς του υπολογισμούς ο Βίρβος είχε γράψει περίπου 2.500), συμπληρωμένα με μερικές δικές μου προσθήκες από μνήμης.

Περιλήφθηκαν και όροι που δεν αντιστοιχούν σε κάποια σαφή γεωγραφική περιοχή (π.χ. Αραπιά) ή και σε καμία υπαρκτή περιοχή (Ουτοπία). Επίσης, σε χωριστό κατάλογο στο τέλος αναφέρονται οι ταχυδρομικές διευθύνσεις. Φυσικά, απουσιάζουν τραγούδια τα οποία ναι μεν έχουν θέμα τη μετακίνηση, αλλά δεν περιέχουν κάποιο όνομα συγκεκριμένου τόπου (όπως συμβαίνει με το «δεν με θαμπώνουν οι ουρανοξύστες», ή με τα δεκάδες τραγούδια που περιέχουν τη λέξη-φετίχ «ξενιτιά» ή τη σπανιότερη «μετανάστευση»).

Το ευρετήριο παραμένει ανοιχτό σε μεταγενέστερες συμπληρώσεις, από τον συντάκτη ή/ και από τον καθένα.

Ονόματα κρατών/ πόλεων/ συνοικιών, βουνών, ποταμών κ.λπ.

Αέρηδες

Αθήνα (2 φορές)

Αλεξάνδρεια

Αλκαζάρ 

Αμερική (2)

Αμπελόκηποι

Ανάβρα

Αντίρριο

Άουσβιτς 

Αραπιά (2)

Αργοστόλι

Άρτα

Άσπρα Χώματα

Αυστραλία (2)

Αφρική

Βέλγιο

Βεργίνα

Βέροια (2)

Βερολίνο

Βόλος

Βομβάη (2)

Βόσπορος

Βουδαπέστη

Βραζιλία (2)

Γαλατά Σεράι

Γερμανία (2)

Γιάννενα 

Γιάχο Βάχο

Γκύζη

Δούναβης

Δράμα

Έδεσσα

Ελευσίνα (2)

Ευρώπη (2 φορές, τη μία στον πληθυντικό: Ευρώπες)

Θεσσαλονίκη (2)

Ιωνία

Καβάλα

Καισαριανή (2)

Καλλιθέα

Καναδάς (3 φορές)

Καρδίτσα

Καρπενήσι

Καστοριά

Κατερίνη (2)

Κιλκίς

Κοζάνη (2)

Κοκκινιά (3)

Κόρινθος

Κύπρος

Κωνσταντινούπολη

Λάρισα (2)

Μακεδονία

Μεσολόγγι

Μπαρμπαριά

Μπελογιάννι

Μπουένος Άιρες

Μπρατισλάβα

Νάουσα

Νέα Ζηλανδία

Νέα Σμύρνη

Νέα Υόρκη

Όλυμπος

Ουγγαρία

Ουζμπεκιστάν

Ουρανόπολη

Ουτοπία

Παγκράτι

Πακιστάν

Παρίσι (3)

Πατήσια

Πάτρα

Πειραιάς (4)

Πέραν

Περιστέρι

Πλάκα

Πολύγυρος

Πράγα

Πριγκηπόνησος

Ραφήνα

Σαγκάη

Σαντιάγκο

Σέρρες

Σκόπια (2)

Σμύρνη

Σόφια

Σύρα

Τασκένδη

Τζιτζιφιές

Τόκιο

Τρίκαλα (3)

Τσεχοσλοβακία 

Φαληράκι

Φανάρι

Φάρσαλα 

Φιλαδέλφεια

Φλώρινα

Χαϊδάρι

Χιροσίμα

Ψυρρή (2)

Ταχυδρομικές διευθύνσεις

Λεωφόρος Αθηνάς

Γιαχνί σοκάκι

(πλατεία) Δημαρχείο(υ)

Εγνατίας 406

Ίωνος 5

Oμόνοια

οδός Σωκράτους

Κλασσικό
Ελληνικός εμφύλιος πόλεμος,Μνήμη,Πολιτική

Νάξος: το ηθικό μειονέκτημα της δεξιάς

του Άκη Γαβριηλίδη

 

Tη δεκαετία του 90, είχε γνωρίσει ιδιαίτερη διάδοση ένας τύπος λόγου βασισμένος στο ρητορικό ερώτημα «για σκεφτείτε τι θα είχε γίνει αν είχε επικρατήσει η αριστερά στον εμφύλιο», αυτή τη φορά ενισχυμένος και από την δημόσια αυτομαστίγωση μετανοημένων αριστερών («ευτυχώς που δεν νικήσαμε σύντροφοι» και δε συμμαζεύεται). Η αυτομαστίγωση αυτή παρατείνεται άλλωστε και στις μέρες μας από νέες γενιές μεταμεληθέντων (και μεταμεληθεισών, π.χ. Σώτη Τριανταφύλλου).

Την εβδομάδα που πέρασε, προέκυψε ένα περιστατικό το οποίο, αν ενταχθεί σε μια προοπτική, δίνει στο υποθετικό αυτό ερώτημα μία έμπρακτη απάντηση αρκετά διαφορετική από αυτήν που εκλαμβάνεται ως αυτονόητη (ότι δηλαδή θα είχε επικρατήσει ένα καθεστώς μονομέρειας και μισαλλοδοξίας). Όπως έγινε γνωστό, το δημοτικό συμβούλιο της Νάξου απέρριψε πρόταση να προστεθεί η προσωνυμία «Μανώλης Γλέζος» Συνέχεια

Κλασσικό
Δημογραφία,Εθνικισμός,Ιστορία

Είναι ο Ερντογάν Πόντιος;

του Άκη Γαβριηλίδη

 

Εδώ και χρόνια, κυκλοφορεί στον ελληνόφωνο κυβερνοχώρο ένα κείμενο, με ελαφρές παραλλαγές και προσθαφαιρέσεις από τον εκάστοτε αναδημοσιευτή, το οποίο, με την επίκληση κάποιων ασαφών (ή ασαφώς μεταφρασμένων) αποσπασμάτων ομιλίας του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και μίας «έρευνας Τούρκου ιστορικού στα οθωμανικά αρχεία», υποστηρίζει ότι η εθνοτική καταγωγή του Τούρκου πρωθυπουργού είναι «λαζική», άρα ποντιακή, άρα ελληνική.

Την είδηση (;) αυτή έχουν αναπαράγει και ποντιακά μέσα, όπως π.χ. το σάιτ trapezounta.gr που φιλοξενείται στο Pontos news, υπό την ενότητα «Ποντιακά νέα».

Η κίνηση αυτή είναι αξιοπερίεργη όσον αφορά ειδικά τη χρήση αυτών των τριών όρων ως συνώνυμων. Διότι κατά τα λοιπά ο λεγόμενος «οργανωμένος ποντιακός χώρος» αρνείται διαρρήδην ότι οι Πόντιοι είναι Λαζοί, και μάλιστα με τη χρήση πολύ φορτισμένων εκφράσεων[1].

Η αντίθεση είναι οξύτατη: απ’ τη μια, οι ποντιακές οργανώσεις από το 68 κήρυτταν τους Συνέχεια

Κλασσικό