των Τζον Σόλομον και Πήτερ Μπάττον

Το πρώτο μισό του 20ού αιώνα, οι Εβραίοι ήταν κυριολεκτικά αποκλεισμένοι από τα άτυπα δίκτυα και τους δημόσιους θεσμούς που ήταν υπεύθυνοι για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Η βαθιά διείσδυση του Τζέφφρυ Έπστιν σε αυτά τα δίκτυα είναι ενδεικτική μιας πολύ ευρύτερης εξέλιξης στον χριστιανικό αντισημιτισμό και τον χριστιανικό σιωνισμό στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η περίοδος κατά την οποία μεγάλωσα στη Βοστώνη, τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, ήταν κατά βάση η κατάληξη αυτού που θα αποκαλούσα ανοιχτά σφοδρό αντισημιτισμό στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ήταν μια εποχή κατά την οποία οι Εβραίοι εξακολουθούσαν να αποκλείονται ανοιχτά τόσο από τους επίσημους θεσμούς όσο και από τα άτυπα δίκτυα που συνιστούσαν την κυριαρχία των WASP (WASP = White Anglo-Saxon Protestant, Λευκοί Αγγλοσάξονες Προτεστάντες) στην ανατολική ακτή, οι οποίοι ουσιαστικά έλεγχαν βασικούς τομείς της ελίτ κουλτούρας.

Ειδικότερα, οι Εβραίοι ήταν αποκλεισμένοι από τα ανερχόμενα δίκτυα που σχετίζονταν με την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, τα οποία αναπτύχθηκαν το πρώτο μισό του 20ού αιώνα, καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες κατακτούσαν νίκες σε δύο ευρωπαϊκούς παγκόσμιους πολέμους για να καταλάβουν μια θέση παγκόσμιας ηγεμονίας. Τα δίκτυα από τα οποία αποκλείονταν οι Εβραίοι κάλυπταν τα πρώτα think tank όπως το CFR (Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων) και το IPR (Ινστιτούτο Σχέσεων του Ειρηνικού), τους νεοσύστατους θεσμούς του Κράτους Εθνικής Ασφάλειας μέχρι και τη δημιουργία της CIA, καθώς και σημαντικά τμήματα της Wall Street.

Ενώ οι Εβραίοι συνέχισαν να αποκλείονται από το Εθνικό Κράτος Ασφαλείας κατά το μεγαλύτερο μέρος του Ψυχρού Πολέμου, όσοι Εβραίοι που ήταν πρόθυμοι να ξεκόψουν οριστικά από τον σοσιαλισμό Συνέχεια →

του Αλέξανδρου Ηλία

Διάβασα το αξιοθρήνητο πόνημα του Σάκη Μουμτζή για το Ολοκαύτωμα, το κείμενο που θα εκφωνούσε, σύμφωνα με τον αρχικό προγραμματισμό, κατά την τελετή μνήμης, την οποία οργάνωσε η ισραηλιτική κοινότητα του Βόλου. Αξιοσημείωτο δεν είναι το γεγονός ότι ακροκεντρώοι ακόμη προσπαθούν να μαζέψουν το σαγόνι τους από το πάτωμα, όπου βρέθηκε από θαυμασμό (και ανακούφιση;) ενώπιον ενός πνευματικού σκουπιδιού το οποίο με μεγαλειώδεις χειρονομίες μιμείται ό,τι ο συγγραφέας του νομίζει ότι είναι η σκέψη. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι οι εν λόγω ακροκεντρώοι, οι οποίοι καταγγέλλουν τον αντισημιτισμό και Συνέχεια →

της Αργυρώς Γιαννακουδάκη

«ΠΑΟΚ, εκδρομές, ναρκωτικά, έτσι χάνονται επτά παιδιά», αυτό πρέπει να είναι το σύνθημα από σήμερα!

Δεν μένω στον Τύπο (με ελάχιστες εξαιρέσεις) που απέκρυψε τα επίσημα αποτελέσματα των τοξικολογικών εξετάσεων της ρουμανικής Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας για τον οδηγό του μοιραίου βαν αλλά στην αποσιώπηση της είδησης από την πολιτική ηγεσία.

Αυτό πέραν του γεγονότος ότι αποτελεί ύψιστη ύβρι προς τη δημοκρατία, αποτελεί ύβρι και για την ίδια τη ζωή.

Το επίσημο κράτος ως κυρά Κατίνα, γνωρίζει και δεν μιλά, τάχα μου από σεβασμό.

Μα υπάρχει μεγαλύτερος σεβασμός από τον σεβασμό στην ίδια τη ζωή, μιλώντας ξεκάθαρα για τα πραγματικά αίτια Συνέχεια →

του Άκη Γαβριηλίδη

Όσον αφορά την τροποποίηση του άρθρου 1536 του Αστικού Κώδικα, για την οποία έχει ήδη καθιερωθεί το κωδικό όνομα «τροπολογία Κεφαλογιάννη», στον δημόσιο χώρο έχουν διατυπωθεί κάποιες –ελάχιστες- φωνές υποστήριξης, ή σχετικοποίησης των επικρίσεων. Οι περισσότερες φυσικά έρχονται από τα δεξιά –από την ίδια την ενδιαφερομένη, τον υπουργό δικαιοσύνης και ίσως ένα-δυο ακόμη πολιτευτές. Ο κ. Φλωρίδης λοιπόν, προσπαθώντας να δικαιολογήσει (τα αδικαιολόγητα, δηλαδή) την ψήφιση της διάταξης, όπως διαβάζω στο διαδίκτυο είπε τα εξής:

δώσαμε το δικαίωμα στους γονείς ότι εφόσον κάνει έφεση να μπορεί να ζητήσει από το δικαστήριο η εκτέλεση της απόφασης που εκδόθηκε να μην ισχύσει μέχρι να βγει η απόφαση του Εφετείου. Υπήρχε καιρό ανάγκη, γιατί ενώ αυτό ισχύει για όλες τις αποφάσεις, δηλαδή να αναστέλλεται η πρωτόδικη μέχρι να εκδικαστεί η έφεση, αυτό δεν το είχαμε για τα παιδιά.

Μετά τη λέξη «εφόσον» προφανώς παραλείπεται ως εννοούμενη η έκφραση ένας εξ αυτών.

Επίσης, η έκφραση «η εκτέλεση να μην ισχύσει» είναι νομικώς ανακριβής. Η εκτέλεση δεν «ισχύει».

Αυτό βέβαια δεν είναι πρόβλημα, ή δεν είναι το κύριο. Στον προφορικό λόγο είναι αναμενόμενο να υπάρχουν Συνέχεια →

του/της Incredible and Strange Everything

Για 400 χρόνια, οι άντρες μεταφραστές άλλαζαν μια ελληνική λέξη στο πιο διάσημο έπος της ιστορίας —και αυτό διέγραφε την αλήθεια για τις σκλάβες που δολοφονήθηκαν επειδή είχαν βιαστεί.

Το 2017 κλόνισε την ιστορία της λογοτεχνίας.

Η Έμιλι Ουίλσον έγινε η πρώτη γυναίκα που μετέφρασε την Οδύσσεια του Ομήρου στα αγγλικά.

Τέσσερις αιώνες. Δεκάδες μεταφράσεις. Όλες γραμμένες από άντρες.

Και οι αναγνώστες παρατήρησαν αμέσως κάτι συγκλονιστικό: η ιστορία που νόμιζαν ότι γνώριζαν είχε ξαναγραφτεί αθόρυβα.

Ας ξεκινήσουμε με την πρώτη λέξη που χρησιμοποιεί ο Όμηρος για να περιγράψει τον Οδυσσέα: «πολύτροπος».

Όλοι οι άντρες μεταφραστές την έκαναν να φαίνεται ηρωική:

«Resourceful» [Επινοητικός]

«Versatile» [Ευέλικτος]

«Of many ways» [άνθρωπος των πολλών τρόπων]. Συνέχεια →

του Άκη Γαβριηλίδη

Ο υπουργός υγείας της ελληνικής κυβέρνησης δεν κρύβει ότι είναι σε οργασμό μετά την πειρατική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο. Προκειμένου να εκφράσει τον ενθουσιασμό του αυτόν, (με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια), χρησιμοποιεί –έτσι φαντάζεται τουλάχιστον- παραθέματα από την κλασική αρχαιότητα.

Ένα απ’ αυτά είναι αυτό που φαίνεται στη φωτογραφία. Σε αυτό, παρατίθεται μία φράση η οποία αποδίδεται στον Πομπήιο (τον «Μέγα»). Η φράση παρατίθεται σε τρεις γλώσσες: λατινικά, ελληνικά και αγγλικά.

Η φράση αυτή, όπως μπορεί να βρει κάποιος με ένα πρόχειρο ψάξιμο στο διαδίκτυο, (το οποίο όμως δεν μπήκε Συνέχεια →

του Άκη Γαβριηλίδη

Η ταινία του Σμαραγδή σημειώνει εισπρακτική επιτυχία.

Αυτό όλοι θεωρούν ότι «κάτι δείχνει». Αλλά τι;

Για τον σκηνοθέτη και τους οπαδούς της, δείχνει ότι η ταινία είναι καλή/ αξιόλογη, διότι «ο λαός δεν είναι βλάκας». Για τους επικριτές της, δείχνει την επικράτηση της άγνοιας, του εθνικισμού και του φανατισμού.

Είτε αυτά στέκουν είτε όχι, μένει να εξηγηθεί πιο συγκεκριμένα ποια φαντασίωση, ποια δομή επιθυμίας παρακινεί κάποιον, είτε ευφυή πατριώτη είτε αφελή και ανιστόρητο εθνικιστή, να παρακολουθήσει αυτή την ταινία και να την χειροκροτήσει σαν να επρόκειτο για ζωντανή παράσταση.

Επ’ αυτού, υποστηρίχθηκε ότι

Συνέχεια →

του Άκη Γαβριηλίδη

Στο σημαντικό του έργο Το έθνος και τα ερείπιά του, ο Γιάννης Χαμηλάκης εισήγαγε την έννοια σαμάνος του έθνους για τον Μανόλη Ανδρόνικο. Η έννοια αυτή, και η συναφής ανάλυση, αποτελεί έναν χρήσιμο τρόπο να προσέξουμε και να αναδείξουμε μια διάσταση ανορθολογισμού και, ειδικότερα, πίστης στην επικοινωνία με τους νεκρούς (προγόνους) η οποία συνοδεύει ιδρυτικά την κατασκευή της φαντασιακής κοινότητας του έθνους ακόμη και όταν αυτή επενδύεται σε λόγους που επικαλούνται την επιστήμη και τις ορθολογικές μεθόδους έρευνας. Από την άλλη, ο ισπανός ελληνιστής Άλβαρο Γκαρθία Μαρίν, σε ένα έργο που αποσπάσματά του έχουμε δημοσιεύσει μεταφρασμένα εδώ στο παρελθόν, θεματοποιεί το βαμπιρικό στοιχείο που συνοδεύει την «παλιγγενεσία» της Ελλάδας στις αρχές του 19^ου αιώνα και τη διάσταση του ανοίκειου που ανακύπτει όσον αφορά την επίκληση των αρχών του διαφωτισμού από τους πρωταγωνιστές της αναβίωσης αυτής.

Η δύναμη ενός θεωρητικού σχήματος έγκειται στην παραγωγικότητά του, δηλαδή στη δυνατότητα να ερμηνεύσει Συνέχεια →