Αρχείο

Monthly Archives: Ιουνίου 2013

του Μίχαελ Χάινριχ*

Στο έργο του Μαρξ δεν ανευρίσκεται κάποια τελική παρουσίαση της θεωρίας του για τις κρίσεις. Αντιθέτως, υπάρχουν διάφορες προσεγγίσεις που προορίζονται να εξηγήσουν τις κρίσεις. Στον εικοστό αιώνα, σημείο εκκίνησης για τις συζητήσεις σχετικά με μαρξιστική θεωρία της κρίσης ήταν ο τρίτος τόμος του Κεφαλαίου, το χειρόγραφο του οποίου γράφτηκε το 1864-1865. Αργότερα, η προσοχή στρέφεται προς τις θεωρητικές αναπτύξεις περί κρίσης στις Θεωρίες για την Υπεραξία, που γράφτηκαν κατά την περίοδο μεταξύ 1861 και 1863. Τέλος, ήρθαν στο προσκήνιο και τα Grundrisse του 1857-1858, τα οποία σήμερα για πολλούς συγγραφείς παίζουν κεντρικό ρόλο για την κατανόηση της θεωρίας του Μαρξ για τις κρίσεις. Έτσι, ξεκινώντας απ’ το Κεφάλαιο, η συζήτηση μετατόπισε σταδιακά την έμφαση σε παλαιότερα κείμενα. Με την Marx Engels Gesamtausgabe (MEGA), το σύνολο των οικονομικών κειμένων που έγραψε ο Μαρξ ανάμεσα στα τέλη της δεκαετίας του 1860 και τα τέλη της δεκαετίας του 1870 είναι πλέον διαθέσιμα. Μαζί με τις επιστολές του, τα κείμενα αυτά επιτρέπουν να διαμορφώσουμε μια εικόνα για την ανάπτυξη της θεωρητικής σκέψης του Μαρξ για την κρίση μετά το 1865.

Η ελπίδα, η εμπειρία και το μεταβαλλόμενο αναλυτικό πλαίσιο της θεωρίας του Μαρξ

Κατά το πρώτο μισό του δέκατου ένατου αιώνα, κατέστη σαφές ότι οι περιοδικές οικονομικές κρίσεις ήταν αναπόφευκτο στοιχείο του σύγχρονου καπιταλισμού. Στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο, είχαν θεωρηθεί ως απειλή για την οικονομική ύπαρξη της αστικής Read More

Par Akis Gavriilidis

1. L’ «exclusion inclusive» du crime politique

La période pendant laquelle cet article est rédigé (juin/juillet 2003), et déjà pour plusieurs mois, l’actualité juridique et politique en Grèce est marquée par le procès de 19 personnes accusées comme membres de «17 novembre», une organisation terroriste (selon la terminologie officielle ; «de propagande armée» selon une dénomination probablement plus adéquate). Cette organisation d’extrême gauche a été active pour 25 années, pendant lesquelles elle avait tué 22 personnes, entre autres des anciens bourreaux de la dictature militaire et autres policiers, des industriels, des agents de la CIA, et de diplomates turcs, sans que la police ait pu en arrêter même un membre. Mais en été 2002 on a vu, l’une après l’autre, l’arrestation spectaculaire de ces 19 personnes, dont certaines nient toute implication et d’autres ont accepté puis révoqué leurs aveux, en soutenant qu’elles étaient dues à des «pressions», voire tortures, de la police, et que les autorités judiciaires leurs ont nié leurs droits à une assistance légale et une défense appropriée après leur arrestation et pendant l’examen.

L’évaluation de ces plaintes et le déroulement du procès en général n’est vraiment pas l’objet du présent article ; je vais plutôt relever un point précis, presqu’ un détail, qui présent un intérêt pour mon point de Read More