του Άκη Γαβριηλίδη

Στην Κύπρο, όπως και στην Ελλάδα (και αλλού), επί χρόνια ακολουθούνταν το πατροπαράδοτο αντισημιτικό έθιμο της «καύσης του Ιούδα», εκεί με το ιδιαίτερο όνομα «λαμπρατζιά» (προφ. λαμπραdjά).

Φέτος, το ΕΛΑΜ, αυτοαποκαλούμενο και «Χρυσή Αυγή Κύπρου», και λοιπές αντιδημοκρατικές δυνάμεις, αποφάσισαν αντί για τον Ιούδα/ Εβραίο να κάψουν μια σημαία με τα χρώματα του ουράνιου τόξου, τη γνωστή ως «σημαία του LGBTI κινήματος».

Όχι όμως την κλασική που έφερε απλώς οριζόντιες ρίγες στα χρώματα του ουράνιου τόξου. Μία νεότερη εκδοχή της, η οποία στην αριστερή πλευρά φέρει και ένα τρίγωνο το οποίο συμβολίζει τους «εγχρώμους» [people of color]. H σημαία αυτή, μάλιστα, ή διάφορες παραλλαγές της, τον τελευταίο χρόνο έχει χρησιμοποιηθεί σε διαδηλώσεις για να εκφράσει συμπαράσταση προς την Παλαιστίνη[1].

Δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο εύγλωττη απεικόνιση των αλλαγών στις προτιμήσεις της ελληνικής/ ελληνοκυπριακής (και της παγκόσμιας) ακροδεξιάς από την αντικατάσταση αυτή. Η οποία δείχνει ότι είναι κάλλιστα δυνατό να είναι κανείς αντισημίτης, φιλοϊσραηλινός και ναζιστής. Και επίσης, σε ένα άλλο επίπεδο, αποδεικνύει την ευελιξία και την προσαρμοστικότητα των «πανάρχαιων εθίμων» –ή ενδεχομένως τον καιροσκοπισμό όσων επικαλούνται την «πίστη στις παραδόσεις».

Οι εκπρόσωποι του ελληνικού αντι-αντισιωνισμού θα ήθελαν να μας πείσουν ότι τέτοια φαινόμενα αποτελούν ένδειξη της κοινής θέσης μεταξύ ΛΟΑΤΚΙ και Εβραίων και απηύθυναν εκκλήσεις για αλληλεγγύη μεταξύ αυτών των «διωκόμενων μειονοτήτων». Ωστόσο, εξίσου εύλογο -αν όχι περισσότερο- θα ήταν να υποστηριχθεί ότι, αντιθέτως, αποτελούν ένδειξη της διαφοράς μεταξύ αυτών των ομάδων -ή πάντως της διαφορετικής, έως αντίθετης, αντιμετώπισής τους από την ακροδεξιά. Όσο για την ευχή για αλληλεγγύη, αυτή εν μέρει έχει ήδη εκπληρωθεί, αλλά, όπως φαίνεται, μεταξύ άλλων μειονοτήτων.

[1] Ευχαριστώ την Μαρία Σαρρή για την επισήμανση, καθώς και τους Δημήτρη Παπανικολάου και Bably Elbably για κάποιες παρατηρήσεις με βάση τις οποίες αναδιατυπώθηκε το σημείωμα λίγη ώρα μετά την πρώτη ανάρτησή του.

του Άκη Γαβριηλίδη

Σε ένα εκτενές άρθρο του στην ναυαρχίδα του ελληνικού γιαλαντζί φιλελευθερισμού, με τίτλο «Η υποκρισία του ελληνικού αντισιωνισμού», ο ερευνητής, μουσικός και πολυθεματικός καλλιτέχνης[1] Ιλάν Μανουάχ παραπονείται ότι, «από τις 7 Οκτωβρίου και μετά», τα ελληνικά social media γενικώς –και τα δικά του ειδικότερα- «έχουν μετατραπεί σε θέατρο του παραλόγου». Σε τι συνίσταται αυτό το παράλογο; Συνίσταται στο ότι

Ένας γραφίστας, που έχει χτίσει καριέρα σχεδιάζοντας τετριμμένες εταιρικές ταυτότητες χωρίς να έχει ποτέ δείξει το παραμικρό πολιτικό ενδιαφέρον για την επικαιρότητα, εμφανίζεται ξαφνικά να αγορεύει, σαν ιστορικός, για την «εγκληματική» Διακήρυξη Μπάλφουρ του 1917. Λίγο πιο κάτω, ένας DJ γνωστός για τα μισογυνικά του σχόλια ανακαλύπτει τον φεμινισμό – αλλά μόνο όταν πρόκειται να ασκήσει κριτική στο υποτιθέμενο «pinkwashing» του Ισραήλ, καταγγέλλοντας την «κουλτούρα του βιασμού» στους ισραηλινούς εποικισμούς. Λίγο αργότερα, ένας θεωρητικός που δεν έχει ποτέ εκφραστεί δημόσια για τίποτ’ άλλο πέρα από μουσικολογικά θέματα και περιορισμένου ακαδημαϊκού ενδιαφέροντος, παίρνει δημόσια θέση για το Μεσανατολικό, λες και είμαστε σε θεατρική παράσταση όπου ο «γιατρός» του χωριού τοποθετείται επί παντός επιστητού. Εντωμεταξύ, μία επιμελήτρια τέχνης με οικογενειακή περιουσία που σχετίζεται με ελληνοεβραϊκές οικογένειες οι οποίες εκδιώχθηκαν το 1940, κάνει κηρύγματα στους ακολούθους της για το πώς οι κατηγορίες περί αντισημιτισμού χρησιμοποιούνται ως όπλο για να φιμώσουν τη νόμιμη κριτική στο Ισραήλ.

Αυτή η απαρίθμηση όμως επιβεβαιώνει κάτι για το οποίο προϊδέαζε ήδη ο τίτλος του άρθρου: ότι πρωταρχικός στόχος του δεν είναι να εξετάσει αν κάποιοι ισχυρισμοί ευσταθούν ή όχι, αλλά μόνο αν κάποια Συνέχεια →

του Άκη Γαβριηλίδη

Στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, απέναντι από το Σιντριβάνι, εδώ και πολύ λίγο καιρό έχει τοποθετηθεί ανδριάντας του αστυνομικού που έχασε τη ζωή του από κροτίδα που έριξαν χούλιγκαν μετά από έναν αγώνα.

Απ’ ό,τι διαπίστωσα, το γεγονός αυτό παρέμενε άγνωστο για πολλούς Θεσσαλονικείς, ακόμη και ανθρώπους που μένουν λίγες δεκάδες μέτρα από το σημείο. Δεν γνωρίζω πώς, πότε και από ποιον λήφθηκε η απόφαση και αν κοινοποιήθηκε στους ενδιαφερομένους –δηλαδή τους χρήστες του δημόσιου χώρου- ή ζητήθηκε η γνώμη τους. Δεν αμφιβάλλω βέβαια ότι, αν θέσουμε κάποιο ερώτημα στις αρμόδιες αρχές, εκείνες θα απαντήσουν ότι τηρήθηκαν όλες οι νόμιμες διαδικασίες. Το θέμα που θέλω να θέσω εδώ δεν αφορά τη διαδικασία, αλλά την ουσία.

Βρίσκω την πρωτοβουλία αυτή άθλια και γκροτέσκα. Και ακόμη περισσότερο το φρονηματιστικό κείμενο που μπήκε ως «υπότιτλος» από κάτω.

Ότι ο άνθρωπος αυτός σκοτώθηκε, προφανώς είναι θλιβερό και απαράδεκτο. Το ότι σκοτώθηκε κατά την υπηρεσία του, πράγματι, είναι αληθές. Όμως, δεν μαχόταν για την υπηρεσία του. Και, ακόμη περισσότερο, δεν Συνέχεια →