σεξισμός,Ανάλυση λόγου,Πολιτική

Η θλιβερή δήλωση του Σιμαρδάνη είναι η καλύτερη απόδειξη ότι χρειάζονται τα gay pride

του Άκη Γαβριηλίδη

Σε διάφορα ΜΚΔ είδα να διακινείται από χθες –μέρα του Athens Pride- ένα κείμενο που αποδιδόταν σε κάποιον Χρήστο Σιμαρδάνη. Όπως διαπίστωσα εκ των υστέρων, επρόκειτο για ανάρτηση που είχε κάνει ο –μέχρι τώρα άγνωστος σε μένα- ηθοποιός πριν από λίγα χρόνια, όσο ζούσε ακόμη, και η οποία είχε γνωρίσει και τότε μεγάλη δημοσιότητα (π.χ. το Ποντίκι την αναπαρήγαγε χαρακτηρίζοντάς την «απίστευτη» –προφανώς με την θετική έννοια του όρου, αλλά χωρίς κανένα περαιτέρω σχόλιο που να εξηγεί τι ακριβώς βρίσκει ο συντάκτης απίστευτο).

Η ανάρτηση έλεγε τα εξής:

Συνέχεια

Κλασσικό
σεξουαλικότητα,Εθνικισμός,Ψυχανάλυση

Μπαρρές: ο εθνικισμός ως ένα ομοκοινωνικό σαδομαζοχιστικό όργιο

του Άκη Γαβριηλίδη

Τον Μωρίς Μπαρρές ομολογώ ότι μέχρι τώρα τον ήξερα ουσιαστικά μόνο ως όνομα· ως το όνομα ενός λίγο περίεργου συγγραφέα που αποτέλεσε έναν από τους προπάτορες του εθνικισμού.

Διαβάζοντας το εξαιρετικό, και πλούσια τεκμηριωμένο, πρόσφατο βιβλίο που αφιέρωσε σε αυτόν –και, ιδίως, στην επίδρασή του- ο Παρασκευάς Ματάλας, έχει κανείς την ευκαιρία να μάθει ή/ και να συνειδητοποιήσει αρκετά αξιοπρόσεκτα πράγματα γι’ αυτόν. Τα οποία είναι δυνατό να αξιοποιηθούν περαιτέρω προς αρκετές κατευθύνσεις.

Τις κατευθύνσεις αυτές δεν σκοπεύω βέβαια, και ούτε είναι δυνατό, να εξαντλήσω σε αυτό το σημείωμα. Εδώ θα ακολουθήσω μόνο μία.

Πρώτα απ’ όλα, αυτό που συνειδητοποιεί κανείς από το βιβλίο είναι ότι ο Μπαρρές στην εποχή του υπήρξε κάτι σαν προφήτης, ή, καλύτερα, σαν αρχηγός σέκτας, σαν ιδρυτής και αρχιερέας μιας λατρείας.

Το βιβλίο, μέσα από μία ανάλυση της πλούσιας αλληλογραφίας του, ανιχνεύει την παγκόσμια απήχηση που είχε στην εποχή του ο γάλλος εθνικιστής συγγραφέας σε ανθρώπους από πολλές άλλες χώρες οι οποίες δεν είχαν εκ πρώτης όψεως καμία ιδιαίτερη σχέση με τη Γαλλία, ενώ κάποιες κατά καιρούς είχαν και αντιπαλότητα μαζί της. Εξ ου και το παράδοξο που επιλέγει ως τίτλο.

Οι ανταλλαγές αυτές, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, ξεκινούσαν με πρωτοβουλία των αλληλογράφων του. Άνθρωποι οι οποίοι μέχρι τότε του ήταν άγνωστοι, και μιλάμε πολλοί άνθρωποι, Συνέχεια

Κλασσικό
Πολιτική

Έφυγε η Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα· επιτέλους θα αναπαυθούμε

του Άκη Γαβριηλίδη

Μια φορά, πριν από πολλά χρόνια (πρέπει να ήταν γύρω στο 1990) είχα βρεθεί για λίγες μέρες στην Αθήνα, και είπα μεταξύ άλλων να επισκεφθώ την Εθνική Πινακοθήκη. Αν θυμάμαι καλά πρέπει να είχε μία έκθεση με έργα Γκρέκο. Πήγα στη σχετική αίθουσα, και τη στιγμή εκείνη βρισκόταν εκεί μία τάξη δημοτικού· τα παιδάκια ήταν καθισμένα κατάχαμα, όπως και η νεαρή εκπαιδευτικός, φυσικά με τα απλά καθημερινά της ρούχα, η οποία τους εξηγούσε τον σχετικό πίνακα.

Ενόσω μιλούσε, πλησίασε από πίσω της μία κυρία, η οποία σημειολογικά αποτελούσε την απόλυτή της αντίθεση –αρκετά μεγαλύτερη, αρκετά βαρύτερη, με εμφάνιση «επίσημη», ταγιέρ και τα μαλλιά της κότσο-, έσκυψε και της είπε: «αν θέλετε πηγαίντε στη διπλανή αίθουσα, διότι τώρα έχω να κάνω την επίσημη ξενάγηση στον διάδοχο του ιορδανικού θρόνου».

Η δασκάλα δεν ταράχτηκε, και χαμογελαστή της απάντησε: «κανένα πρόβλημα, περιμένετε λίγο, σε Συνέχεια

Κλασσικό
σεξισμός,Ανάλυση λόγου

Δεν σου ’χω έτοιμη συγνώμη, ξανασκέψου το

του Άκη Γαβριηλίδη

Σε ένα πλάνο από την ταινία La vita è bella του Ρομπέρτο Μπενίνι, ο μικρός Τζοσουέ βλέπει μπροστά σε ένα μαγαζί μια πινακίδα που λέει «οι Εβραίοι και οι σκύλοι είναι ανεπιθύμητοι εδώ». Ρωτάει τον πατέρα του για ποιο λόγο έβαλε ο καταστηματάρχης αυτή την πινακίδα, και ο πρωταγωνιστής, προσπαθώντας να προφυλάξει για όσο ακόμα είναι δυνατόν το γιο του από την ανοησία και το μίσος, του απαντά: «Ε … ο καθένας μπορεί να μην δέχεται όποιον βρίσκει αντιπαθητικό. Για παράδειγμα, σε ένα άλλο μαγαζί απαγορεύουνε την είσοδο στους Ισπανούς και τα άλογα. Σε ένα τρίτο, στους Κινέζους και τα καγκουρό. Έτσι είναι, τι να κάνουμε …».

Η καλοπροαίρετη, αλλά μάλλον μάταιη αυτή προσπάθεια δικαιολόγησης των φυλετικών διακρίσεων είναι κατάλληλη μόνο για παιδάκια –μάλλον ούτε και γι’ αυτά.

Εξίσου μάταιη είναι και η προσπάθεια του Μανώλη Μητσιά να κρύψει την ασχήμια της αρχικής του Συνέχεια

Κλασσικό
Εθνικισμός,αντισημιτισμός

Ήταν Εβραία η Κάραλη, ή αντισημίτης ο Ραφαηλίδης;

του Άκη Γαβριηλίδη

Με αφορμή το πρόσφατο σημείωμά μου για την «ιδιοφυή περσόνα των ελληνικών ΜΜΕ», έγιναν διάφορες συζητήσεις, κατά τις οποίες ανασύρθηκαν διάφοροι σκελετοί από την ντουλάπα –ή μάλλον από διάφορες ντουλάπες.

Ένας από αυτούς αφορούσε τον κινηματογραφικό κριτικό, δημοσιογράφο και συγγραφέα Βασίλη Ραφαηλίδη.

Οι παλαιότεροι από μας θυμόμαστε τον Ραφαηλίδη για τη γενναία και έντιμη στάση του να υποστηρίξει τη σκηνοθέτρια Φρίντα Λιάππα –και κυρίως την ελευθερία του λόγου και της τέχνης- από την άθλια συκοφαντική επίθεση Σαββόπουλων, Δοξιάδηδων και λοιπού ελληνοχριστιανικού συρφετού περί το 1990.

Προσωπικά, ήδη από τότε είχα την αδιόρατη αίσθηση ότι, άσχετα από την αξιέπαινη πρακτική στάση του, στο μυαλό του είχε λίγο μπερδεμένα τα πράματα, και ότι οι έννοιες και οι θεωρίες που Συνέχεια

Κλασσικό
Εθνικισμός,ΜΜΕ

20 χρόνια χωρίς την Χρυσαυγίτισσα με το ταγιέρ

του Άκη Γαβριηλίδη

Τα ελληνικά ΜΜΕ έχουν ενίοτε την ικανότητα να σε εκπλήσσουν. Και πάντοτε δυσάρεστα.

Εκεί λοιπόν που όλα τα είχαμε, να σου ξαφνικά σήμερα ένας καταιγισμός συγκινημένων δημοσιευμάτων για … τι νομίζετε; Τη συμπλήρωση … είκοσι χρόνων από το θάνατο της τηλεπαρουσιάστριας Μαλβίνας Κάραλη.

Ασφαλώς το ότι ένας άνθρωπος πέθανε νέος από καρκίνο, είναι δυσάρεστο. Ιδίως για όσους υπήρξαν προσωπικοί της φίλοι.

Είναι όμως πραγματικά ακατανόητο για ποιο λόγο μια τέτοια επέτειος να μνημονεύεται στον δημόσιο χώρο.

Διαβάζοντας τα σχετικά δημοσιεύματα, δεν βρίσκει κανείς κάποια ιδιαίτερη αιτιολόγηση. Π.χ. στο in.gr, ένα ανυπόγραφο άρθρο την ανακηρύσσει στον τίτλο του «την πιο αιρετική και ιδιοφυή περσόνα της ελληνικής δημοσιογραφίας». Στο κείμενο όμως του άρθρου δεν παρατίθεται απολύτως τίποτε που να Συνέχεια

Κλασσικό
πόλεμος,Διεθνείς σχέσεις,Πολιτική

Ο μύθος του «εμφυλίου πολέμου» στην Ουκρανία

 του Yavor Tarinski

Ένας από τους πιο συνηθισμένους μύθους σχετικά με τη ρωσο-ουκρανική σύγκρουση είναι ότι το 2014 ξέσπασε ένας κανονικός εμφύλιος πόλεμος στην Ανατολική Ουκρανία, στην περιοχή του Ντονμπάς. Κόσμος πού δεν έχει πρόσβαση σε ρωσόφωνα μέσα πιθανών να έχει πέσει θύμα της ακροδεξιάς η σταλινικής φίλο-πουτινικής παραπληροφόρησης. Υπάρχει ένας συντριπτικός όγκος δεδομένων (δηλαδή το λένε μέχρι και οι ίδιοι πρωταγωνιστές αυτών των γεγονότων) που δείχνει πώς τα πρώτα στάδια της σύγκρουσης δεν υποκινήθηκαν από τους ίδιους τους κατοίκους του Ντονμπάς, αλλά από παραστρατιωτικές ακροδεξιές ομάδες, που αποτελούνταν κυρίως από Ρώσους πολίτες. Στην ουσία το 2014 η Ρωσία βάζει εμπρός το πρώτο στάδιο ενός σχεδίου:

– Στο αρχικό στάδιο, προσπαθεί να δημιουργήσει ημιαυτόνομες οντότητες («λαϊκές δημοκρατίες») Συνέχεια

Κλασσικό
ποίηση,Πολιτική,Ψυχανάλυση

Η ευγονική δυστοπία της Κατερίνας Γώγου

του Άκη Γαβριηλίδη

Το ποίημα «Θα ’ρθεί καιρός» της Κατερίνας Γώγου είναι ένα από εκείνα στα οποία βασίζεται η αμείωτη υστεροφημία της, αν κρίνουμε από το γεγονός ότι δημοσιεύεται και διακινείται ευρέως στα ΜΚΔ, συχνά διανθισμένο με καρδούλες και λουλουδάκια, κάθε φορά που είναι η επέτειος της γέννησης ή του θανάτου της, ή και χωρίς κάποια αφορμή.

Το ποίημα αυτό είναι διατυπωμένο ως μια απεύθυνση της ποιήτριας στην κόρη της. Φυσικά πρόκειται για επιτελεστική χειρονομία: η απεύθυνση αυτή είναι δημόσια –περιλαμβάνεται σε μια συλλογή που τυπώνεται σε βιβλίο και κυκλοφορεί. Άρα, αποδέκτης των λεγομένων είναι το κοινό, όχι στενά η κόρη.

Από αυτή την άποψη, η χειρονομία αυτή είναι συγκρίσιμη με την αντίστοιχη του Γιάννη Ρίτσου στο «Πρωινό άστρο», για την οποία είχα γράψει παλιότερα –ένα ποίημα επίσης με μεγάλη διασημότητα και Συνέχεια

Κλασσικό