ρατσισμός,σεξισμός,Τέχνη

Γιατί πρέπει να αφαιρεθεί αναδρομικά το Νομπέλ από τον Ελύτη  

του Άκη Γαβριηλίδη

Το 1979, ο Οδυσσέας Ελύτης, μετά την απονομή του βραβείου Νομπέλ και ενόσω βρισκόταν ακόμα στη Σουηδία, έβγαλε έναν λόγο σε Έλληνες ομογενείς της χώρας αυτής. Το κείμενο της ομιλίας είναι διαθέσιμο σε πολλά σημεία στο διαδίκτυο, μεταξύ των οποίων και στην ιστοσελίδα «Hellenic Education Office/ Ελληνόγλωσση Εκπαίδευση στη Βόρεια Ευρώπη» όπου έχει δημοσιευθεί με τον τίτλο «Οδυσσέας Ελύτης – Η πατρίδα και η γλώσσα».

Στο κείμενο αυτό περιλαμβάνονται και οι εξής φράσεις:

Είπε ένας Γάλλος ποιητής, ο Ρεμπώ, πως η πράξη για τον ποιητή είναι ο λόγος του. Και είχε δίκιο. Αυτό έκανε ο Σολωμός, που για να γράψει το αθάνατο ποίημά του ”Ελεύθεροι Πολιορκημένοι”, έσωσε και παράδωσε στη φυλετική μας μνήμη (υπογραμμίζω εγώ) το Μεσολόγγι και τους αγώνες του.

Καταρχήν, στο απόσπασμα αυτό υπάρχει μία εμφανής παραποίηση, ή πάντως ψευδής επίκληση, της φράσης του Ρεμπώ. Όπως είναι φανερό, η πρώτη φράση δεν έχει καμία απολύτως σχέση με αυτό που φέρεται να «έκανε ο Σολωμός». Η φράση «η πράξη για τον ποιητή είναι ο λόγος του» από μόνη της δεν λέει κάτι ιδιαίτερο, και πάντως σίγουρα δεν λέει τίποτε για «φυλετικές μνήμες». Αυτά τα παρεισάγει ο Ελύτης αυθαίρετα.

Η αυθαιρεσία βέβαια είναι το μικρότερο ελάττωμα αυτής της προσθήκης.

Το κυριότερο είναι ο ρατσισμός της.

Η πρωτοφανής πεποίθηση ότι υπάρχει κάποια φυλετική [sic] μνήμη των ανθρώπινων ομάδων δεν νομίζω να έχει υποστηριχθεί ρητά ούτε καν από τους ναζί. Είναι πραγματικά αξιοπερίεργη η χαλαρότητα και η αφέλεια με την οποία ξεστομίζει ανερυθρίαστα τέτοιες κουβέντες κάποιος που, στην ίδια αυτή ομιλία, ρητορεύει περί «αγώνων για τη λευτεριά». Βεβαίως, αποποιείται την ιδιότητα «του ομιλητή, του δάσκαλου, του ηγέτη», αλλά στην πράξη –που είναι ο λόγος του- επαναλαμβάνει όσα λένε κάθε χρόνο οι δάσκαλοι στα σχολεία: αυτή η «λευτεριά» έχει μόνο εθνικό περιεχόμενο –είναι η απαλλαγή από ξένους γενικώς, από μη Έλληνες, από εκείνους που «το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους»· όχι από ναζιστές.

Επίσης –ουδεμία έκπληξη- η λευτεριά αυτή έχει ένα σαφές έμφυλο περιεχόμενο: το έθνος, αυτό το «εμείς» στο οποίο αναφέρεται ο ομιλητής, είναι το σύνολο των Ελλήνων ανδρών. Αυτό το ξεκαθαρίζει σε ένα άλλο δακρύβρεχτο απόσπασμα το οποίο κάνει τη γνωστή παρωδία για τα πιτόγυρα, τις μουστάρδες και τα κέτσαπ να μοιάζει λιγότερο παρωδία.

Για εμάς η Ελλάδα είναι αυτές οι στεριές οι καμένες στον ήλιο κι αυτά τα γαλάζια πέλαγα με τους αφρούς των κυμάτων. Είναι οι μελαχρινές ή καστανόξανθες κοπέλες, είναι τ’ άσπρα σπιτάκια τ’ ασβεστωμένα και τα ταβερνάκια και τα τραγούδια τις νύχτες με το φεγγάρι πλάι στην ακροθαλασσιά ή κάτω από κάποιο πλατάνι. Είναι οι πατεράδες μας κι οι παππούδες μας με το τουφέκι στο χέρι, αυτοί που λευτερώσανε την πατρίδα μας και πιο πίσω, πιο παλιά, όλοι μας οι πρόγονοι που κι αυτοί ένα μονάχα είχανε στο νου τους -όπως κι εμείς σήμερα: τον αγώνα για τη λευτεριά.

Οι γυναίκες λοιπόν εντάσσονται στο έθνος μόνο ως αποκτήματα, με τους ίδιους όρους όπως τα άψυχα αντικείμενα (και αυτό μόνο αν είναι νεαρές και έχουν συγκεκριμένο χρώμα μαλλιών. Εάν είναι π.χ. κοκκινομάλλες ή ώριμες, ούτε ως αντικείμενα γίνονται δεκτές).

Δεν προξενεί καμία αίσθηση αντίφασης, ούτε στον Ελύτη ούτε στους σημερινούς έλληνες και ελληνίδες εκπαιδευτικούς που αναπαράγουν με θαυμασμό και με διδακτική πρόθεση το λόγο του, το να μιλά κάποιος για την ελευθερία μιας φυλής. Την ίδια ακριβώς αδιαφορία για την ανακολουθία άλλωστε συναντάμε και σε ένα προγενέστερο κείμενο του «ποιητή του Αιγαίου», όπου περιγράφει το σοκ από τη συνάντησή του με τα «καλοζωισμένα Ελβετόπουλα» το 1948 και τη διαφορά τους από τα δυστυχισμένα και πεινασμένα πολεμόπληκτα ελληνόπουλα, με τα παρακάτω λόγια:

έβγαινα απ’ το άτομό μου και αισθανόμουν όχι απλά και μόνο αλληλέγγυος, αλλά ταυτισμένος κυριολεκτικά με τη φυλή μου.

Σα να μην ήταν ακριβώς η πίστη σε «ανθρώπινες φυλές» αυτή που είχε αιματοκυλίσει την Ελλάδα, και όλη την υπόλοιπη Ευρώπη, λίγα μόλις χρόνια πριν.

Απ’ τη στιγμή που κάποιος λογοτέχνης καταπίνει αμάσητο και μας ξερνάει ξανά κατά πρόσωπο τον βιολογικό ρατσισμό, είναι αναμενόμενο ότι θα προσυπογράφει και όλα τα αντιεπιστημονικά κλισέ του πολιτισμικού/ γλωσσικού ελληνικού ρατσισμού (για να το πούμε με μια λέξη: του μπαμπινιωτισμού), τα οποία κάνουν λαμπρή καριέρα έκτοτε και αναπαράγονται διαρκώς, ιδίως από τη στιγμή που εμφανίστηκε το διαδίκτυο.

… αυτό είναι στο βάθος ή ποίηση: μια πάλη συνεχής με τη γλώσσα. Τη γλώσσα την ελληνική που είναι η πιο παλιά και η πιο πλούσια γλώσσα του κόσμου.

Είμαστε οι μόνοι σ’ ολόκληρη την Ευρώπη που έχουμε το προνόμιο (υπογραμμίζω εγώ) να λέμε τον ουρανό “ουρανό” και τη θάλασσα “θάλασσα” …

κ.λπ. κ.λπ.

Νομίζω ότι, αν υπήρχε κάποια υποεπιτροπή της σουηδικής ακαδημίας η οποία να έχει το δικαίωμα να ανακαλέσει την απονομή του βραβείου Νομπέλ μετά τη χορήγησή του, θα είχε κάθε λόγο να σκεφτεί σοβαρά να εφαρμόσει αυτή τη δυνατότητα εν προκειμένω με βάση αυτές τις δηλώσεις –και άλλες ανάλογες. Σίγουρα λόγω του ρατσισμού τους, και επίσης, ενδεχομένως, λόγω της ανυπόφορης κοινοτοπίας, της φλυαρίας και του ανορθολογισμού τους.

25 πράγματα που ο Οδυσσέας Ελύτης δεν είπε ΠΟΤΕ (αλλά ίσως θέλαμε να πει) |  LiFO

Κλασσικό
Δίκαιο,ναζισμός

Άλλο Πατέλης, άλλο Κουφοντίνας; Και πόσο άλλο;

του Άκη Γαβριηλίδη

Όταν έκανε απεργία πείνας ο Κουφοντίνας και του συμπαραστεκόμασταν, διάφοροι έξυπνοι, ως επί το πλείστον δημοσιολογούντες του ακραίου κέντρου, μας ρωτούσαν: «ναι, αλλά αν αύριο κάνει απεργία πείνας και ένας Χρυσαυγίτης δολοφόνος για να αποφυλακιστεί, θα του συμπαρασταθείτε και εκείνου;».

Η υπερήφανη ελληνική δικαιοσύνη έδωσε ήδη την απάντηση. Ή μάλλον, κατέστησε σαφές ότι η ερώτηση είναι άνευ νοήματος:

οι Χρυσαυγίτες δολοφόνοι δεν χρειάζεται να κάνουν απεργία πείνας για να αποφυλακιστούν. Αρκεί μία απλή αίτηση.

Σημειωτέον μάλιστα ότι ο Κουφοντίνας δεν ζητούσε καν αποφυλάκιση. Ζητούσε απλώς φυλάκιση σε άλλη φυλακή. Και αυτό Συνέχεια

Κλασσικό
Εθνικισμός,Χώρος

Βραβεία «Θεοφανώ»: ο Δούρειος Ίππος του εθνομηδενισμού (και του εμβολιασμού)

του Άκη Γαβριηλίδη

Όλοι εμείς οι πράκτορες της παγκοσμιοποίησης και του Σόρος, που μηχανορραφούμε μέρα και νύχτα για να υπονομεύσουμε τον πολιτισμό του ελληνικού λαού και την ορθόδοξη πίστη του, είμαστε δικαιολογημένα υπερήφανοι και ικανοποιημένοι για την περιφανή νίκη που σημειώσαμε χθες μέσα στην έδρα του αντιπάλου χωρίς να ανοίξει ρουθούνι, και μάλιστα χωρίς καν ο αντίπαλος να καταλάβει τι συνέβη.

Ας συνοψίσουμε τι συνέβη:

χθες απονεμήθηκαν τα βραβεία «Θεοφανώ» στη Ροτόντα. Στη Ροτόντα, που εδώ και τριάντα χρόνια είχαμε επιχειρήσει να διεκδικήσουμε ως χώρο για τέλεση κοσμικών εκδηλώσεων, όπως π.χ. συναυλιών, αλλά είχαμε προσκρούσει στην αντίθεση, ενίοτε ένοπλη, των Χριστιανοταλιμπάν τραμπούκων οι Συνέχεια

Κλασσικό
Δίκαιο

Απορρίφθηκε ως απαράδεκτη η αγωγή του Καβάκου για αποζημίωση

nomadicuniversality

Με την απόφασή του υπ’ αριθμό 2112/2021, το Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά απέρριψε την αγωγή του Λεωνίδα Καβάκου κατά του Χαράλαμπου (Άκη) Γαβριηλίδη, με την οποία ο πρώτος ζητούσε να καταδικαστεί ο δεύτερος να του καταβάλει αποζημίωση εκατό χιλιάδων ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση για ηθική βλάβη και να απειληθεί εις βάρος του προσωπική κράτηση 12 μηνών ως μέσο αναγκαστικής εκτέλεσης της απόφασης.

Το δικαστήριο δεν εξέτασε την ουσία της υπόθεσης· απέρριψε την αγωγή λόγω δικονομικών παραλείψεων οι οποίες την καθιστούν αόριστη.

Κλασσικό
Εθνικισμός,Παρωδία

Οι ψεκασμένοι ως μετενσάρκωση του Τραμπάκουλα

του Άκη Γαβριηλίδη

Με αφορμή και το περιστατικό του αντιεμβολιαστή στη Θέρμη της Θεσσαλονίκης που διεκδικεί αστρονομικά ποσά ως αποζημίωση για το … τεστ κορονοϊού στο οποίο κλήθηκε να υποβληθεί το παιδί του, ήρθε στη δημοσιότητα –και στην προσοχή των διωκτικών αρχών- μία οργάνωση (φάντασμα;), ή πάντως μία ιστοσελίδα με την επωνυμία «Έλληνες αυτόχθονες ιθαγενείς», η οποία επικαλείται το σύνταγμα και διάφορες περίεργες θεωρίες φυσικού δικαίου για να καλέσει τους πολίτες να «πάρουν την πατρίδα τους πίσω» από όσους «τους την κλέβουν».

Στην ιστοσελίδα, εξ όσων μπορώ να δω, δεν παρέχεται κάποια εξήγηση για την επιλογή της Συνέχεια

Κλασσικό
Literary criticism,Philosophy,Politics

Why Seferis?  

by Akis Gavriilidis

Of all the 20th century poets in the Greek-speaking world, Yorgos/ George Seferis is one of the most commented upon. Probably the most commented upon, if one takes into account also things written about him in his non-poetic capacity (-ies). Almost all the important philologists in Greece, (and probably all in Greek-speaking Cyprus), have written about him, and his poems –and essays- are taught and broadly discussed in education and the public sphere at large. So when someone endeavours to write something, and, what is more, a whole book, about him, one must have found something really original Συνέχεια

Κλασσικό