του Άκη Γαβριηλίδη

Στην Κύπρο, όπως και στην Ελλάδα (και αλλού), επί χρόνια ακολουθούνταν το πατροπαράδοτο αντισημιτικό έθιμο της «καύσης του Ιούδα», εκεί με το ιδιαίτερο όνομα «λαμπρατζιά» (προφ. λαμπραdjά).

Φέτος, το ΕΛΑΜ, αυτοαποκαλούμενο και «Χρυσή Αυγή Κύπρου», και λοιπές αντιδημοκρατικές δυνάμεις, αποφάσισαν αντί για τον Ιούδα/ Εβραίο να κάψουν μια σημαία με τα χρώματα του ουράνιου τόξου, τη γνωστή ως «σημαία του LGBTI κινήματος».

Όχι όμως την κλασική που έφερε απλώς οριζόντιες ρίγες στα χρώματα του ουράνιου τόξου. Μία νεότερη εκδοχή της, η οποία στην αριστερή πλευρά φέρει και ένα τρίγωνο το οποίο συμβολίζει τους «εγχρώμους» [people of color]. H σημαία αυτή, μάλιστα, ή διάφορες παραλλαγές της, τον τελευταίο χρόνο έχει χρησιμοποιηθεί σε διαδηλώσεις για να εκφράσει συμπαράσταση προς την Παλαιστίνη[1].

Δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο εύγλωττη απεικόνιση των αλλαγών στις προτιμήσεις της ελληνικής/ ελληνοκυπριακής (και της παγκόσμιας) ακροδεξιάς από την αντικατάσταση αυτή. Η οποία δείχνει ότι είναι κάλλιστα δυνατό να είναι κανείς αντισημίτης, φιλοϊσραηλινός και ναζιστής. Και επίσης, σε ένα άλλο επίπεδο, αποδεικνύει την ευελιξία και την προσαρμοστικότητα των «πανάρχαιων εθίμων» –ή ενδεχομένως τον καιροσκοπισμό όσων επικαλούνται την «πίστη στις παραδόσεις».

Οι εκπρόσωποι του ελληνικού αντι-αντισιωνισμού θα ήθελαν να μας πείσουν ότι τέτοια φαινόμενα αποτελούν ένδειξη της κοινής θέσης μεταξύ ΛΟΑΤΚΙ και Εβραίων και απηύθυναν εκκλήσεις για αλληλεγγύη μεταξύ αυτών των «διωκόμενων μειονοτήτων». Ωστόσο, εξίσου εύλογο -αν όχι περισσότερο- θα ήταν να υποστηριχθεί ότι, αντιθέτως, αποτελούν ένδειξη της διαφοράς μεταξύ αυτών των ομάδων -ή πάντως της διαφορετικής, έως αντίθετης, αντιμετώπισής τους από την ακροδεξιά. Όσο για την ευχή για αλληλεγγύη, αυτή εν μέρει έχει ήδη εκπληρωθεί, αλλά, όπως φαίνεται, μεταξύ άλλων μειονοτήτων.

[1] Ευχαριστώ την Μαρία Σαρρή για την επισήμανση, καθώς και τους Δημήτρη Παπανικολάου και Bably Elbably για κάποιες παρατηρήσεις με βάση τις οποίες αναδιατυπώθηκε το σημείωμα λίγη ώρα μετά την πρώτη ανάρτησή του.

του Άκη Γαβριηλίδη

Σε ένα εκτενές άρθρο του στην ναυαρχίδα του ελληνικού γιαλαντζί φιλελευθερισμού, με τίτλο «Η υποκρισία του ελληνικού αντισιωνισμού», ο ερευνητής, μουσικός και πολυθεματικός καλλιτέχνης[1] Ιλάν Μανουάχ παραπονείται ότι, «από τις 7 Οκτωβρίου και μετά», τα ελληνικά social media γενικώς –και τα δικά του ειδικότερα- «έχουν μετατραπεί σε θέατρο του παραλόγου». Σε τι συνίσταται αυτό το παράλογο; Συνίσταται στο ότι

Ένας γραφίστας, που έχει χτίσει καριέρα σχεδιάζοντας τετριμμένες εταιρικές ταυτότητες χωρίς να έχει ποτέ δείξει το παραμικρό πολιτικό ενδιαφέρον για την επικαιρότητα, εμφανίζεται ξαφνικά να αγορεύει, σαν ιστορικός, για την «εγκληματική» Διακήρυξη Μπάλφουρ του 1917. Λίγο πιο κάτω, ένας DJ γνωστός για τα μισογυνικά του σχόλια ανακαλύπτει τον φεμινισμό – αλλά μόνο όταν πρόκειται να ασκήσει κριτική στο υποτιθέμενο «pinkwashing» του Ισραήλ, καταγγέλλοντας την «κουλτούρα του βιασμού» στους ισραηλινούς εποικισμούς. Λίγο αργότερα, ένας θεωρητικός που δεν έχει ποτέ εκφραστεί δημόσια για τίποτ’ άλλο πέρα από μουσικολογικά θέματα και περιορισμένου ακαδημαϊκού ενδιαφέροντος, παίρνει δημόσια θέση για το Μεσανατολικό, λες και είμαστε σε θεατρική παράσταση όπου ο «γιατρός» του χωριού τοποθετείται επί παντός επιστητού. Εντωμεταξύ, μία επιμελήτρια τέχνης με οικογενειακή περιουσία που σχετίζεται με ελληνοεβραϊκές οικογένειες οι οποίες εκδιώχθηκαν το 1940, κάνει κηρύγματα στους ακολούθους της για το πώς οι κατηγορίες περί αντισημιτισμού χρησιμοποιούνται ως όπλο για να φιμώσουν τη νόμιμη κριτική στο Ισραήλ.

Αυτή η απαρίθμηση όμως επιβεβαιώνει κάτι για το οποίο προϊδέαζε ήδη ο τίτλος του άρθρου: ότι πρωταρχικός στόχος του δεν είναι να εξετάσει αν κάποιοι ισχυρισμοί ευσταθούν ή όχι, αλλά μόνο αν κάποια Συνέχεια →

των Τζον Σόλομον και Πήτερ Μπάττον

Το πρώτο μισό του 20ού αιώνα, οι Εβραίοι ήταν κυριολεκτικά αποκλεισμένοι από τα άτυπα δίκτυα και τους δημόσιους θεσμούς που ήταν υπεύθυνοι για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Η βαθιά διείσδυση του Τζέφφρυ Έπστιν σε αυτά τα δίκτυα είναι ενδεικτική μιας πολύ ευρύτερης εξέλιξης στον χριστιανικό αντισημιτισμό και τον χριστιανικό σιωνισμό στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η περίοδος κατά την οποία μεγάλωσα στη Βοστώνη, τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, ήταν κατά βάση η κατάληξη αυτού που θα αποκαλούσα ανοιχτά σφοδρό αντισημιτισμό στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ήταν μια εποχή κατά την οποία οι Εβραίοι εξακολουθούσαν να αποκλείονται ανοιχτά τόσο από τους επίσημους θεσμούς όσο και από τα άτυπα δίκτυα που συνιστούσαν την κυριαρχία των WASP (WASP = White Anglo-Saxon Protestant, Λευκοί Αγγλοσάξονες Προτεστάντες) στην ανατολική ακτή, οι οποίοι ουσιαστικά έλεγχαν βασικούς τομείς της ελίτ κουλτούρας.

Ειδικότερα, οι Εβραίοι ήταν αποκλεισμένοι από τα ανερχόμενα δίκτυα που σχετίζονταν με την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, τα οποία αναπτύχθηκαν το πρώτο μισό του 20ού αιώνα, καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες κατακτούσαν νίκες σε δύο ευρωπαϊκούς παγκόσμιους πολέμους για να καταλάβουν μια θέση παγκόσμιας ηγεμονίας. Τα δίκτυα από τα οποία αποκλείονταν οι Εβραίοι κάλυπταν τα πρώτα think tank όπως το CFR (Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων) και το IPR (Ινστιτούτο Σχέσεων του Ειρηνικού), τους νεοσύστατους θεσμούς του Κράτους Εθνικής Ασφάλειας μέχρι και τη δημιουργία της CIA, καθώς και σημαντικά τμήματα της Wall Street.

Ενώ οι Εβραίοι συνέχισαν να αποκλείονται από το Εθνικό Κράτος Ασφαλείας κατά το μεγαλύτερο μέρος του Ψυχρού Πολέμου, όσοι Εβραίοι που ήταν πρόθυμοι να ξεκόψουν οριστικά από τον σοσιαλισμό Συνέχεια →

του Άκη Γαβριηλίδη

Η δημοσιογράφος Ξένια Κουναλάκη, σε σημείωμά της όπου αναφερόταν σε φαινόμενα αντισημιτισμού στην ελληνική κοινωνία, χρησιμοποίησε μεταξύ άλλων την εξής επιγραμματική διατύπωση:

με θλίβει ότι δεν μπορούμε να διαχωρίσουμε μεταξύ Νετανιάχου και εβραϊσμού, ούτε να διακρίνουμε τον πρωθυπουργό μιας χώρας από το λαό του.

Εγώ συμφωνώ απολύτως ότι πρέπει να κάνουμε αυτές τις διακρίσεις και ότι, αν δεν τις κάνουμε, ανοίγουμε την πόρτα στον αντισημιτισμό[1]. Το έχω άλλωστε εξηγήσει και εφαρμόσει στο παρελθόν αρκετές φορές.

Τελευταία όμως διαπιστώνω με έκπληξη ότι εκείνοι που αρνούνται να τις κάνουν είναι κάποιοι Εβραίοι συμπολίτες μας, καθώς και μη Εβραίοι οι οποίοι, για δικούς τους λόγους και με τις δικές τους ατζέντες, υψώνουν το λάβαρο του Συνέχεια →

του Άκη Γαβριηλίδη

Τις τελευταίες μέρες, μέινστρημ μέσα όπως η Athens Voice και το (ψευδώνυμα αυτοαποκαλούμενο) Liberal αποφάσισαν να ασχοληθούν με τα κακώς κείμενα στην ανώτατη παιδεία.

Επί της αρχής, καλή ιδέα. Γιατί όχι. Καλοδεχούμενο το ενδιαφέρον.

Ποια ήταν αυτά τα κακώς κείμενα; Δεν ήταν ούτε η υποχρηματοδότηση, ούτε τα μαγειρέματα του ΣτΕ ώστε να παρακαμφθεί το άρθρο 16 του συντάγματος. Ήταν ότι «Ιστορικός που ερευνά τον αντισημιτισμό στην Ελλάδα καταγγέλλει τη διακοπή συνεργασίας της με πανεπιστήμιο». Τα αντίστοιχα άρθρα στην ουσία ήταν αυτούσια αναπαραγωγή της καταγγελίας (για την ακρίβεια, της «Δημόσιας επιστολής για την ακαδημαϊκή ελευθερία και την έρευνα για τον αντισημιτισμό» που δημοσίευσε στα ΜΚΔ η Άννα-Μαρία Δρουμπούκη), με λίγες σάλτσες για εισαγωγή.

Πώς λοιπόν εθίγη η ακαδημαϊκή ελευθερία; Όχι από τις απειλές που, ως άλλος Παπαδόπουλος, εξαπέλυσε τις προάλλες ο Μητσοτάκης προς τους πρυτάνεις· αυτές δεν φαίνεται να συγκίνησαν τους/τις ενδιαφερόμενους/-ες. Το Συνέχεια →

του Άκη Γαβριηλίδη

Σε μια πολλοστή εφαρμογή του «νόμου του Μέφρυ», ο Ηλίας Κανέλλης, στο σημείωμά του με τίτλο Αντισημιτισμός στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου, μέμφεται όσους ματαίωσαν την εκδήλωση «Μεταβαλλόμενα τοπία της εβραϊκής λογοτεχνίας» διότι «δεν ενδιαφέρθηκαν (…) ούτε για την προσωπικότητα που μιλούσε», αλλά την ίδια στιγμή ο ίδιος παραθέτει λάθος το μικρό όνομα της εν λόγω προσωπικότητας: γράφει «Οντέτ» αντί του ορθού ΟντέΝτ (Oded).

Πρόκειται προφανώς για προβολή: κατηγορεί άλλους ότι δεν έκαναν κάτι που εκείνοι ουδέποτε ισχυρίστηκαν ότι έκαναν, και έτσι αποκαλύπτει ότι ούτε ο ίδιος το έχει κάνει, και ότι το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να ξαναβγάλει στη γύρα χιλιοειπωμένα κλισέ του ακροκεντρώου ρεπερτορίου.

Τα κλισέ αυτά διαδέχονται το ένα το άλλο στο σημείωμά του κατά τρόπο απολύτως αξιωματικό, χωρίς καμία προσπάθεια αιτιολόγησης, αντιθέτως με μια σειρά από πολύ εμφανή λογικά άλματα και πραγματολογικές αυθαιρεσίες.

Ο ίδιος ο Κανέλλης, από τη στιγμή που αναφέρεται απευθείας στο κράτος του Ισραήλ, μας απαλλάσσει και από Συνέχεια →

του Άκη Γαβριηλίδη

Πριν από κανένα μήνα, είχα γνωστοποιήσει –μόνο μέσω του facebook, δεν έκρινα σκόπιμο να αφιερώσω και σημείωμα στο παρόν μπλογκ- ότι αποχώρησα από την ομάδα shades magazine διότι είχα υποβάλει προς δημοσίευση το σημείωμά μου Ενάντια στον σιωνισμό, ο διασπορισμός αλλά η ανάρτηση δεν εγκρίθηκε. Η γνωστοποίηση αυτή μου στοίχισε μεταξύ άλλων και την γνωστή γελοία επίθεση κατά την οποία «έγινα από τις 7/10 φουλ αντισιωνιστής» (με ερωτηματικό).

Τότε, κάποιοι καλών προθέσεων φίλοι μού είχαν παρατηρήσει ότι βιάστηκα και ότι ίσως οι διαχειριστές ήταν απλώς πολύ απασχολημένοι και δεν είχαν ακόμη αντιληφθεί ότι υποβλήθηκε ανάρτηση.

Με τη σκέψη ότι ίσως είχαν δίκιο, σκέφτηκα να δώσω λίγο χρόνο σε μία άλλη ομάδα, με την επωνυμία «ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ», στην οποία είχα επίσης υποβάλει την ίδια ανάρτηση αλλά δεν την είχα δει ακόμα να δημοσιεύεται.

Νομίζω ότι ένας μήνας είναι επαρκής χρόνος για να συμπεράνουμε ότι η ανάρτηση αυτή δεν έγινε ανεκτή ούτε από Συνέχεια →

του Άκη Γαβριηλίδη

Βάδιζε λέει κάποιος, Απρίλιο μήνα, να πάει στην πόλη, και στο δρόμο πείνασε. Είδε μία συκιά και πήγε να κόψει σύκα. Δεν βρήκε όμως, και γι’ αυτό καταράστηκε τη συκιά να ξεραθεί.

Αν άκουγε κανείς την ιστορία αυτή πρώτη φορά χωρίς να γνωρίζει ποιος ήταν ο πρωταγωνιστής της, σίγουρα θα σκεφτόταν ότι είναι κάποιος με νοητική και συναισθηματική συγκρότηση ενός τρίχρονου παιδιού και με μηδενική ικανότητα διαχείρισης της ματαίωσης και της επιθετικότητας.

Όμως, σύμφωνα τουλάχιστον με το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (21:19), ο πρωταγωνιστής αυτός ήταν, ούτε λίγο ούτε πολύ, ο Ιησούς Χριστός. Δηλαδή, σύμφωνα πάντα με την ίδια αφήγηση, ο υιός του Θεού, που είναι πάνσοφος και πανάγαθος και ήρθε στη γη για να μας διδάξει να αγαπάμε τους εχθρούς ημών και να υπερβούμε επιτέλους το «οφθαλμόν αντί οφθαλμού». Κι όμως, ο Συνέχεια →

του Άκη Γαβριηλίδη

Με αφορμή το πρόσφατο σημείωμά μου για την «ιδιοφυή περσόνα των ελληνικών ΜΜΕ», έγιναν διάφορες συζητήσεις, κατά τις οποίες ανασύρθηκαν διάφοροι σκελετοί από την ντουλάπα –ή μάλλον από διάφορες ντουλάπες.

Ένας από αυτούς αφορούσε τον κινηματογραφικό κριτικό, δημοσιογράφο και συγγραφέα Βασίλη Ραφαηλίδη.

Οι παλαιότεροι από μας θυμόμαστε τον Ραφαηλίδη για τη γενναία και έντιμη στάση του να υποστηρίξει τη σκηνοθέτρια Φρίντα Λιάππα –και κυρίως την ελευθερία του λόγου και της τέχνης- από την άθλια συκοφαντική επίθεση Σαββόπουλων, Δοξιάδηδων και λοιπού ελληνοχριστιανικού συρφετού περί το 1990.

Προσωπικά, ήδη από τότε είχα την αδιόρατη αίσθηση ότι, άσχετα από την αξιέπαινη πρακτική στάση του, στο μυαλό του είχε λίγο μπερδεμένα τα πράματα, και ότι οι έννοιες και οι θεωρίες που Συνέχεια →

του Άμερ Ζαχρ

Είμαι Παλαιστίνιος Άραβας Αμερικανός. Ο πατέρας μου είναι Χριστιανός Παλαιστίνιος. Η μητέρα μου είναι Παλαιστίνια Μουσουλμάνα. (Ήταν χίππηδες, προφανώς.) Και τους δύο γονείς μου τους έδιωξε από τις γενέτειρές τους, τη Γιάφα και την Άκκα, το Ισραήλ. Εγώ, αφού γεννήθηκα στην Ιορδανία, μεγάλωσα στα προάστια της Φιλαντέλφια, στην Πενσυλβάνια. Στη συνέχεια έβγαλα κολέγιο, πτυχιακές σπουδές και νομική στο Μίσιγκαν. Μετά έγινα κωμικός. Η μάνα μου λέει ακόμα στον κόσμο ότι είμαι δικηγόρος.

Τώρα ζώ στο Ντίαρμπορν του Μίσιγκαν, έδρα της μεγαλύτερης συγκέντρωσης Αράβων και Μουσουλμάνων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι το μόνο μέρος στην Αμερική όπου μπορείς να φας νόστιμο shawarma, να πιεις βαρύ γλυκό, να καπνίσεις αφράτο ναργιλέ και μετά να κραυγάσεις «Λευτεριά στην Παλαιστίνη» με άλλους εκατοντάδες φίλους σου, όλα το ίδιο απόγευμα. Είναι η Αραβική Ντίσνεϊλαντ.

Είμαι επίσης παρένθετος[1] του προεδρικού υποψηφίου Μπέρνι Σάντερς σε εθνικό Συνέχεια →