του Άκη Γαβριηλίδη

Πριν από πολλά χρόνια, κάπου εκεί στο γύρισμα του αιώνα, είχα φιλοξενήσει τον Γιάννη Φελέκη στο τότε σπίτι μου, σε μια από τις πολλές διεθνιστικές περιοδείες του για την προετοιμασία διάφορων κινηματικών γεγονότων. Για κάποιους πρακτικούς λόγους, (μάλλον επειδή είχα κι εγώ γυρίσει από Ελλάδα την ίδια μέρα), δεν είχα προλάβει να προετοιμάσω καλά την φιλοξενία, το ψυγείο μου ήταν σχεδόν άδειο και για βραδινό δεν μπόρεσα να του προσφέρω παρά μία ψιλομέτρια quiche aux poireaux (κάτι σαν βελγική πρασόπιτα) συσκευασμένη. Νομίζω ότι πρέπει να είχα πει κάτι ως δικαιολογία, ή ίσως ο Γιάννης να το κατάλαβε μόνος του ότι «δαγκώθηκα» για το πενιχρό της προσφοράς, και έσπευσε να με καθησυχάσει: «μην σε απασχολεί, εγώ στη ζωή μου έχω περάσει πείνες που δε φαντάζεσαι από τότε που ήμουν στα καράβια, μόνο Συνέχεια →