του Άκη Γαβριηλίδη

Θεωρώ ήττα το ότι ο δήμαρχος Νίκαιας – Αγ. Ιωάννη Ρέντη υποχώρησε στις πιέσεις και τις διαμαρτυρίες των πατριωτών και δεν θα προχωρήσει στη μετονομασία της οδού Μάρκου Μπότσαρη σε οδό Γιώργου Μαζωνάκη.

Δεν υπήρξα ποτέ θαυμαστής του μακαρίτη όσο ζούσε. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Δεν είναι αυτός ο λόγος. Θεωρώ απλώς ότι μια τέτοια κίνηση θα αποτελούσε μια ευοίωνη απομάκρυνση από την σοβαροφάνεια και την ιερότητα που περιβάλλει την ονοματοδοσία οδών, πλατειών και συναφών χώρων στην Ελλάδα. Μια πρακτική στην οποία η πρώτη, για να μην πούμε η μοναδική, πηγή άντλησης λύσεων είναι μια δεξαμενή στην οποία έχουν συσσωρευθεί διάφοροι μεγάλοι άνδρες –και ελάχιστες γυναίκες- του έθνους, σχεδόν όλοι πολεμιστές –κατά προτίμηση ηρωικώς πεσόντες-  ή Συνέχεια →

των Άκη Γαβριηλίδη – Μαρίας Σαρρή

Στη φωτογραφία αυτή, βλέπουμε τον εκπρόσωπο του ΚΚΕ ή κάποιας δορυφορικής του οργάνωσης να μιλά προς τους συγκεντρωμένους στην πλατεία 17^ης Αυγούστου 1944 (πρώην, και για τους περισσότερους ακόμα και τώρα, «πλατεία Οσίας Ξένης») κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης μνήμης για την 70ή επέτειο από το μπλόκο της Κοκκινιάς.

Φέτος, όπως κάθε άλλη φορά, ο εκπρόσωπος στην ομιλία του αναφέρθηκε πρώτα στο ιστορικό της ημέρας· δηλαδή εξήγησε πώς οι Γερμανοί και οι Έλληνες συνεργάτες τους, με επικεφαλής τον διοικητή των γερμανοτσολιάδων Ιωάννη Πλυτζανόπουλο, συγκέντρωσαν στην πλατεία όλους τους άνδρες κατοίκους από 14 μέχρι 60 χρονών, και πώς μετά οι κουκουλοφόροι υπέδειξαν αρκετές δεκάδες από αυτούς οι οποίοι οδηγήθηκαν στην παρακείμενη μάντρα και εκτελέσθηκαν. Στη συνέχεια στηλίτευσε τις προσπάθειες της ΕΕ, της άρχουσας τάξης και των αναθεωρητών να διαστρεβλώσουν και να σβήσουν τη μνήμη των γεγονότων και των ηρωικών θυσιών του λαού μας και των κομμουνιστών ως πρωτοπόρων του και να εξαγνίσουν τους δωσίλογους, καθώς και τους Χρυσαυγίτες που είναι οι πολιτικοί και συχνά οι βιολογικοί τους απόγονοι. Επίσης, καταδίκασε τις ενέργειες του «κράτους εγκληματία» Ισραήλ εις βάρος των Παλαιστινίων.

Δεν βρήκε όμως λίγο χρόνο να αναφερθεί σε μία πολύ πιο υλική και μόνιμη –και απολύτως επιτυχημένη- προσπάθεια διαστρέβλωσης της ιστορικής μνήμης. Η διαστρέβλωση αυτή βρισκόταν, και βρίσκεται κάθε μέρα, μπροστά στα μάτια μας, στα μάτια Συνέχεια →