Όσοι με γνωρίζετε, ασφαλώς γνωρίζετε και ότι δεν ανήκω στους υποστηρικτές του Αλέξη Τσίπρα. Όμως η αλήθεια θα πρέπει να λέγεται σε κάθε περίπτωση. Η συζήτηση που διεξάγεται τις τελευταίες ημέρες για την αλλαγή του Ποινικού Κώδικα το 2019, η οποία ξεκίνησε από μια σχετική αναφορά του Κυριάκου Μητσοτάκη σε ραδιοφωνική εκπομπή, είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση προσπάθειας αλλαγής της ατζέντας με απροκάλυπτα ψέματα. Ας πούμε κάποια δεδομένα και ας βγάλει κάθε απροκατάληπτος πολίτης τα συμπεράσματά του.

Όπως αναφέρεται και στην αιτιολογική έκθεση του νόμου που ψηφίστηκε το 2019, η επιτροπή σύνταξης του νέου Ποινικού Κώδικα στηρίχθηκε σε επεξεργασίες προηγούµενων νοµοπαρασκευαστικών επιτροπών υπό την Προεδρία των Καθηγητών Ν. Ανδρουλάκη και Χ. Μυλωνόπουλου και «ιδίως εκείνες του Σχεδίου Π.Κ. που εκπόνησε η επιτροπή υπό την Προεδρία του Καθηγητή Ι. Μανωλεδάκη, το έργο της οποίας ολοκληρώθηκε υπό την Προεδρία της Καθηγήτριας Ε. Συµεωνίδου – Καστανίδου, µετά το θάνατο του αλησµόνητου Προέδρου της. Σηµαντική είναι η εµπεριστατωµένη Εισηγητική Έκθεση που συνόδευσε το Σχέδιο εκείνο, το οποίο επεξεργάστηκαν στη συνέχεια άλλες δύο Επιτροπές υπό την Προεδρία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Β. Μαρκή».

Η συγκεκριμένη νοµοπαρασκευαστική επιτροπή που συστάθηκε µε την απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωµάτων αποτελούνταν από τους:

Χριστόφορο Αργυρόπουλο, δικηγόρο, ως Πρόεδρο, Σταύρο Μαντακιοζίδη, Αντεισαγγελέα Αρείου Πάγου ε.τ., Θεόδωρο Τζανάκη, Πρόεδρο Εφετών κατά τον ορισµό της επιτροπής και ήδη Αρεοπαγίτη, Δηµοσθένη Στίγγα, Πρόεδρο Πρωτοδικών, κατά τον ορισµό του και ήδη Εφέτη, Ελισάβετ Συµεωνίδου – Καστανίδου, Καθηγήτρια Αριστοτελείου Πανεπιστηµίου Θεσσαλονίκης, Στέφανο Παύλου, Καθηγητή Δηµοκριτείου Πανεπιστηµίου Θράκης, Ηλία Αναγνωστόπουλο, Καθηγητή Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστηµίου Αθηνών, Γεώργιο Δηµήτραινα, Επίκουρο Καθηγητή Δηµοκριτείου Πανεπιστηµίου Θράκης και Παναγιώτη – Κοσµά Βασιλακόπουλο, δικηγόρο.

Για όσους ξέρουν πρόσωπα και πράγματα, πρόκειται για κορυφές της ποινικής επιστήμης στην χώρα, ανθρώπους που χαίρουν μεγάλης εκτίμησης και σε βάρος των οποίων δεν έχει ακουστεί διαχρονικά το παραμικρό, σε αντίθεση βεβαίως με τον σημερινό επικριτή τους.

Η διαδικασία κατάρτισης των κωδίκων διήρκεσε 4 χρόνια.

Δεν μπορεί να μην γίνει αντίστιξη προς την πρακτική των κυβερνήσεων της ΝΔ, κατά τα 7 χρόνια της οποίας έχουν γίνει 21 (!!!) νομοθετικές αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα χωρίς καμία νομοπαρασκευαστική επιτροπή (προφανώς η σχετική οικογενειακή τεχνογνωσία κρίνεται επαρκής).

Τα αποτελέσματα είναι βέβαια γνωστά και εξαιρετικά αρνητικά.

Εκτόξευση του αριθμού των κρατουμένων από 10.000 σε 14.000 και και – κυρίως – ραγδαία αύξηση των κρατουμένων για πλημμελήματα. Φυσικά όλα αυτά έχουν οδηγήσει σε δραματική επιδείνωση των συνθηκών κράτησης που διαπιστώνεται συνεχώς από διεθνείς οργανισμούς και σε συνεχείς καταδίκες από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Περαιτέρω, είναι γνωστό ότι ο Ποινικός Κώδικας του 2019 ψηφίστηκε στην Βουλή όχι μόνο από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ αλλά και από το Ποτάμι. Υποστηρίχθηκε επίσης η ψήφισή του με ομιλία του Ευάγγελου Βενιζέλου.

Παραθέτω εδώ ένα μικρό απόσπασμα από την τοποθέτηση του Ευάγγελου Βενιζέλου.

Η πλειοψηφία ψήφισης του Ποινικού Κώδικα δηλαδή υπήρξε μεγαλύτερη της κυβερνητικής πλειοψηφίας, ενώ σημειωτέον ότι η ΝΔ (όπως και η υπόλοιπη αντιπολίτευση) δεν καταψήφισε, αλλά απείχε.

Αυτή ήταν η διαδικασία ψήφισης του Ποινικού Κώδικα. Κριτική βεβαίως μπορεί να γίνει σε αρκετές από τις ρυθμίσεις του. Είχα κι εγώ τότε ασκήσει δημόσια κριτική και σε γενικές γραμμές επιμένω σε αυτή ως σήμερα. Όμως αυτό είναι εντελώς διαφορετικό από την διατύπωση της άποψης ότι όλη αυτή η διαδικασία έγινε προκειμένου να «ξεπληρωθούν γραμμάτια».

Ερχόμαστε στο σήμερα.

 

 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε επί λέξει τα εξής:

Περιέγραψα την διαδικασία και τους ανθρώπους που συνέβαλαν στην ψήφιση του Ποινικού Κώδικα το 2019. Αυτούς τους ανθρώπους υποδεικνύει ο Κυριάκος Μητσοτάκης ότι μετείχαν σε μια διαδικασία κατά την οποία «εξαργύρωσαν γραμμάτια».

Πρόκειται για αθλιότητα ακόμα και για τα χαμηλά στάνταρ πολιτικού ήθους του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Ο Μητσοτάκης – σαν τον τελευταίο ακροδεξιό θαμώνα καφενείου – εκτοξεύει μια κατηγορία χωρίς καμία συγκεκριμένη απόδειξη και χωρίς καν να εξειδικεύει σε τι ακριβώς μπορεί να αναφέρεται.

Είναι βέβαια μια στάση απολύτως συνεπής με το εν γένει ήθος του ανδρός. Ας μην ξεχνάμε τις τρομερές αποκαλύψεις του από το βήμα της Βουλής ότι η κυβέρνηση Τσίπρα αντάλλαξε το όνομα της Μακεδονίας με την διάσωση των συντάξεων χωρίς βέβαια ποτέ να επανέλθει σε αυτό παρά την (φοβερή σίγουρα) σοβαρότητα της καταγγελίας του. Απλώς είπε το ψέμα και άφησε τα τρολ του διαδικτύου να κάνουν την υπόλοιπη βρώμικη δουλειά.

Ο Μητσοτάκης υποκρίνεται τον φιλελεύθερο εκσυγχρονιστή. Λυπάμαι αλλά με βάση τα λεγόμενά του, προσωπικά δυσκολεύομαι να διακρίνω κάποια διαφορά ανάμεσα σε αυτόν και τον Βελόπουλο. Γι’αυτό και η σύγκλισή τους στην βάση της τραμπικής ατζέντας είναι πλέον ορατή και είναι πιθανή και μετεκλογικά.

Γενικότερα νομίζω ότι είναι φανερή η επιλογή της ΝΔ να πάει έτσι στις εκλογές, δηλαδή με συκοφαντίες (διάδοση ψευδών εν γνώσει της αναλήθειάς τους), τον Άδωνη σε ρόλο γελωτοποιού και την Ομάδα Αλήθειας και τα φίλια μέσα να τροφοδοτούν τον ανεμιστήρα με λάσπη (επιδοτούμενη με κρατικό χρήμα βέβαια).

Το ζήτημα είναι τι αντιπαραθέτει κανείς σε όλα αυτά. Και εδώ οι πρόσφατες εκλογές (στην Γερμανία, στην Βραζιλία, στις ΗΠΑ) θα μπορούσαν να μας δείξουν έναν δρόμο. Αλλά αυτή είναι μια άλλη συζήτηση.