Το ΠΑΣΟΚ μάς κλέβει την απόλαυση

του Άκη Γαβριηλίδη

Ο Ζίζεκ παρατηρεί κάπου ότι ένα από τα υψηλότερα ποσοστά αντισημιτισμού στην Ευρώπη παρατηρείται στην Πολωνία, όπου ωστόσο μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο έχουν μείνει ελάχιστοι Εβραίοι.

(Παρένθεση δική μου: χρησιμοποιεί ως παράδειγμα την Πολωνία επειδή προφανώς δεν ήξερε τι συμβαίνει στην Ελλάδα∙ αν ήξερε, σίγουρα θα χρησιμοποιούσε αυτήν).

Με το παράδειγμα αυτό ο Ζίζεκ θέλει να δείξει ότι ο αντισημιτισμός δεν οφείλεται σε κάποια υπαρκτή ενόχληση που προκύπτει από την υλική παρουσία των Εβραίων, ούτε σε κάποια υποτιθέμενη κοινή ιδιότητα που μοιράζονται ουσιοκρατικά όλοι οι υπαρκτοί Εβραίοι· οφείλεται στο ότι, μέσα από διάφορες ενδεχομενικές διαδρομές και παιχνίδια σημαινόντων, η λέξη «Εβραίος» κατέληξε να αποτελεί το όνομα που δίνουμε σε αυτό που μας ενοχλεί, που φανταζόμαστε ότι μας απειλεί, μας υπονομεύει, ότι κρύβεται παντού, ενδεχομένως και μέσα μας, και πρέπει να το εξαλείψουμε.

Αν είναι έτσι, τότε οι σημασίες αυτές είναι δυνατό κατά καιρούς να μετατεθούν και να επενδυθούν (και) σε άλλα σημαίνοντα. Πράγμα που θα μας έδινε έναν «αντισημιτισμό χωρίς Εβραίους».

Αυτό ακριβώς έχει γίνει στην Ελλάδα τελευταία με το όνομα «ΠΑΣΟΚ». Την περίοδο όπου στην Ελλάδα υπάρχουν λιγότεροι πραγματικοί ΠΑΣΟΚοι από οποτεδήποτε άλλοτε, έχει φτάσει στο αποκορύφωμά του ο αντιΠΑΣΟΚισμός. Ενώ στον εξωτερικό κόσμο το ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει σχεδόν πουθενά, στα μυαλά και στο λόγο των ανθρώπων μοιάζει να βρίσκεται παντού –ή να απειλεί να βρεθεί.

Για παράδειγμα: εάν κανείς παρακολουθήσει τους (κομματο)σκυλοκαυγάδες που ξεσπούν στο διαδίκτυο ανάμεσα σε πρώην και νυν μέλη/ φίλους του ΣΥΡΙΖΑ ή άλλων ομάδων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, θα διαπιστώσει ότι ο πιο εύκολος τρόπος να καταρρακώσεις τον αντίπαλό σου και να αποκτήσεις αμέσως αμέσως ένα σημαντικό πλεονέκτημα απέναντί του, είναι να καταφέρεις να τον συνδέσεις με κάποιο τρόπο με το ΠΑΣΟΚ. Άπαξ και του κολλήσεις τη ρετσινιά «πασόκος», δεν χρειάζεται πλέον να στίψεις το μυαλό σου για να βρεις κάποια πολιτική επιχειρηματολογία: αυταπόδεικτα δεν μπορούμε πλέον να παίρνουμε σοβαρά όσα λέει.

Οι αδιάφθοροι

Αυτό βέβαια οφείλεται στο ότι το κόμμα αυτό ήταν στην εξουσία τα περισσότερα από τα τελευταία 25 χρόνια, στα οποία περιλαμβάνεται και η χρονική στιγμή υπαγωγής της χώρας στην «τεχνογνωσία» του ΔΝΤ και λοιπών θεσμών, άρα αναπόφευκτα χρεώνεται αυτό σε μεγάλο βαθμό την «κατάρρευση της οικονομίας μας».

Η χρέωση της πολιτικής αυτής ευθύνης είναι ασφαλώς εύλογη. Ωστόσο, τα πράγματα πάντοτε έχουν –ή αποκτούν στην πορεία- περισσότερες και ετερόκλητες διαστάσεις.

Εάν ο χαρακτηρισμός αυτός έγινε στίγμα, αυτό δείχνει ότι συνοδεύεται και από ηθική, όχι μόνο πολιτική αποδοκιμασία.

Το ΠΑΣΟΚ φέρεται ότι «κατέστρεψε την οικονομία μας» καθόσον σπατάλησε άσκοπα τον ιδρώτα του ελληνικού λαού, σε συνεργασία με ισχυρούς και κακόβουλους ξένους, και επί πολλά χρόνια ευνόησε έναν «παρασιτικό» και αχαλίνωτο τρόπο ζωής (ο οποίος συχνά δηλώνεται με τον σχετικό αγγλικό όρο: λάιφ-στάιλ) εστιασμένο μόνο στην ρηχή καλοπέραση και την επίδειξη.

Με μια λέξη, το όνομα «ΠΑΣΟΚ» χρησιμοποιείται ως συνώνυμο της διαφθοράς.

Η διαφθορά είναι μία αρκετά περίεργη και σύνθετη έννοια. Όπως παρατηρούσε πρόσφατα ο Μάικλ Χέρτσφελντ[1], πρόκειται για έναν όρο «με πολύ γερές ρίζες στην ιουδαιο-χριστιανική παράδοση –η διαφθορά της σάρκας».

Ίσως ακριβώς γι’ αυτό, αποτελεί βασικό πυλώνα στο όλο πακέτο του αντισημιτισμού, δηλαδή του μίσους της χριστιανικής προς την ιουδαϊκή παράδοση.

Τα κατηγορήματα που αποδίδει ο αντισημίτης στους Εβραίους περιλαμβάνουν την κινητικότητα, τον μη απτό χαρακτήρα [intangibility], την έλλειψη ριζών και τη συνωμοσία εις βάρος των –μυθικών και μυθοποιημένων- αξιών μιας κοινότητας έντιμων και εργατικών ανθρώπων[2].

Τα κατηγορήματα που αποδίδει ο αντιπασόκος στους πασόκους, κατά αρκετά αντίστοιχο τρόπο, είναι ακριβώς η κοινωνική κινητικότητα, η μυστική δικτύωση και αλληλεγγύη, ο αθέμιτος πλουτισμός των ανάξιων εις βάρος των άξιων.

Ήδη από τη δεκαετία του 80, ο όρος χρησιμοποιούνταν ως συνώνυμο της κοινωνικής ανόδου, και ειδικότερα της κοινωνικής ανόδου των «μικρομεσαίων», εκείνων που δεν θα έπρεπε να ανέλθουν –όπως τουλάχιστο πίστευαν οι αυτοθεωρούμενοι «μεγάλοι», ή μεγαλομεσαίοι. Ενδεικτικό αυτής της ελιτιστικής αντιπάθειας προς τους άξεστους και ασήμαντους που απέκτησαν πρόσωπο και μπλέκονται στα πόδια μας, είναι και ο όρος πασοκαρία, φτιαγμένος πάνω στο καλούπι προηγούμενων γλωσσικών κατασκευών σχετικών με το θέμα της διάκρισης/ ανωτερότητας όπως το «μπασκλασαρία». Όμως, οι ιδέες και οι διαθέσεις είναι κοινωνικά φαινόμενα και κυκλοφορούν· δεν μένουν περιφραγμένες στους χώρους που πρώτα δημιουργήθηκαν. Ενδεικτικό αυτής της διάχυσης είναι το γεγονός ότι ο όρος αυτός δεν παρέμεινε στα όρια των μεγαλοαστικών κύκλων, αλλά γνώρισε και γνωρίζει μεγάλο σουξέ σε χώρους της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.

Ας θυμηθούμε εδώ και το απροκάλυπτα ρατσιστικό «ενδιάμεσοι γύφτοι» που είχε χρησιμοποιήσει συναφώς ο Διονύσης Σαββόπουλος την περίοδο της συγκυβέρνησης ΝΔ – ενιαίου Συνασπισμού. Μίας κυβέρνησης που συγκροτήθηκε, ακριβώς, για να καταπολεμήσει τη διαφθορά τού ΠΑΣΟΚ και να φέρει την κάθαρση, της οποίας «αρχάγγελος» είχε αναγορευθεί τότε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Και εδώ φυσικά πληθωρισμός θεολογικών-μεσσιανικών όρων και εννοιών.

Αλλά μία άλλη ένδειξη αυτής της κυκλοφορίας και του δανεισμού ιδεολογικών όπλων προς όλες τις κατευθύνσεις, είναι και το ότι, τα τελευταία χρόνια, οι ίδιες πάνω κάτω αιτιάσεις (διεφθαρμένοι, τεμπέληδες, «πελατειακοί» που επωφελούνται και αποκτούν πλούτο χωρίς να το αξίζουν) απευθύνθηκαν προς τον ελληνικό λαό στο σύνολό του, αλλά και προς την πολιτική ηγεσία του –δηλαδή ακριβώς και το ΠΑΣΟΚ, αν όχι κυρίως αυτό- από τον κίτρινο τύπο και μερίδα της κοινής γνώμης στη Γερμανία. Και στην ίδια την Ελλάδα άλλωστε.

Πραγματικά: αν εδραιωθεί αμετάκλητα ότι οι «αλόγιστες παροχές» συνιστούν διαφθορά και διασπάθιση του πλούτου, το πιθανότερο είναι αυτό να οδηγήσει όχι σε ικανοποίηση κάποιου αιτήματος για δικαιότερη κατανομή του πλούτου, αλλά στην απόρριψη κάθε τέτοιου αιτήματος ως εξίσου διεφθαρμένου. Και αυτό συμβαίνει πράγματι.

Ο ήλιος ως άστρο του Δαβίδ;

Πριν από λίγο καιρό, είχε κυκλοφορήσει στο διαδίκτυο μία φωτογραφία, τραβηγμένη κάπου στη δεκαετία του 80, από τη βάφτιση ενός μωρού. Η εκκλησία, αλλά και κάποιοι από τους προσκεκλημένους, φέρουν ως εορταστική διακόσμηση σημαίες του ΠΑΣΟΚ και φωτογραφίες του Ανδρέα Παπανδρέου.

Η εικόνα, ιδίως με το πέρασμα των χρόνων, όντως φαίνεται σήμερα γραφική και σχεδόν ακατανόητη. Ωστόσο, πολλά από τα σχόλια που την συνόδευσαν σε αυτή την δεύτερη καριέρα της βρίσκονταν μόλις πάνω στα όρια του κοινωνικού ρατσισμού[3].

Ένα πιο πρόσφατο δείγμα αυτής της στιγματιστικής χρήσης του «πασοκισμού» αποτελεί η παρακάτω ηλεκτρονική γραφιστική σύνθεση, φτιαγμένη σαν προεκλογική αφίσα κόμματος, που κατασκευάστηκε από την «Ομάδα Αλήθειας», τους spin doctors της Νέας Δημοκρατίας, και διακινείται τις τελευταίες μέρες στα κοινωνικά μέσα σε διάφορες παραλλαγές.

12003381_856052594484170_1896892682052461887_n

Η προπαγανδιστική λειτουργία τής οιονεί αφίσας θα έλεγε κανείς ότι είναι «προγλωσσική». Πρόκειται για μία «γκαλερί» ομοιόμορφων φωτογραφικών πορτραίτων εικοσιενός συνολικά ανθρώπων. Αν και προσωπικά ελάχιστους αναγνωρίζω, προφανώς πρόκειται για υπουργούς της κυβέρνησης που ορκίστηκε στις 23/9/15. Πάντως δεν εμφανίζεται πουθενά το όνομα κανενός εξ αυτών, ούτε και κανένα άλλο όνομα ή, πολύ περισσότερο, κείμενο. Το μόνο που εμφανίζεται είναι η εικόνα: εικοσιμία φάτσες και, από πάνω από την καθεμιά, ο επάρατος ήλιος (για τους 15 εξ αυτών∙ για άλλους 5, το σήμα της ΝΔ, ενώ για τον τελευταίο –τον Δ. Καμμένο- ένα πολεμικό αεροσκάφος).

Η εικονογραφία αυτή προφανώς υποτίθεται ότι γελοιοποιεί το σύνθημα τού ΣΥΡΙΖΑ «ξεμπερδεύουμε με το παλιό», το οποίο ακριβώς παρατίθεται σαρκαστικά στο δεξί μέρος της αφίσας, καταδεικνύοντας ότι το υλικό της νέας κυβέρνησης είναι, ακριβώς, παλιό και όχι νέο.

Ωστόσο, η βασική επικοινωνιακή λειτουργία της αφίσας βασίζεται στην πληθωρική παρουσία τού ήλιου τού ΠΑΣΟΚ. Η αφίσα είναι σαν να λέει: «Μα κοιτάξτε τους, είναι πασόκοι».

Με αυτό ακριβώς το πνεύμα διακίνησαν την αφίσα και πολλά άτομα που, χωρίς να ανήκουν στη ΝΔ, ήθελαν και αυτά να προωθήσουν την ιδέα περί «προδοσίας της αριστεράς» εκ μέρους της νέας κυβέρνησης, σε επίπεδο αρχών αλλά και προσώπων: είναι πασόκοι, άρα όχι γνήσιοι αριστεροί.

Η λογική αυτή, κατά την οποία εξατομικεύουμε κάποια πρόσωπα –με τη συμβολική αλλά και με την κυριολεκτική σημασία του όρου «πρόσωπα»-, επιθέτουμε επάνω τους ένα μισητό σύμβολο και τους παραδίδουμε στην κοινή χλεύη και αποδοκιμασία, αρχίζει να μοιάζει επικίνδυνα με τη λογική των πογκρόμ.

Επίσης, (όπως άλλωστε συνέβαινε και στα κανονικά πογκρόμ, ή σε άλλες εκφάνσεις μαζικής υστερίας), συνιστά μίας πρώτης τάξεως ευκαιρία για ξεκαθάρισμα λογαριασμών, για να κάψουμε και μερικά χλωρά μαζί με τα υποτιθέμενα ξερά.

Δεν χρειάζεται να είσαι μέλος

Θα αναφέρω ένα σχετικό τέτοιο παράδειγμα. Ένα από τα 21 αυτά πορτραίτα είναι και του Νίκου Παρασκευόπουλου, υπουργού δικαιοσύνης στην παρούσα αλλά και στην προηγούμενη κυβέρνηση.

Τυχαίνει να γνωρίζω προσωπικά τον Νίκο Παρασκευόπουλο από το μακρινό 1981, τότε που παρακολουθούσα τις παραδόσεις του στο ποινικό δίκαιο στη Νομική τού ΑΠΘ. Δεν θα έλεγα ότι είμαι φίλος του, αλλά –για να χρησιμοποιήσω και εγώ μία έκφραση-κλισέ από την ιουδαιο-χριστιανική παράδοση- είμαι ένας παροικών την Ιερουσαλήμ, εν προκειμένω την δεύτερη Ιερουσαλήμ που υπήρξε κάποτε η Θεσσαλονίκη, και η πόλη είναι αρκετά μικρή ώστε η δημόσια πορεία του καθενός να είναι γνωστή σε όλους.

Με βάση αυτή τη γνώση, λοιπόν, ήμουν σίγουρος ότι ο νυν υπουργός δικαιοσύνης δεν είχε ποτέ σχέση με το ΠΑΣΟΚ.

Σε μία περίπτωση λοιπόν όπου η συγκεκριμένη αφίσα διακινήθηκε από μία κυρία στο διαδίκτυο, της έκανα τη σχετική παρατήρηση. Έλαβα την εξής απίστευτη απάντηση:

Ο παρασκευόπουλος ήταν σύμβουλος του κουβελάκη, δεν χρειάζεται να είναι κάποιος μέλος…. (διατηρώ την ορθογραφία του πρωτοτύπου)

Επειδή ομολογώ ότι κόντευα να ξεχάσω τι ήταν αυτός ο Κουβελάκης, προσέφυγα στη σοφία της Wikipedia. Από εκεί (ξανα)έμαθα ότι ο Γιώργος Κουβελάκης ήταν ένας δικαστικός, ο οποίος διετέλεσε βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ από το 1993 ως το 96 και υπουργός δικαιοσύνης από τον Οκτώβριο του 1993 έως τον Φεβρουάριο του 1995.

Με άλλα λόγια: κάποιος ο οποίος, χωρίς να ανήκει στον κομματικό μηχανισμό του ΠΑΣΟΚ, εξελέγη στο ψηφοδέλτιο επικρατείας και διετέλεσε υπουργός για 16 μήνες για να αποπεμφθεί μετά από σύγκρουση με τον τότε «κλειδοκράτορα» του κόμματος Αντώνη Λιβάνη, διαθέτει παρόλα αυτά το ανεξίτηλο στίγμα του πασόκου σε τέτοιο βαθμό, ώστε να το μεταβιβάσει και σε ανθρώπους οι οποίοι διετέλεσαν τότε σύμβουλοί του, και αυτοί να συνεχίζουν να το φέρουν απάνω τους 20 χρόνια αργότερα!

(Σημειώνω εδώ ότι ανάλογες -πειστικές- ενστάσεις για την εγκυρότητα της σύνδεσης με το ΠΑΣΟΚ έχω δει να διατυπώνονται για τουλάχιστον άλλα τρία ή τέσσερα από τα εικονιζόμενα πρόσωπα. Εδώ όμως προτίμησα να αναφερθώ μόνο σε μία περίπτωση για την οποία έχω προσωπική εικόνα).

Πραγματικά, πού σταματά αυτό το παραλήρημα καταδίωξης; Μήπως πρέπει να ψάξουμε και ποιοι περνούσαν έξω από την πόρτα της εκκλησίας όπου βαφτιζόταν το ΠΑΣΟΚομωρό, ώστε να τους αποκλείσουμε κι αυτούς από κάθε δικαίωμα να εκπροσωπούν το «νέο»; Εάν «δεν χρειάζεται να είναι κάποιος μέλος» για να συμπεριληφθεί σε αυτό το Berufsverbot αλλά αρκεί να ήρθε για λίγους μήνες σε επαγγελματική ή κοινωνική επαφή με κάποιον ο οποίος είχε έρθει σε επαφή με το ΠΑΣΟΚικό τέρας, τότε τι μας εμποδίζει να συμπεριλάβουμε στους μολυσμένους π.χ. και τον γιο τού άλλοτε υπουργού, τον Στάθη, καθηγητή στο Kings College και στέλεχος σήμερα της «Λαϊκής Ενότητας»; Αφού και αυτός ήταν επί πολλά χρόνια σε στενή επαφή με κάποιον φορέα της ασθένειας.

Η ίδια η συνομιλήτριά μου[4] πάντως δεν είχε πρόβλημα να ομολογήσει ότι βλέπει με γενετικό τρόπο τη μεταβίβαση του στίγματος του ΠΑΣΟΚισμού από τους κυβερνήσαντες στο λαό –αλλά και το αντίστροφο. Όταν της παρατηρήθηκε ότι την κυβέρνηση αυτή την διάλεξε ο λαός, αντέτεινε:

ο λαός την διάλεξε γιατί στο dna του έχει το πολύ βαθύ πασοκ ο σωστός λαός γύρισε την πλάτη και πολύ καλά έκανε…

με το πασοκικό είδος είμαι ρατσίστρια απ όπου και αν προέρχεται (!!)

Για κάποιους λοιπόν που αυτοθεωρούνται αριστεροί, και μάλιστα πιο γνήσιοι αριστεροί από άλλους, υπάρχει ο «σωστός» και ο «λάθος» λαός, και ο καθένας έχει διαφορετικό DNA. Επίσης, υπάρχει το «απλό» και το «βαθύ» ΠΑΣΟΚ∙ όσο πιο βαθύ, τόσο πιο λάθος είναι το DNA που το περιέχει.

Το νοσηρό αυτό κλίμα δεν έχω παρατηρήσει από πότε ακριβώς εμπεδώθηκε και αν έχει προσεχθεί και σχολιασθεί από κανέναν. Νομίζω όμως ότι οι σχετικές αποφάνσεις συγκροτούν ένα corpus που θα άξιζε να μελετηθεί από μια οπτική ανάλυσης του λόγου. Παρέχουν ένα πολύ ενδιαφέρον δείγμα όπου η αίσθηση «κλοπής της απόλαυσης», και η συναισθηματική φόρτιση που αυτή γεννά, αποκρυσταλλώνεται γύρω από μια ιδιότητα όχι θρησκευτική ή εθνοτική, αλλά κομματική.

Ένα πολιτικό κόμμα, και η πρακτική του, ασφαλώς είναι νοητό να γεννά ενστάσεις, ακόμα και αντιπάθειες ή οργή. Ωστόσο, η πολιτική διαδικασία κατ’ αρχήν παρέχει τα μέσα με τα οποία μπορεί κανείς να εκφράσει αποδοκιμασία: να καταψηφίσει το κόμμα αυτό, να ιδρύσει ένα αντίπαλο, να οργανώσει διαδηλώσεις ή να γράψει άρθρα εναντίον του … Όταν, και αφού τα μέσα αυτά έχουν χρησιμοποιηθεί, και μάλιστα με επιτυχία, το «θεολογικό μίσος» εναντίον του παραμένει και μάλιστα αυξάνεται, πρέπει να υποθέσουμε ότι διακυβεύεται κάτι άλλο που αφορά το εσωτερικό του υποκειμένου για το οποίο πρόκειται, τον τρόπο με τον οποίο οργανώνει την απόλαυσή του.

[1] An interview with Michael Herzfeld: Cryptocolonialism, the responsibility of the social sciences and Europe

[2] Werner Bonefeld, «Antisemitism and the (modern) critique of capitalism»

[3] Μερικές εύστοχες παρατηρήσεις για αυτή τη χρήση της αισθητικής κρίσης ως κοινωνικής/ βιοπολιτικής διάκρισης, (αλλά και την ίδια τη φωτογραφία), μπορεί κανείς να βρει στην ανάρτηση ΠΕΡΙ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΛΑΙΚΟΥ ΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ.

[4] Τα στοιχεία της δεν υπάρχει λόγος να τα δημοσιοποιήσω. Βρίσκονται στη διάθεση παντός ενδιαφερομένου εάν ζητηθούν.

19 comments
  1. mon_koul said:

    καλησπερα
    σωστες ο διευκρινισεις σας αλλα θα μπορουσατε να προσπαθησετε μια απαντηση στο αβιαστο ερωτημα των τλευταιων εκλογων: δηλ. γιατι σε μια εκλογικη διαδικασια με λιστα και οχι με σταυρους προτιμησης, επιλεχθηκαν/προτιμηθηκαν για βουλευτες απο το αρχηγικο επιτελειο, τοσα προσωπα με το συγκεκριμενο παρελθον;

    • Α.Γ. said:

      Το ερώτημα αυτό μάλλον θα έπρεπε να υποβληθεί στο αρχηγικό επιτελείο. Εγώ μόνο εικασίες μπορώ να κάνω, οι οποίες δεν είναι ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο έγκυρες από τις εικασίες οποιουδήποτε άλλου.

  2. ΚΑΣΤΡΙΝΑΚΗΣ ΜΙΧΑΛΗΣ said:

    Ο Κουβελάκης ήταν ο πρώτος υπουργός Δικαιοσύνης που προώθησε νομοσχέδια αποσυμφόρησης των φυλακών, μέσα από τη θέσπιση διατάξεων παρόμοιων με αυτές που υπάρχουν στο πρόσφατο σχετικό νόμο της πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Συγκρούστηκε με τον αρχισυνδικαλιστή των δεσμοφυλάκων Αραβαντινό και τον Ευάγγελο Γιαννόπουλο, πολιτικό προστάτη του τελευταίου.
    Δεν ανήκω φυσικά στο ηγετικό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο το ερώτημα του πρώτου σχόλιου εφάπτεται με το κλίμα αναπαραγωγής του αστικού μύθου περί επιδρομής ΠΑΣΟΚων στον ΣΥΡΙΖΑ.
    Στην κατάρτιση των ψηφοδελτίων τηρήθηκε με σχεδόν απόλυτο τρόπο η σειρά κατάταξης που προέκυψε τον Ιανουάριο, με την μοναδική εξαίρεση του Πασοκογενέστατου Μητρόπουλου που αποκλείστηκε από τα ψηφοδέλτια. Τις θέσεις των βουλευτών που πήγαν στην ΛΑΕ κατέλαβαν υπουργοί που δεν ήταν βουλευτές, ανεξαρτήτως πολιτικής προέλευσης (Σπίρτζης, Κοτζιάς, Τόσκας, αλλά και Φλαμπουράρης, Χριστοδουλοπούλου, Μπαλτάς, Παρασκευόπουλος)
    Η μόνη νέα διεύρυνση προς το χώρο των Πασοκογενών αφορά την όντως προβληματική περίπτωση του Μπόλαρη. Ταυτόχρονα τοποθετήθηκαν σε εκλόγιμες θέσεις κομματικά στελέχη του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ (Παπαδόπουλος Χριστόφορος και Νίκος και πολλοί άλλοι σε επαρχιακούς νομούς που ανέβηκαν στη σειρά κατάταξης καταλαμβάνοντας τις θέσεις των αποχωρησάντων) και ανένταχτοι αριστεροί διανοούμενοι (Δουζίνας, Μαμουλίδης)
    Την ώρα που ο κομματικός ΣΥΡΙΖΑ παραμένει ένα μικρός αριθμητικά περίκλειστος φορέας παλιών μελών του ΣΥΝ και ενός μικρού τμήματος πρώην ανένταχτων αριστερών ο αστικός μύθος της εισβολής ΠΑΣΟΚων συνεχίζει να γράφει νέες σελίδες καφενειακής και ιντερνετικής διάδοσης. Υπενθυμίζω ότι στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ που υπήρχε πριν την διάσπαση, οι εκ του ΠΑΣΟΚ προερχόμενοι ανέρχονταν στον συγκλονιστικό αριθμό των 2 μελών στους 200, ενώ στις Νομαρχιακές Επιτροπές και στις τοπικές οργανώσεις του κόμματος οι παρόμοιας καταγωγής ήταν και είναι ελάχιστοι. Εξάλλου, μεγάλο τμήμα από τους λίγους ΠΑΣΟΚογενείς που είχαν προσχωρήσει στον ΣΥΡΙΖΑ αποχώρησαν κατευθυνόμενοι στην ΛΑΕ (ΔΗΚΚΙ, Νέος Αγωνιστής ,οι δύο βουλευτές Βοιωτίας και αρκετά συνδικαλιστικά στελέχη)
    Το άρθρο αναδεικνύει σωστά την θεολογική πλευρά του ζητήματος η οποία σχετίζεται άμεσα με ένα από τα βασικότερα προβλήματα που συνεχίζουν να ταλανίζουν την βάση, τα μεσαία στελέχη και (λιγότερο) την ηγεσία του κόσμου που παραδοσιακά ανήκε στην ανανεωτική και ριζοσπαστική Αριστερά. Την έπαρση, την αίσθηση του περιούσιου λαού, την αναγωγή της πολιτικής αποκλειστικά σε ηθική και αισθητική, το ιδιοκτησιακό σύνδρομο του πολιτικού χώρου που ανήκουν και άλλα σχετικά που εξηγούν εν μέρει την τεράστια απόσταση που συνεχίζει να χωρίζει τον κομματικό από τον κοινωνικό ΣΥΡΙΖΑ

  3. Κωσταντής said:

    Πολύ αμφιβάλλω -και δεν μπορώ να πω ότι με έπεισε η ανάλυσή σου- αν το «αντιπασοκικό μένος» σε διάφορους κύκλους της ελληνικής κοινωνίας αποτελεί πραγματικά μορφή διαρθρωτικού αντισημιτισμού (structural antisemitism). Ωστόσο, αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι ο πολιτικός φορέας, που κατακρίνεται κατά κόρον σήμερα από πολλούς ως το «νέο ΠΑΣΟΚ», ο ΣΥΡΙΖΑ, παρουσιάζει μια ιδιάζουσα έφεση να συναναστρέφεται με καθόλου «διαρθρωτικούς», αλλά καραμπινάτους αντισημίτες και μάλιστα συχνά-πυκνά να τους εμπιστεύεται και αξιώματα ή θέσεις στα ψηφοδέλτια ή στα υπουργεία του. Παραθέτω τα πιο κραυγαλέα παραδείγματα: Ιφικράτης Αμυράς, Θεόδωρος Καρυπίδης, Δημήτρης Καμμένος. Μετά τις αντιδράσεις που ξεσηκώνουν τέτοιου είδους αναθέσεις, η τυπική και τυπικά καθυστερημένη απάντηση εκ μέρους του επιτελείου του κόμματος είναι ένα αμήχανο «Συγγνώμη, δεν ξέραμε, μας ξέφυγε, δεν είχαμε ιδέα, κ.λπ.» Ακολουθούν παραιτήσεις που έχουν την χαρακτηριστική μορφή της εκ των υστέρων διόρθωσης ενός lapsus και όχι του αναστοχασμού, και το ίδιο ακριβώς φαινόμενο επαναλαμβάνεται μερικούς μήνες αργότερα με ένα νέο πρόσωπο. Για αυτό το φαινόμενο θα ήταν πολύ πιο χρήσιμο να μας πεις κάτι, Άκη, παρά για το ΠΑΣΟΚ που, όπως λες κι εσύ, πλέον «δεν υπάρχει σχεδόν πουθενά».

    • Α.Γ. said:

      Για τo τι είναι χρήσιμο και τι όχι να ειπωθεί, ο καθένας μπορεί να έχει τις προτιμήσεις και τις προτεραιότητές του.
      Οι προτιμήσεις αυτές δεν συμπίπτουν απαραίτητα.
      Ουδέν πρόβλημα.
      Όποιος νομίζει ότι είναι χρήσιμο να ειπωθεί κάτι, μπορεί κάλλιστα να το πει αυτός αντί να ζητάει από μένα να το πω σαν να είμαι κλαρινετζής σε πανηγύρι που του ρίχνουν παραγγελιές οι πελάτες.

  4. Κωσταντής said:

    «Για τo τι είναι χρήσιμο και τι όχι να ειπωθεί, ο καθένας μπορεί να έχει τις προτιμήσεις και τις προτεραιότητές του.»

    Γιατί διαβάζω το κείμενό σου ως, μεταξύ άλλων, μια πλάγια προσπάθεια υπεράσπισης του ΣΥΡΙΖΑ από την έντονη κριτική που δέχεται αυτή τη στιγμή ότι είναι το «νεο ΠΑΣΟΚ». Είναι μια έξυπνη υπεράσπιση, καθότι είσαι έξυπνος άνθρωπος, που δεν ακολουθεί την πεπατημένη («Μα όχι, ο Σύριζα δεν είναι το νέο ΠΑΣΟΚ, είναι ένα ‘ριζοσπαστικά αριστερό’ κόμμα…»), αλλά προσπαθεί να απονομιμοποιήσει αυτή την κριτική στην ρίζα της.
    Με δυο λόγια λες: Εγώ δεν θα προσπαθήσω να σας αποδείξω ότι ο Σύριζα δεν είναι το νέο ΠΑΣΟΚ, αλλά θα επικρίνω την ίδια την επιθυμία να βλέπει κανείς παντού «νέα ΠΑΣΟΚ» και θα σας αποδείξω ότι αυτή η επιθυμία περιέχει μάλιστα ένα στοιχείο διαρθρωτικού αντισημιτισμού (και ποιος προοδευτικός άνθρωπος θα ήθελε να κατηγορηθεί ότι αναπαράγει τον αντισημιτισμό).
    Ναι, αλλά μόλις πρόσφατα παραιτήθηκε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ένας άνθρωπος που ήταν, μεταξύ άλλων, όχι διαρθρωτικός αλλά δηλωμένος αντισημίτης. Απ’ ό,τι φαίνεται, στο ζήτημα του αντισημιτισμού τουλάχιστον, ο πολιτικός χώρος που αποκρούει την κατηγορία του «πασοκισμού» έχει περισσότερες εξηγήσεις να δώσει από αυτούς που του την απευθύνουν.

    • Α.Γ. said:

      Στη φράση «Γιατί διαβάζω το κείμενό σου …», αυτό το «Γιατί» τι δηλώνει; ρωτάει ή αιτιολογεί;
      Λογικά το δεύτερο, εφόσον δεν υπάρχει ερωτηματικό στο τέλος της φράσης.
      Εάν λοιπόν το δεύτερο, τι αιτιολογεί;
      Εάν πάλι το πρώτο, ποιον ρωτάει;

  5. Κωσταντής said:

    Αιτιολογεί. (Συγγνώμη που η διατύπωση της πρότασης είναι ατυχής).
    Το ζήτημα της σχέσης του Σύριζα με αντισημίτες μπορεί να μην είναι στις προτεραιότητες σου, αλλα αναγκαστικά θα τεθεί από άλλους εάν επιμένεις ότι η κριτική τους περί του Σύριζα ως νέου ΠΑΣΟΚ είναι άτοπη και ότι εμπεριέχει μάλιστα ένα στοιχείο διαρθρωτικού αντισημιτισμού.
    Έχεις αφιερώσει τελευταία κάμποσα κείμενα στο να αποδομείς την ρητορική περί «προδοσίας» του Σύριζα, περί «νέου ΠΑΣΟΚ» κ.λπ. Πιστεύω ότι μπορεί κάποιος να είναι απογοητευμένος από τον Σύριζα και να θεωρεί μάλιστα ότι σήμερα καλύπτει έναν πολιτικό χώρο που κάλυπτε κάποτε το ΠΑΣΟΚ και ότι επιτελεί πολιτικές και ιδεολογικές λειτουργίες που επιτελούσε κάποτε το ΠΑΣΟΚ χωρίς να διαπνέεται αναγκαστικά από μια ουσιοκρατική θεώρηση των πραγμάτων («προδοσία της αυθεντικής βούλησης του λαού» και των «αυθεντικών αξιών της αριστεράς») και χωρίς να είναι αντισημίτης. Μάλιστα, το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ φλερτάρει εδώ και τόσο καιρό με τον εθνικιστικό, αντισημιτικό κ.λπ. χώρο, όπως ακριβώς έκανε κάποτε και το ΠΑΣΟΚ, είναι άλλη μια ένδειξη για τι πάει στραβά με αυτό το κόμμα ώστε να «εξαναγκάζεται» σε τέτοιου είδους συναναστροφές που είναι «κατά τα άλλα αντίθετες με την ιδεολογία του». Μια απο τις λειτουργίες του αντισημιτισμού είναι ακριβώς να μεταθέτει την ταξική μνησικακία από τον κεφαλαιοκράτη στον Εβραίο, μια μετάθεση που ένα «ριζοσπαστικά αριστερό» κόμμα υποτίθεται ότι δεν την έχει ανάγκη, ούτε έχει ανάγκη να φλερτάρει με αυτούς που την έχουν ανάγκη.

    • Ναι, επιμένω.
      Ας τεθεί λοιπόν. Τι είναι τώρα αυτό; Απειλή;
      Πάντως η θεωρία περί «βαθύτερων και όχι συγκυριακών συγκλίσεων» μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και της εθνικιστικής ακροδεξιάς έχει ήδη τεθεί εδώ και χρόνια: είναι η θεωρία του ακραίου κέντρου περί «σύγκλισης των άκρων».

  6. Κωσταντής said:

    Όπως δεν χρειάζεται να είναι κανείς ουσιοκράτης ή αντισημίτης για να πιστέψει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα καλύπτει (και αναπλάθει βέβαια, ποτέ τα πράγματα δεν επαναλαμβάνονται μηχανικά) τον πολιτικό χώρο που κάλυπτε κάποτε το ΠΑΣΟΚ, έτσι δεν χρειάζεται να είναι και οπαδός του ακραίου κέντρου για να θεωρήσει ότι οι συνεχώς επαναλαμβανόμενες «συγκυρίες» (Αμυράς, Καρυπίδης, Καμμένος) δεν είναι και τόσο «συγκυριακές» τελικά.

    • Α.Γ. said:

      Απολύτως τίποτε δεν χρειάζεται για τίποτε.
      Δεν υπάρχει καμία αναγκαία μεταβατική σχέση ανάμεσα στο τι «είναι» κάποιος -στο βαθμό που είναι δυνατό και έχει νόημα να το εκφράσουμε αυτό- και στο τι πιστεύει.

  7. ΚΑΣΤΡΙΝΑΚΗΣ ΜΙΧΑΛΗΣ said:

    Tο ότι η απόφανση πως ο ΣΥΡΙΖΑ γέμισε ΠΑΣΟΚους κατάφερε να κάνει καριέρα επιπέδου αστικού μύθου, οφείλεται στο πραγματικό γεγονός της πολιτικής καταγωγής μιας μεγάλης μερίδας ψηφοφόρων του κόμματος.
    Το τελευταία διακινούμενο εφεύρημα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ρέπει στον εθνικολαικισμό και άλλα τέτοια συναφή, επειδή δεν στηρίζονται πουθενά πέρα από τις ιδεοληψίες των φανατικών διάφορων χώρων από ο ακραίο Κέντρο ως την άκρα Αριστερά, το πολύ να κάνει διαδρομή μύθου δεύτερης κατηγορίας, ας πούμε επαρχιακού μύθου.

  8. Άγις said:

    Κατάπτυστο καθεστωτικό κείμενο. Κατάπτυστο επειδή ακολουθεί μια πάγια τακτική του αντισημιτισμού, τη σχετικοποίηση του Ολοκαυτώματος. Δεν είναι υπερβολή να μιλήσουμε για εκχυδαϊσμό της εβραϊκής εμπειρίας στο συγκεκριμένο κείμενο. Στο ερώτημα »Ο ήλιος ως άστρο του Δαβίδ;» πρέπει να απαντήσουμε: »καμία σχέση, η φαντασιοπληξία σου είναι και ντροπή σου διανοούμενε της κακιάς ώρας γιατί αναπαράγεις μια πάγια τακτική του σύγχρονου αντισημιτισμού ». Το ίδιο ισχύει και για την αναφορά σε έναν »αντισημιτισμό χωρίς Εβραίους». Η ανάλυση γενικότερα αγγίζει τα όρια της γελοιότητας και συνοδεύεται από μια υποδειγματική ρητορική χειραγώγηση των λέξεων και των σημασιών (μεροληψία).

  9. Σπύρος said:

    Σπατάλη λέξεων και παραλληλισμοί τραβηγμένοι από τα μαλλιά, για ένα σκεπτικό που θα μπορούσε να διατυπωθεί σε επτά λέξεις: «Παιδιά απενοχοποιηθείτε, ο μπουφές της εξουσίας άνοιξε».

    • A, καλησπέρα κύριε Μουρούτη, τι κάνετε
      Πώς από δω

  10. Σπύρος said:

    Καλησπέρα, καλά είμαι αλλά εσύ δε μου τα λες καλά.
    Στην παράδοση-παραλαβή το Γενάρη δε σου ‘λεγα να μην είσαι πολύ απροκάλυπτος;
    Αμα σε πάρει χαμπάρι ο κόσμος, μετά δεν αφομοιώνει καλά την προπαγάνδα.

    • Και γιατί όχι;
      Εάν συμφωνεί ο κόσμος, τόσο το καλύτερο να με πάρει χαμπάρι. Γι’ αυτό γράφω.
      Τη δική σου προπαγάνδα είναι που δεν φαίνεται να αφομοιώνει.

  11. Σπύρος said:

    Έετσι μπράβο, σβήσε. Μεγαλύτερη ομολογία ήττας δεν υπάρχει.

    • Χθες, σε σύντομο διάστημα, υποβλήθηκαν καμιά δεκαριά σχόλια που δεν φαινόταν να έχουν ιδιαίτερη σχέση με την ανάρτηση και διαγράφηκαν. Εάν κάποια απ’ αυτά είχαν σταλεί με σοβαρή πρόθεση, οι συντάκτες θα μπορούσαν να τα ξαναϋποβάλουν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: