του Άκη Γαβριηλίδη

Από ανάρτηση του ραδιοφωνικού παραγωγού Γιώργου Τσάμπρα πληροφορήθηκα ότι χθες, στον αρχαιολογικό χώρο του Σουνίου, κοντά στον ναό του Ποσειδώνα, παρουσιάστηκε μία μουσική παράσταση με τον τίτλο «Βασίλης Τσιτσάνης, Ο Άγιος του Έρωτα και το Θείο Πάθος». Σε αυτήν συμμετείχαν η Δήμητρα Γαλάνη, η Εστουδιαντίνα Νέας Σμύρνης και μία –αποκλειστικά ανδρική- χορωδία με την επωνυμία “Ελληνική Βυζαντινή”. Όλοι αυτοί εκτελούσαν εναλλάξ τραγούδια του Τσιτσάνη και ορθόδοξους ύμνους.

Επειδή μου κίνησε την περιέργεια, έψαξα λίγο το θέμα και διαπίστωσα ότι η παράσταση αυτή έχει παρουσιαστεί τον τελευταίο χρόνο σε διάφορα σημεία ανά την Ελλάδα, μεταξύ των οποίων και το προαύλιο του Μουσείου της Ακρόπολης στο πλαίσιο του 3ου Φεστιβάλ Λατρευτικής Μουσικής, σε συνδιοργάνωση του Υπουργείου Πολιτισμού και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Η συναυλία έλαβε χώρα στις 13 Μαΐου, Κυριακή των Βαΐων όπως επισημαίνει με κεφαλαία γράμματα η σχετική αναγγελία στο επίσημο σάιτ της Λυρικής.

Στο άτυπο ρεπορτάζ του Τσάμπρα αναφέρεται ότι “αν περιφερόταν κανείς [στο χώρο της παράστασης], θα μπορούσε να παρακολουθήσει δύο – μην σας πω και τρεις – διαφορετικές … συναυλίες”.

του Άκη Γαβριηλίδη

Ο Εμμανουήλ/ Eυάγγελος Ζάχος/ Ζάχος Ε. Παπαζαχαρίου είναι η μεγαλύτερη χαμένη ευκαιρία της ελληνικής ακαδημαϊκής κοινότητας.

Το έργο του ως επί το πλείστον μέχρι σήμερα μένει αναξιοποίητο, χωρίς συνεχιστές και χωρίς προεκτάσεις στο χώρο της έρευνας, επειδή οι περισσότεροι πανεπιστημιακοί δεν πολυήξεραν, ούτε και ξέρουν τι να το κάνουν.

Αν αποβλέψουμε στα ίδια τα αντικείμενα, στο άμεσο περιεχόμενο των βιβλίων του, αυτά εκ πρώτης όψεως δεν φαίνεται να δικαιολογούν αυτή την παντελή αδιαφορία και έλλειψη επικοινωνίας. Τα βιβλία (τουλάχιστον ορισμένα απ’ αυτά, αλλά και τα υπόλοιπα κατά τρόπο έμμεσο –όπως και τα μη αναλυτικά του κείμενα, π.χ. μυθιστορήματα ή τραγούδια) μιλάνε για θέματα που εμπίπτουν στο πεδίο διάφορων δραστήριων επιστημών και κλάδων: της λαογραφίας, της εθνογραφίας-ανθρωπολογίας, της γλωσσολογίας, της ιστορίας, της μουσικολογίας … Ωστόσο, η γραφή τους, αλλά και η ίδια η σύλληψή τους, φαίνεται συνήθως αταίριαστη, περίεργη, όχι καθώς πρέπει με βάση τις συμβάσεις και τον τρόπο λειτουργίας της «επιστήμης».

Με βάση την εκπαίδευσή τους, τα μέλη της επιστημονικής κοινότητας, όταν πιάνουν στα χέρια τους ένα βιβλίο που περιέχει ισχυρισμούς για θέματα αυτών των πεδίων, έχουν μάθει ως πρώτη αντίδραση να το «ξεψαχνίζουν» με άξονες ερωτήματα του τύπου: ποιες είναι οι πηγές σου; Ποια έρευνα έκανες, πού, πότε; Με ποια πρωτόκολλα; Πού Συνέχεια →