του Αλέξανδρου Ηλία

Διάβασα το αξιοθρήνητο πόνημα του Σάκη Μουμτζή για το Ολοκαύτωμα, το κείμενο που θα εκφωνούσε, σύμφωνα με τον αρχικό προγραμματισμό, κατά την τελετή μνήμης, την οποία οργάνωσε η ισραηλιτική κοινότητα του Βόλου. Αξιοσημείωτο δεν είναι το γεγονός ότι ακροκεντρώοι ακόμη προσπαθούν να μαζέψουν το σαγόνι τους από το πάτωμα, όπου βρέθηκε από θαυμασμό (και ανακούφιση;) ενώπιον ενός πνευματικού σκουπιδιού το οποίο με μεγαλειώδεις χειρονομίες μιμείται ό,τι ο συγγραφέας του νομίζει ότι είναι η σκέψη. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι οι εν λόγω ακροκεντρώοι, οι οποίοι καταγγέλλουν τον αντισημιτισμό και ιδίως, και κατά προτίμηση, τον «αντισημιτισμό» όπου σταθούν κι όπου βρεθούν, turned a blind eye ενώπιον κραυγαλέου, noir sur blanc, αντισημιτισμού. Διότι ο Μουμτζής στον δεκάρικό του γράφει μεταξύ άλλων και τα εξής:

Είμαι σίγουρος πως αν ο Δάντης είχε έστω μια αχνή εικόνα του τι θα συνέβαινε στην Ευρώπη, από τον Ατλαντικό ως το ανατολικό τμήμα της, έξι αιώνες μετά, θα προσέθετε δίπλα στον Κάσιο, τον Βρούτο και τον Ιούδα και εκατοντάδες χιλιάδες Ναζί οι οποίοι θα βασανίζονταν αιωνίως από τον Θεό τους τον Εωσφόρο. Η ανθρώπινη καταδίκη είναι στιγμιαία και ασήμαντη μπροστά στο μέγεθος του εγκλήματός τους.

Ό,τι, λοιπόν, ο Κάσιος, ο Βρούτος και, ασφαλώς, ο Ιούδας το ίδιο και ο Χίμλερ, ο Χάυντριχ, ο Άιχμαν και εκατοντάδες χιλιάδες ναζί. Όταν έχουμε τέτοιους εχθρούς του αντισημιτισμού, τι να τους κάνουμε τους αντισημίτες;

Όσο για εκείνους που ματαίωσαν τη συμμετοχή ενός αντισημίτη σε τελετή μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος ένα πράγμα μένει να πούμε: απέτρεψαν την προσβολή των απογόνων εκείνων των ανθρώπων που χάθηκαν στα ναζιστικά στρατόπεδα ή διασώθηκαν απ’ αυτά, και υπερασπίστηκαν την αξιοπρέπεια εκείνου του μέρους της κοινωνίας που όταν λέει «ποτέ ξανά» δεσμεύεται σε αυτό που λέει.