«As loud as we can»

Panos Kompatsiaris

Some weeks ago, a ‘blasphemous’ provocation against the ‘values of Hellenism’ took place in a Greek military camp. An official prohibited several soldiers to sing the ‘Famous Macedonia’ (Makedonia Ksakousti), a military march that celebrates the Greekness of Macedonia, a deviant act resulted in a hysterical public outcry. The song is commonly considered as the national anthem of (Greek) Macedonia and is present over and over again in anniversary marches, military camps, but also in state institutions with an educational role, such as schools. I can recount for instance our teacher of “Religion” in high school making us sing the song “as loud as we can” after the end of his class, with him as a self-appointed conductor waving a wooden stick trying to instill passion and militancy in the choir. The song had to be performed by the fifteen year old students as its g(l)oriness demanded; with a proud, determined and clear voice that gives the sense of unity and coherence to both the performing subjects and their enemies. The song, written after the Balkan wars and the annexation of Thessaloniki to the Greek state in 1912, stresses that freedom for the territory of Macedonia equals Greekness: Συνέχεια →

Crisis,Social Movements

The social attack against austerity: Notes on the 2012 Greek elections

1. The radicalisation of the Greek society exceeds all the formal social and political dynamics that have burst into the central political scene in the context of the two rounds of the Greek parliamentary elections (May 6 and June 17). The electoral results are overshadowed, in many respects, by the social forces and antagonisms that continue to push existing parliamentary politics to its limits.

The last gasp of the old political system was the attempt to strip off the electoral campaign from these antagonisms. The attempt has been ‘successful’, but only within the horizon of the short-term reduction of their electoral losses that seems impossible to sustain for much longer. In both elections, there was no political party campaigning with a pro-memorandum agenda (apart from some fringe neo-liberal parties (practically sponsored by media and corporate conglomerates) who didn’t even manage to reach the threshold of 3% of the votes in order to elect MPs. All the parties of the old establishment shifted towards a ‘re-negotiation of the memorandum’ platform that was supposed to neutralise the ‘politics of the nullification of the memorandum’ proposed by Syriza. The electoral dilemma was then set as one between ‘responsible multilateral negotiations’ with our European partners and a politics of unilateralism (that would automatically jeopardise Greece’s Euro membership according to the anti-Syriza bloc), but all within the framework of ‘the memorandum is not sustainable’ discourse. Along these lines, the ruling parties pursued a strategy of re-nationalisation, calling for national unity ‘to change the memorandum in the best we can’, and castigated Syriza for being the obstacle to the re-institution of this national unity. Συνέχεια →

Commons,Crisis,History,Politics,Refusal,Revolution

Η άρνηση να κυβερνήσεις, ή πώς αριστερά ξαναβρήκε το αρχικό της νόημα στην Ελλάδα

του Jean-François Gava

Το πραγματικά νέο γεγονός που προέκυψε από τις ελληνικές εκλογές δεν είναι τόσο ότι ένας συνασπισμός της ριζοσπαστικής αριστεράς (ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.) εκτοξεύτηκε στη θέση της δεύτερης πολιτικής δύναμης, αλλά το ότι ο σχηματισμός αυτός αρνείται να κυβερνήσει, τουλάχιστο με αντίτιμο τις αναπόφευκτες θυσίες των πληθυσμών. Το ΠΑΣΟΚ, το οποίο δεν στερείται θράσους, τον κατηγορεί ότι δεν είχε το σθένος να συμβάλει στην εθνική σωτηρία και αναδιπλώθηκε σε στενά κομματικά συμφέροντα. Στο στόμα του ΠΑΣΟΚ, και του κρατικού προσωπικού εν γένει, «εθνική σωτηρία» σημαίνει Συνέχεια →

Ελληνική κρίση,Μετακίνηση,Τραύμα,Queer

«Ευρώ ή δραχμή;» «Ναι». Για μια πολιτική του διχασμένου υποκειμένου

του Άκη Γαβριηλίδη

Το εκλογικό αποτέλεσμα της 6^ης Μαΐου, υπήρξε ένας θρίαμβος της απεδαφικοποίησης και της εξόδου. Σε σχέση με όλες τις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις, σημειώθηκε ένα πραγματικό μεταναστευτικό ρεύμα ψηφοφόρων από τα δύο τέως μεγάλα κόμματα προς όλες τις κατευθύνσεις.

Αμέσως μετά το πρώτο σοκ, οι δυνάμεις της σταθερότητας και της «ευθύνης» άρχισαν χωρίς καθυστέρηση την προσπάθεια να επανεδαφικοποιήσουν αυτή τη νομαδική τάση, να απλουστεύσουν την πολυπλοκότητά της και να τη μεταφράσουν σε οικεία γι’ αυτές ιδιώματα και διλήμματα.

Κεντρικό τμήμα της προσπάθειας αυτής είναι οι πιέσεις προς τον ΣΥΡΙΖΑ να «ξεκαθαρίσει επιτέλους τι σκοπεύει να κάνει» μεταξύ άλλων και στο δίλημμα «ευρώ ή δραχμή», όπως και οι επικρίσεις προς την «πολυφωνία των συνιστωσών» εκ των οποίων άλλες είναι υπέρ της μιας και άλλες υπέρ της άλλης επιλογής. Μια άλλη πτυχή επίσης αυτής της επίθεσης είναι τα λεγόμενα «εθνικά θέματα».

Οι πιέσεις μέχρι στιγμής αποβαίνουν επιτυχείς. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, εύλογα απροετοίμαστη για μια τέτοια δοκιμασία, φαίνεται νευρική ή, στην καλύτερη περίπτωση, αμήχανη· προσπαθεί με κάθε τρόπο να ανταποκριθεί στις Συνέχεια →

agency,Crisis,Politics

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αποδεχθεί την πρόταση Μέρκελ

του Άκη Γαβριηλίδη

Το βράδυ της 18/5, διέρρευσε η πληροφορία ότι η Άνγκελα Μέρκελ «πρότεινε» στην Ελλάδα να διεξαγάγει δημοψήφισμα με θέμα την παραμονή ή όχι της χώρας στο ευρώ –για να ημι-διαψευσθεί αμέσως μετά.

Όπως είναι βέβαια γνωστό, την ιδέα του δημοψηφίσματος είχε προτείνει και ο Γ. Παπανδρέου περί τα τέλη του περασμένου Οκτωβρίου, με αποτέλεσμα να τον κατακεραυνώσουν όλοι –μεταξύ των οποίων και η ίδια η Μέρκελ- και να αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για την αποπομπή του. Στο ζήτημα αυτό είχαμε τότε αναφερθεί εκτενώς από αυτό εδώ το μπλογκ.

Οπωσδήποτε υπάρχει ζήτημα ανακολουθίας, και οπωσδήποτε υπάρχει ζήτημα ανάμιξης στα εσωτερικά του κράτους. Ωστόσο, τι μας ενδιαφέρει εμάς τι είναι εσωτερικό και τι εξωτερικό στο κράτος; Μεγαλύτερη Συνέχεια →

agency,σεξουαλικότητα,φεμινισμός,Φύλο,μετανάστευση

H βιομηχανία του αντι-τράφικινγκ είναι η μεγαλύτερη απειλή για τις μετανάστριες

της Νάταλι Ρόθσιλντ

Τα τελευταία χρόνια, ένα ετερόκλητο συνονθύλευμα από κυβερνητικές υπηρεσίες, αστυνομικές δυνάμεις, ακτιβιστές των ανθρώπινων δικαιωμάτων, φεμινίστριες, θρησκευτικές ομάδες και διασημότητες έχουν μετατρέψει τη «διακίνηση ανθρώπων» [human trafficking] σε ένα από τα μεγαλύτερα ζητήματα της εποχής μας.

Το λόμπι κατά της παράνομης διακίνησης υποστηρίζει ότι εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο –κυρίως γυναίκες και παιδιά- οδηγούνται να διαβούν λαθραία τα σύνορα μέσω απειλής και εξαναγκασμού και εξωθούνται σε πορνεία, καταναγκαστική εργασία και οικιακή δουλεία. Τα ΜΜΕ του Ηνωμένου Βασιλείου –τόσο τα «αξιοπρεπή» όσο και τα «κίτρινα»- έχουν αποδεχθεί δουλικά αυτή την αφήγηση, γεμίζοντας στήλες επί στηλών με λάγνες περιγραφές αλλοδαπών παγιδευμένων σε υπόγεια, που χρησιμοποιούνται για αχαλίνωτο σεξ και κρατούνται υπό την απειλή δολοφονίας, ακόμη και βουντού.

Αλλά αυτή η απειλή σύγχρονης δουλείας υποστηρίζεται όχι από ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία, παρά από Συνέχεια →

Αυτονομία,Χώρος,Ψυχανάλυση,κομμουνισμός,ναζισμός

Πάολο Βίρνο: Η φρίκη των πατρίδων

Για να βρούμε μία άκρη μέσα στην απερίγραπτη σύγχυση των «ριζών», θα ήταν χρήσιμο να στραφούμε ένα σύντομο δοκίμιο του Φρόιντ, το Ανοίκειο. Στις σελίδες του λέγεται ό,τι είναι αναγκαίο να ειπωθεί σχετικά με τις επικλήσεις της «καταγωγής» (του έθνους, της εθνότητας, των πολιτιστικών παραδόσεων κ.λπ.) οι οποίες κατά καιρούς κατακλύζουν τη μεταμοντέρνα μητρόπολη.

Ο Φρόιντ παρατηρεί ότι ο γερμανικός όρος heimlich, με τον οποίο δηλώνεται ό,τι «παραπέμπει στην εστία» και μεταδίδει μια αίσθηση οικειότητας, «αναπτύσσει το νόημά του κατά τρόπο αμφίσημο, σε σημείο να συμπίπτει τελικά με το αντίθετό του: το unheimlich» [Freud 1919: 277]. Το οικείο μετατρέπεται σε ανησυχητικό, το προστατευτικό είναι ταυτόχρονα απειλητικό, η πολυπόθητη ρίζα αποκαλύπτεται δυσοίωνη παγίδα. Καθοδηγημένος από τη μητρική του γλώσσα (χρησιμοποίησε το λεξικό που συνέταξαν οι αδελφοί Γκριμμ, οι συγγραφείς παραμυθιών που τα ίδια αποτελούν αξιοθαύμαστα Συνέχεια →

Αυτονομία,Δίκαιο,Ελληνική κρίση,Κοινά,Πλήθος,Χρέος

Το χρέος, η ζωή και η κακή οικονομία. Ένας άκαιρος έπαινος του χρέους

του Yann Moulier-Boutang

Τα πλεονεκτήματα των υπέρογκων χρεών

«Αν χρωστάς δέκα χιλιάδες λίρες, έχεις ένα πρόβλημα με την τράπεζα· αν χρωστάς δέκα εκατομμύρια λίρες, η τράπεζα έχει ένα πρόβλημα με σένα». Αυτός ο ωραίος κανόνας του Κέινς είναι καθολικός. Ίσχυε τότε για το γερμανικό χρέος που προέκυψε από τη συνθήκη των Βερσαλλιών (τις επανορθώσεις), αυτό το γερμανικό χρέος το οποίο δηλητηρίασε τις διεθνείς σχέσεις από το 1922 μέχρι το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, που ήταν γνήσιο τέκνο του. Όσο μεγαλύτερο είναι το χρέος, τόσο λιγότερο είναι πιθανό να χρειαστεί να το αποπληρώσεις στο σύνολό του. Σήμερα έχουμε μεταφράσει την κεϋνσιανή διαπίστωση με το απόφθεγμα too big to fail (υπερβολικά μεγάλες για να χρεωκοπήσουν) σε σχέση με Συνέχεια →

Migration

Athens has no centre: The digitalisation of migration

by Pavlos Hatzopoulos and Nelli Kambouri

The discourse on migration in Athens is anchored to three propositions that are often shared by both the pro-migration and anti-migration positions.

1. The Centre: The first proposition is that migration is constituted as a problem primarily in the Centre of Athens. Contrary to the conceptualization of migration as a movement, whose form and impact are dispersed, migration becomes condensed in a specific bounded location, a near static phenomenon that can be easily identified and mapped in Cartesian geographical terms. Anti-migration arguments concentrate on a «kick the migrants out of the centre of Athens» position, while pro-migration on a «we need to design social policies for the improvement of the social conditions and the infrastructures in the centre of Athens» stance. In both cases, dealing with migration is associated with the claim that something «needs to be done» with the Centre of Athens. Συνέχεια →

Crisis

Dušan Bjelić – Identity theft and the German-Greek Crisis

The Olympic stadium in Munich, supposedly attended by no other but the Fürer himself, is where an epochal football match between German Philosophers and the Greek philosophers is about to start in Monty Python’s sketch. The German line up consisted of: Leibniz, Kant, Hegel, Schopenhauer, Shelling, Schlegel, Wittgenstein, Nietzsche and Heidegger, backed up by Beckenbauer and Jaspers; the Greek’s consisted of: Plato, Epictetus, Aristotle, Sophocles, Empedocles, Plotin, Epicurus, Heraclitus, Democritus, Socrates, and Archimedes. Confucius is the referee and the two side referees are St. Augustine and St. Thomas Aquinas. The whistle blows; Germans are to start the game, but Hegel, who is supposed to kick the ball, falls instantly into a deep meditation along with he entire German team of philosophers. Overburdened with harkening the Logos and being more Greek then the Greeks, he allows Archimedes to steal the ball. Short passes between him Socrates and Heraclitus lead to a spectacular goal and Greek victory. Συνέχεια →

Nomadic universality

Intellectual Commons