«As loud as we can»

                                                                                                                  Panos Kompatsiaris

Some weeks ago, a ‘blasphemous’ provocation against the ‘values of Hellenism’ took place in a Greek military camp.  An official prohibited several soldiers to sing the ‘Famous Macedonia’ (Makedonia Ksakousti), a military march that celebrates the Greekness of Macedonia, a deviant act resulted in a hysterical public outcry. The song is commonly considered as the national anthem of (Greek) Macedonia and is present over and over again in anniversary marches, military camps, but also in state institutions with an educational role, such as schools.  I can recount for instance our teacher of “Religion” in high school making us sing the song “as loud as we can” after the end of his class, with him as a self-appointed conductor waving a wooden stick trying to instill passion and militancy in the choir. The song had to be performed by the fifteen year old students as its g(l)oriness demanded; with a proud, determined and clear voice that gives the sense of unity and coherence to both the performing subjects and their enemies. The song, written after the Balkan wars and the annexation of Thessaloniki to the Greek state in 1912, stresses that freedom for the territory of Macedonia equals Greekness: Συνέχεια


Η πολιτική σημασία της ενοχής

του Άκη Γαβριηλίδη

Τα τελευταία χρόνια, στις κοινωνικές επιστήμες, μετά τη «γλωσσική», ακολούθησε η λεγόμενη «συναισθηματική στροφή»: οι ερευνητές λαμβάνουν περισσότερο υπόψη την επίδραση παραγόντων οι οποίοι ως τώρα θεωρούνταν αδιάφοροι για τη συλλογική δράση, ενταγμένοι στον «ιδιωτικό χώρο» ή στον «εσωτερικό κόσμο» και υπαγόμενοι στην αρμοδιότητα των ψυχολόγων.

(Και) από αυτή την άποψη, η ελληνική κοινωνία αποτελεί ένα πραγματικό και αδίκως αγνοημένο χρυσωρυχείο, πρόσφορο για να δοκιμαστούν και να εμπλουτιστούν παρόμοιες θεωρίες.

Ένα από τα πολλά παραδείγματα αυτής της δυνατότητας είναι το συναίσθημα της ενοχής.

Ένα ερωτηματικό που προκύπτει στην μετά-ΔΝΤ Ελλάδα, είναι αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε «αφωνία (ή αδράνεια) των μαζών». Με βάση το εύρος των μέτρων που λήφθηκαν ή θα ληφθούν, η αντίδραση φαίνεται δυσανάλογα μικρή. Ο κόσμος μοιάζει συγχυσμένος, αποπροσανατολισμένος, δεν καταφέρνει να αποκρυσταλλώσει σε κάποια θετική διέξοδο και να μορφοποιήσει την οργή, τη δυσαρέσκεια και το φόβο του. Συνέχεια