agency,σεξουαλικότητα,φεμινισμός,Φύλο,μετανάστευση

H βιομηχανία του αντι-τράφικινγκ είναι η μεγαλύτερη απειλή για τις μετανάστριες

της Νάταλι Ρόθσιλντ

Τα τελευταία χρόνια, ένα ετερόκλητο συνονθύλευμα από κυβερνητικές υπηρεσίες, αστυνομικές δυνάμεις, ακτιβιστές των ανθρώπινων δικαιωμάτων, φεμινίστριες, θρησκευτικές ομάδες και διασημότητες έχουν μετατρέψει τη «διακίνηση ανθρώπων» [human trafficking] σε ένα από τα μεγαλύτερα ζητήματα της εποχής μας.

Το λόμπι κατά της παράνομης διακίνησης υποστηρίζει ότι εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο –κυρίως γυναίκες και παιδιά- οδηγούνται να διαβούν λαθραία τα σύνορα μέσω απειλής και εξαναγκασμού και εξωθούνται σε πορνεία, καταναγκαστική εργασία και οικιακή δουλεία. Τα ΜΜΕ του Ηνωμένου Βασιλείου –τόσο τα «αξιοπρεπή» όσο και τα «κίτρινα»- έχουν αποδεχθεί δουλικά αυτή την αφήγηση, γεμίζοντας στήλες επί στηλών με λάγνες περιγραφές αλλοδαπών παγιδευμένων σε υπόγεια, που χρησιμοποιούνται για αχαλίνωτο σεξ και κρατούνται υπό την απειλή δολοφονίας, ακόμη και βουντού.

Αλλά αυτή η απειλή σύγχρονης δουλείας υποστηρίζεται όχι από ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία, παρά από Συνέχεια →

Κλασσικό
Αυτονομία,Χώρος,Ψυχανάλυση,κομμουνισμός,ναζισμός

Πάολο Βίρνο: Η φρίκη των πατρίδων

Για να βρούμε μία άκρη μέσα στην απερίγραπτη σύγχυση των «ριζών», θα ήταν χρήσιμο να στραφούμε ένα σύντομο δοκίμιο του Φρόιντ, το Ανοίκειο. Στις σελίδες του λέγεται ό,τι είναι αναγκαίο να ειπωθεί σχετικά με τις επικλήσεις της «καταγωγής» (του έθνους, της εθνότητας, των πολιτιστικών παραδόσεων κ.λπ.) οι οποίες κατά καιρούς κατακλύζουν τη μεταμοντέρνα μητρόπολη.

Ο Φρόιντ παρατηρεί ότι ο γερμανικός όρος heimlich, με τον οποίο δηλώνεται ό,τι «παραπέμπει στην εστία» και μεταδίδει μια αίσθηση οικειότητας, «αναπτύσσει το νόημά του κατά τρόπο αμφίσημο, σε σημείο να συμπίπτει τελικά με το αντίθετό του: το unheimlich» [Freud 1919: 277]. Το οικείο μετατρέπεται σε ανησυχητικό, το προστατευτικό είναι ταυτόχρονα απειλητικό, η πολυπόθητη ρίζα αποκαλύπτεται δυσοίωνη παγίδα. Καθοδηγημένος από τη μητρική του γλώσσα (χρησιμοποίησε το λεξικό που συνέταξαν οι αδελφοί Γκριμμ, οι συγγραφείς παραμυθιών που τα ίδια αποτελούν αξιοθαύμαστα Συνέχεια →

Κλασσικό
Αυτονομία,Δίκαιο,Ελληνική κρίση,Κοινά,Πλήθος,Χρέος

Το χρέος, η ζωή και η κακή οικονομία. Ένας άκαιρος έπαινος του χρέους

του Yann Moulier-Boutang

 

Τα πλεονεκτήματα των υπέρογκων χρεών

«Αν χρωστάς δέκα χιλιάδες λίρες, έχεις ένα πρόβλημα με την τράπεζα· αν χρωστάς δέκα εκατομμύρια λίρες, η τράπεζα έχει ένα πρόβλημα με σένα». Αυτός ο ωραίος κανόνας του Κέινς είναι καθολικός. Ίσχυε τότε για το γερμανικό χρέος που προέκυψε από τη συνθήκη των Βερσαλλιών (τις επανορθώσεις), αυτό το γερμανικό χρέος το οποίο δηλητηρίασε τις διεθνείς σχέσεις από το 1922 μέχρι το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, που ήταν γνήσιο τέκνο του. Όσο μεγαλύτερο είναι το χρέος, τόσο λιγότερο είναι πιθανό να χρειαστεί να το αποπληρώσεις στο σύνολό του. Σήμερα έχουμε μεταφράσει την κεϋνσιανή διαπίστωση με το απόφθεγμα too big to fail (υπερβολικά μεγάλες για να χρεωκοπήσουν) σε σχέση με Συνέχεια →

Κλασσικό
Migration

Athens has no centre: The digitalisation of migration

by Pavlos Hatzopoulos and Nelli Kambouri

The discourse on migration in Athens is anchored to three propositions that are often shared by both the pro-migration and anti-migration positions.

1. The Centre: The first proposition is that migration is constituted as a problem primarily in the Centre of Athens. Contrary to the conceptualization of migration as a movement, whose form and impact are dispersed, migration becomes condensed in a specific bounded location, a near static phenomenon that can be easily identified and mapped in Cartesian geographical terms. Anti-migration arguments concentrate on a «kick the migrants out of the centre of Athens» position, while pro-migration on a «we need to design social policies for the improvement of the social conditions and the infrastructures in the centre of Athens» stance. In both cases, dealing with migration is associated with the claim that something «needs to be done» with the Centre of Athens. Συνέχεια →

Κλασσικό
Crisis

Dušan Bjelić – Identity theft and the German-Greek Crisis

The Olympic stadium in Munich, supposedly attended by no other but the Fürer himself, is where an epochal football match between German Philosophers and the Greek philosophers is about to start in Monty Python’s sketch. The German line up consisted of: Leibniz, Kant, Hegel, Schopenhauer, Shelling, Schlegel, Wittgenstein, Nietzsche and Heidegger, backed up by Beckenbauer and Jaspers; the Greek’s consisted of: Plato, Epictetus, Aristotle, Sophocles, Empedocles, Plotin, Epicurus, Heraclitus, Democritus, Socrates, and Archimedes. Confucius is the referee and the two side referees are St. Augustine and St. Thomas Aquinas. The whistle blows; Germans are to start the game, but Hegel, who is supposed to kick the ball, falls instantly into a deep meditation along with he entire German team of philosophers. Overburdened with harkening the Logos and being more Greek then the Greeks, he allows Archimedes to steal the ball. Short passes between him Socrates and Heraclitus lead to a spectacular goal and Greek victory. Συνέχεια →

Κλασσικό
Εθνικισμός,Ελληνική κρίση,Κινήματα,αποικιοκρατία

Ελλάδα: ένας εθνικισμός ενάντια στο έθνος

του iohannes maurus

«Η ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΑΤΗ…ΝΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΗ»

(Σύνθημα του ελληνικού κινήματος)

Στον αγώνα του ελληνικού λαού και των άλλων ευρωπαϊκών λαών ενάντια στη δικτατορία του χρηματιστικού κεφαλαίου, συναντάμε διάφορες ιδεολογικές και φαντασιακές διατυπώσεις της σύγκρουσης. Κατά καιρούς, η σύγκρουση αυτή ερμηνεύεται με όρους μιας πολύ ιδιαίτερης εκδοχής της πάλης των τάξεων: αυτής του «99% ενάντια στο 1%». Η αναπαράσταση αυτή είναι αδέξια διότι προσπαθεί να επανεγκαταστήσει ένα μέτωπο με δύο αντίπαλες πλευρές, παρά την γιγαντιαία ανισορροπία –ωστόσο, μέσα στην αφελή και καρικατουρίστικη αντίθεση που αναπαριστά μεταξύ σχεδόν Συνέχεια →

Κλασσικό
Discourse,Gender,Racism

ΠΑΜΕ: η παλαιά ουσιοκρατία του αίματος [1]

του Άκη Γαβριηλίδη

Στις 16/01/2012, η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ εξέδωσε δελτίο τύπου με τίτλο «Το αίμα μας το διαθέτουμε για τις ανάγκες της Τάξης μας». Το δελτίο έλεγε μεταξύ άλλων:

Δημιουργούμε τράπεζα αίματος. Γνωρίζουμε τις ανάγκες. Αγωνιζόμαστε για την πλήρη και δωρεάν κάλυψη των αναγκών όλης της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. (…)

Το αίμα της εργατικής Τάξης το διαθέτουμε για τις ανάγκες των συναδέλφων μας όπου και όποτε απαιτείται δεν το χαρίζουμε στην κερδοφορία του κεφαλαίου.

Η αιμοδοσία θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 11/3/2012 από τις 10 το πρωί μέχρι τις 4.00 το απόγευμα στα γραφεία του ΠΑΜΕ.[2]

Η ανακοίνωση αυτή δεν πέρασε απαρατήρητη από σχολιαστές του γραπτού και του ηλεκτρονικού τύπου, οι οποίοι ήδη έχουν διατυπώσει σχετικά πολύ σοβαρές, και άλλοτε –ή ταυτόχρονα- ειρωνικές, Συνέχεια →

Κλασσικό
Crisis,Social Movements

An absolute refusal? Notes on the 12 February demonstration in Athens

1. The 12th February demonstration in Athens, consolidated, what is becoming clearer in the past weeks: a growing majority of the Greek people support the refusal of the memorandum no.2 no matter what. In spite of the fear mongering spread by the pro-memorandum forces that a negative parliamentary vote would entail an immediate euro exit and the ensuing Africanisation of Greece, the popular support for the new EU-ECB-IMF loans and the correlated austerity measures is waning significantly. The formal political debate is increasingly based on a politics of fear: the government’s and mainstream media’s principal argumentation is stripped, on the one hand, to the bare threat of what a disorderly Greek bankruptcy would entail -invoking often assumed similarities with Greece’s plight during the World War II occupation by German and Italian troops- with basic food and medicine shortages and a lack of basic public amenities like gas, heating, electricity; on the other hand even mainstream media cannot but be critical vis-à-vis the most dismantling provisions of the memorandum no.2 for any sign of consensual legitimacy, such as the automatic decrease by 22% of minimum wages, the content and scope of collective bargaining and so on, insisting however ‘in the final analysis’ that the dilemma posed leaves only one choice.  Συνέχεια →

Κλασσικό
Εθνικισμός,Ελληνική κρίση,Πολιτική,Ψυχανάλυση

H «μάφια των εθνομηδενιστών» και ο … ευνουχισμένος θάνατος (μια απάντηση στον κ. Μίκη Θεοδωράκη)

του Άκη Γαβριηλίδη

Την 1η Νοεμβρίου 2011, στο MEGARON PLUS, έλαβε χώρα συμπόσιο με τίτλο «Ο Εικοστός αιώνας στην ποίηση του Ελύτη. Η ποίηση του Ελύτη στον εικοστό πρώτο αιώνα». Στο συμπόσιο αυτό μίλησε μεταξύ άλλων και ο μουσικοσυνθέτης και πολιτικός κ. Μίκης Θεοδωράκης, το δε κείμενο της ομιλίας του αναρτήθηκε στο ιστολόγιο «Ο Μίκης και οι φίλοι του στην Κρήτη», όπου το είδα κι εγώ.

Διαβάζοντάς το, με σχετική έκπληξη διαπίστωσα ότι κύριο αντικείμενο ενασχόλησης του κειμένου αυτού, ακόμη κυριότερο κι απ’ τον Οδυσσέα Ελύτη, αποτελεί … ο υποφαινόμενος, και ειδικότερα το βιβλίο που είχα βγάλει το 2006 από τις εκδόσεις futura με τίτλο Η αθεράπευτη νεκροφιλία του Ριζοσπαστικού Πατριωτισμού. Ρίτσος, Ελύτης, Θεοδωράκης, Σβορώνος. Μετά από μία σύντομη, λίγο-πολύ συμβατική και Συνέχεια →

Κλασσικό