του Άκη Γαβριηλίδη

Συνήθως προσπαθώ να αποφύγω διατυπώσεις του τύπου «η κοινωνία μας έχει εξαχρειωθεί», «πιάσαμε πάτο» και άλλα τέτοια καταστροφολογικά. Διαβάζοντας όμως την απίστευτη ανακοίνωση της Ένωσης Συλλόγων Γονέων Ηλιούπολης, μένω πραγματικά άναυδος μπροστά στην αθλιότητα και τον κυνισμό της και πρέπει να καταβάλω ιδιαίτερα μεγάλη προσπάθεια για να βρω κάτι άλλο να πω.

Αναφέρομαι φυσικά στην τελευταία παράγραφο της ανακοίνωσης, η οποία –διαψεύδοντας και γελοιοποιώντας όλα όσα δακρύβρεκτα διατυμπανίζονται με υποκριτικό θράσος στο υπόλοιπο κείμενο- μας πληροφορεί ότι:

Η Ένωση Συλλόγων Γονέων Ηλιούπολης με έγγραφα προς το υπουργείο Παιδείας και συνάντηση που θα επιδιώξει με τους αρμόδιους φορείς του υπουργείου θα θέσει εκ νέου την ανάγκη για ουσιαστική και διαρκής [sic] υποστήριξη των παιδιών με ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς καθώς και την εξέταση [sic] αιτήματος σχετικά με ποσόστωση ή και μοριοδότηση για τα παιδιά που δίνουν πανελλαδικές εξετάσεις, υπέρ της σχολικής κοινότητας της Ηλιούπολης.

Η έμφαση φυσικά δική μου.

Θεωρώ υποτιμητικό ακόμη και το ότι πρέπει να γράψω ένα σημείωμα όπου να εξηγώ γιατί βρίσκω απωθητικό τον παχυδερμισμό και τον ωφελιμισμό αυτού του αιτήματος. Δεν μπαίνω εδώ καθόλου στο προφανές ότι το αίτημα είναι νομικά και ηθικά αβάσιμο (καθότι ζητά διακριτική μεταχείριση για μια κατηγορία πολιτών εις βάρος όλων των άλλων χωρίς κανέναν αποχρώντα λόγο). Αναφέρομαι στην εμπορευματοποίηση του ανθρώπινου πόνου, και μάλιστα από τους ίδιους τους (αυτόκλητους) φορείς του, και στην προσπάθεια να αξιοποιηθεί μια τραγωδία ως πόρος, ως νόμισμα σε μια συναλλαγή.

Εδώ και καιρό έχει εξηγηθεί από πολλούς αναλυτές πώς ο νεοφιλελευθερισμός και ο μεταμοντέρνος καπιταλισμός μάς μαθαίνει να είμαστε ο καθένας μάνατζερ του εαυτού του, να αξιοποιούμε το ατομικό μας κεφάλαιο, να «κάνουμε την κρίση ευκαιρία» κ.λπ. Το ότι η νοοτροπία αυτή θα είχε διαποτίσει σε τέτοιο βαθμό μία ολόκληρη συλλογικότητα, και θα έφτανε να διατυπωθεί ανερυθρίαστα προς το κράτος ως αίτημα ενός δημόσιου συλλογικού προνομίου (όπως λέμε «συλλογική ευθύνη», αλλά αντεστραμμένη), ομολογώ ότι δεν το είχα φανταστεί.

Τα κορίτσια, σύμφωνα με τα ίδια τα δικά τους λεγόμενα όπως αυτά διέρρευσαν στον τύπο, αυτοκτόνησαν επειδή δεν άντεξαν τον φρενήρη ανταγωνισμό και κατέρρευσαν μπροστά στην πάση θυσία επιδίωξη της «επιτυχίας» στις εξετάσεις. Οι γονείς, σαν να μην πήραν τίποτε χαμπάρι, σαν να μην άκουσαν αυτά τα λόγια, με το αίτημά τους προσυπογράφουν φαρδιά-πλατιά και εδραιώνουν ακόμη περισσότερο τη λογική ότι αυτό που προέχει πάνω απ’ όλα είναι να πετύχουμε, ακόμη και αν προς τούτο πρέπει να πατήσουμε –σχεδόν κυριολεκτικά- επί πτωμάτων.

Προετοιμάζοντας τις επόμενες αυτοκτονίες.

Tην ίδια μέρα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μιλώντας σε μία άλλη συλλογικότητα, στη Γενική Συνέλευση του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων, είπε εξίσου ανερυθρίαστα μεταξύ άλλων, σε ρητή σύνδεση προς τον πόλεμο –ορθότερα, τους πολέμους- που διεξάγει ο φίλος του ο Νετανιάχου, ότι

Μπορεί να υπάρχουν προορισμοί σήμερα στη Μέση Ανατολή που εκ των πραγμάτων αυτή τη στιγμή να μην είναι δημοφιλείς. Αυτό μπορεί να δημιουργεί και κάποιες παραπάνω ευκαιρίες για τον ελληνικό τουρισμό.

Τουλάχιστον αυτός ακολουθεί το δόγμα «ο θάνατός σου η ζωή μου». Οι μικροί μητσοτάκηδες της Ηλιούπολης ακολουθoύν το δόγμα «ο θάνατος του ενός παιδιού μου η ζωή του άλλου».

Δηλαδή, ποια ζωή; Έτσι φαντάζονται εκείνοι. Αλλά τι ζωή θα είναι αυτή αν ξέρεις ότι πήρες ένα πτυχίο επειδή το αντάλλαξες με την τραγωδία του διπλανού σου την οποία προηγουμένως ιδιωτικοποίησες και ιδιοποιήθηκες;

Θα ήταν σχεδόν αστείο, αν δεν ήταν τραγικό, ότι, αμέσως μετά τη διατύπωση αυτού του αιτήματος, ακολουθεί ως κλείσιμο η εξής φράση:

Οι γονείς θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε και να αγωνιζόμαστε για ένα καλύτερο και πιο όμορφο κόσμο.

Τρομάρα σας …

Αν αυτός ο «καλύτερος και πιο όμορφος κόσμος» είναι ένας κόσμος όπου ο καθένας κοιτάζει την πάρτη του και προσπαθεί να εξασφαλίσει από το κράτος πλεονεκτήματα έναντι όλων των άλλων στη βάση τού ότι … κατοικεί στον ίδιο δήμο με κάποιον που υπέστη μια τραγωδία, τότε, όχι, μην αγωνιστείτε και μην διεκδικήσετε τίποτε. Αυτοί που χρειάζονται ψυχολόγους  και κοινωνικούς λειτουργούς είστε εσείς, όχι τα παιδιά. Και είναι αμφίβολο αν έστω και εκείνοι θα σας βοηθήσουν.