του Άκη Γαβριηλίδη

Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι –συνήθως θα πρόκειται για την παρουσίαση κάποιου καλλιτεχνικού έργου– που (φαντάζονται ότι) «προσβάλλει την πίστη τους», οι ορθόδοξοι Ταλιμπάν ξεσπαθώνουν στα ΜΚΔ και απαιτούν από τους/ τις ενδιαφερόμενες να «σέβονται τα πιστεύω των άλλων ακόμη και αν δεν τα συμμερίζονται».

Από πολλά στοιχεία, και εσχάτως από τους εορτασμούς του λεγόμενου –ορθώς, άλλωστε· αυτό ακριβώς είναι το θέμα- «θείου δράματος», προκύπτει ότι η έκκληση αυτή είναι υποκριτική, και ότι οι Ταλιμπάν τα θέλουν μονά ζυγά δικά τους. Εκείνοι που πρώτα απ’ όλα δεν σέβονται τα φερόμενα ως πιστεύω τους είναι οι ίδιοι.

Η ειδησεογραφία των τελευταίων ημερών κατακλύζεται από θριαμβευτικές αναφορές στην «ιστορική συνάντηση των πέντε επιταφίων στην Πλατεία Αριστοτέλους» της Θεσσαλονίκης.

Η λέξη επιτάφιος είναι επίθετο, (ουσιαστικοποιημένο εδώ και καιρό, κατά παράλειψη του ουσιαστικού θρήνος), και σημαίνει «πάνω στον τάφο». Το χολλυγουντιανό υπερθέαμα που κοινοποιούν τα σχετικά ρεπορτάζ, με τα πολυτελώς διακοσμημένα κουβούκλια, την εκκωφαντική ενίσχυση του ήχου, τα χρυσοποίκιλτα άμφια και τις χορογραφίες κατά τις οποίες «γυναίκες με μωβ μαντήλες έραιναν με ροδοπέταλα» τους θρηνούντες (;), έρχεται σε κραυγαλέα αντίθεση με τις διακηρύξεις περί «κατάνυξης» και «περισυλλογής», και με το (υποτιθέμενο) περιεχόμενο της τελετής στο σύνολό του.

Κανένα από τα δημοσιεύματα δεν μπαίνει στον κόπο να μας πει ποιο είναι, από χριστολογική/ θεολογική άποψη, το νόημα της «συνάντησης» δύο ή περισσότερων πομπών που υποτίθεται ότι πενθούν έναν θάνατο, ή έστω γιατί αυτή είναι «ιστορική». Τι το «ιστορικό» έχει; Το ότι πρώτη φορά συναντήθηκαν πέντε; Ωραία. Αν αυτό είναι το ζήτημα, αν size matters, τότε του χρόνου να προσθέσουμε ακόμα μία πομπή ώστε να γίνουν έξι. Γιατί όχι και εφτά; Να κάνουμε παγκόσμιο ρεκόρ, να μπούμε και στο βιβλίο Γκίνες. Είναι σίγουρο όμως ότι θα υπάρχουν πόλεις με περισσότερες ορθόδοξες εκκλησίες από τη Θεσσαλονίκη. Οπότε, αν μπούμε στην οδό αυτή της πλειοδοσίας και του γιγαντισμού, δεν θα σταματήσουμε πουθενά.

Τα δημοσιεύματα πάντως είναι πολύ σαφή ως προς τους μη θεολογικούς λόγους που ώθησαν σε αυτή την κίνηση. Αντιγράφω:

Ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Στέλιος Αγγελούδης, ανέφερε ότι η πλατεία Αριστοτέλους «γέμισε κατάνυξη και συγκίνηση» και τόνισε ότι η Θεσσαλονίκη έστειλε το δικό της μήνυμα για το Πάσχα.

(…) Τη «Μεγάλη Συνάντηση των Επιταφίων» στήριξαν η Διεύθυνση Πολιτισμού – Τουρισμού του δήμου Θεσσαλονίκης και ο Οργανισμός Τουρισμού Θεσσαλονίκης, εντάσσοντάς την στην προσπάθεια τουριστικής προώθησης της πόλης ως θρησκευτικού προορισμού τις ημέρες του Πάσχα.

Γιατί άραγε οι πόλεις να στέλνουν «μηνύματα», και μάλιστα η κάθε μια το δικό της, την υποτιθέμενη ημέρα σταύρωσης του θεανθρώπου; Τι είδους μηνύματα και σε ποιον; Ο Ιησούς υποτίθεται ότι ήρθε για όλους και το μήνυμά του ήταν καθολικό· ήταν ότι δεν υπάρχει Ιουδαίος και Έλληνας, όπως είχε πει και κάποιος εξελληνισμένος Ιουδαίος που έγραφε μεταξύ άλλων επιστολές προς Θεσσαλονικείς. Το μήνυμα που έστειλε η Θεσσαλονίκη λοιπόν είναι ότι καμία τελετή δεν είναι αρκετά ιερή για να μην μπορεί να βεβηλωθεί στο βωμό της προσέλκυσης ανθρώπων που προτιμούν να θρηνήσουν τον Κύριό τους στον Χ τόπο παρά στον Ψ, και είναι προς τούτο διατεθειμένοι να ταξιδέψουν μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα –και, κυρίως, να καταβάλουν μερικές εκατοντάδες ή χιλιάδες ευρώ στον οίκο του πατρός του τεθνεώτος, ο οποίος (οίκος) εν προκειμένω μεταβάλλεται προθύμως σε οίκον εμπορίου χωρίς να ενοχλείται κανείς. Εξάλλου, εν πολλοίς ήταν ήδη.

Σε σχέση με αυτή την χυδαία και κυνική εργαλειοποίηση, η απεικόνιση μιας εσταυρωμένης εγκύου στην αφίσα μίας ταινίας φαντάζει ως μια πράξη απείρως ευσεβέστερη και πολύ πιο σύμφωνη με το πνεύμα των Ευαγγελίων.