σεξισμός,φεμινισμός

Η μισανδρία είναι αναγκαία στο φεμινισμό

της Πωλίν Αρμάνζ

 

Στα φεμινιστικά κινήματα, έχουμε τη συνήθεια να λέμε ότι η μισανδρία δεν υπάρχει. Πρώτον διότι αυτό είναι αλήθεια: δεν είναι ένα σύστημα οργανωμένο σε όλα τα επίπεδα για να υποβιβάζει και να εξαναγκάζει τους άντρες. Αλλά επίσης διότι, αν καμιά φορά παρασυρόμαστε και βάζουμε όλους αυτούς τους κυρίους στο ίδιο τσουβάλι, είναι για να κάνουμε πλάκα, είναι ειρωνικό, βλέπετε. Κατά βάθος είμαστε φρόνιμες, έτσι;

Μήπως όμως η μισανδρία είναι απαραίτητη, και μάλιστα σωτήρια; Εγώ καταλαβαίνω γιατί την απορρίπτουμε. Προκαλεί φόβο να σε δείχνουν με το δάχτυλο, να θεωρείσαι τρομερή εξτρεμίστρια που απεχθάνεται τους άντρες. Στο κάτω κάτω, χιλιάδες γυναίκες οδηγήθηκαν στην πυρά για παραπτώματα μικρότερα απ’ αυτό.

Οπότε λοιπόν, δεν διστάζω και σας το ομολογώ: εγώ τους άντρες τους μισώ. Όλους, αλήθεια; Ναι, όλους. Εκτός αντίθετης ένδειξης, τους έχω πολύ χαμηλά στην εκτίμησή μου. Αυτό έχει πλάκα, διότι εμφανώς δεν έχω καμία νομιμοποίηση να μισώ τους άντρες. Παρόλα αυτά, επέλεξα να παντρευτώ έναν απ’ αυτούς, και μέχρι σήμερα, είμαι πράγματι αναγκασμένη να παραδεχτώ ότι τον αγαπώ πολύ.

Αυτό δεν με εμποδίζει να αναρωτηθώ γιατί οι άντρες είναι αυτό που είναι. Όντα βίαια, εγωιστικά, οκνηρά και δειλά. Και γιατί άραγε είμαστε υποχρεωμένες, ως γυναίκες, να δεχόμαστε αυτά τα ελαττώματα –τι λέω; Αυτά τα κουσούρια- και να λέμε κι ευχαριστώ, τη στιγμή που οι άντρες μάς χτυπάνε, μας βιάζουν και μας σκοτώνουν. Boys will be boys. Τα κορίτσια, απ’ την άλλη, θα γίνουν γυναίκες και θα μάθουν να ζουν με αυτό, διότι υπάρχει διαφυγή στην πατριαρχία. Δε βαριέσαι, είμαστε ικανές να αντέχουμε τις μικρές αναποδιές τους … όπως κι αν έχει, δεν έχουμε άλλη επιλογή. Τι είδους γυναίκες θα είμαστε, εάν κρυφθούμε από το βλέμμα των αντρών; Εναλλακτικά: κακογαμημένες, λεσβίες, ή τέλος υστερικές.

Πέρα από το γεγονός ότι στερεί αξιοπιστία από τον αγώνα των γυναικών, η μισανδρία φαίνεται ότι φέρνει σε πολύ δύσκολη θέση τους άντρες. Φαίνεται ότι, με όλες αυτές τις φεμινιστικές μαλακίες, #MeToo και όλα αυτά, είναι  δύσκολο να είσαι άντρας στις μέρες μας. Δεν ξέρουν πια πώς να γκομενιάζουν, πώς να παίρνουν το ασανσέρ μαζί με τους/ τις συναδέλφους τους, πώς να λένε αστεία … Τι έχουν πλέον δικαίωμα να λένε και να κάνουν;

Ένα σωρό υπαρξιακές αγωνίες για τις οποίες δεν καταφέρνω να νιώσω και πολλή συμπόνια. Όλον αυτόν το χρόνο κατά τον οποίο κλαψουρίζουν για την κακοτυχία τους να είναι φτωχοί καταδιωγμένοι άντρες, αποφεύγουν τεχνηέντως το καθήκον τους: να είναι κάπως λιγότερο καθαρά προϊόντα της πατριαρχίας.

Παραδόξως, δεν υπάρχουν πολλοί άντρες που αναρωτιούνται γιατί οι φεμινίστριες τους μισούν τόσο –γρήγορα θα διαπίστωναν ότι τα νούμερα είναι συντριπτικά. Όχι, είναι πολύ απασχολημένοι να μας εξηγούν ότι αυτοί δεν είναι έτσι, ότι δεν είναι πολύ καλό να κάνουμε γενικεύσεις. Και κυρίως, ότι, με το να τους ισοπεδώνουμε με τα men are trash μας, δεν είναι πιθανό να τους δούμε να μας προσεγγίζουν και να μας βοηθάνε στον αγώνα μας. Λες και δεν μπορούσαμε να διεξάγουμε τον αγώνα μας χωρίς αυτούς, λες και δεν κάναμε αυτό ακριβώς εδώ και χρόνια –και λες και, όταν αυτοπροσκαλούνται στις μάχες που εμείς δίνουμε, δεν καταλαμβάνουν όλον τον χώρο μιλώντας πιο δυνατά από μας (και ενίοτε βιαιοπραγώντας εις βάρος μας επί τη ευκαιρία).

Εγώ στη μισανδρία βλέπω μία πόρτα εξόδου. Έναν τρόπο να ζεις έξω από τα καθιερωμένα, να λες όχι με κάθε ανάσα σου. Το να μισώ τους άντρες, ως κοινωνική ομάδα και συχνά και ως άτομα, μου δίνει μεγάλη χαρά –και όχι μόνο επειδή είμαι μια μουρλή γριά μάγισσα.

Αν γινόμασταν όλες μίσανδρες, θα μπορούσαμε να σχηματίσουμε μία μεγάλη και ωραία χαρωπή παρέα. Θα συνειδητοποιούσαμε (και αυτό θα ήταν ίσως λίγο επίπονο στην αρχή) ότι δεν έχουμε πραγματικά ανάγκη τους άντρες. Θα μπορούσαμε, νομίζω, να αποδεσμεύσουμε μία εξουσία που δεν υποψιαζόμαστε: την εξουσία να αποκαλυφθούμε στις εαυτές μας, πετώντας πολύ μακριά από το βλέμμα των αντρών και τις ανδρικές απαιτήσεις.

Χιονάτη png | PNGEgg

H Pauline Harmange είναι φεμινίστρια ακτιβίστρια. Το παραπάνω κείμενο είναι απόσπασμα από την εισαγωγή (χωρίς τίτλο) του βιβλίου της Moi les hommes, je les déteste [Εγώ τους άντρες τούς μισώ], Seuil, Παρίσι 2020. Μετάφραση: Α.Γ.

Κλασσικό

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.