του Άκη Γαβριηλίδη

Εδώ και λίγες μέρες, έχει κυκλοφορήσει στο Youtube, και εν συνεχεία σε όλον τον υπόλοιπο κυβερνοχώρο, ένα πραγματικά απερίγραπτο βίντεο, φτιαγμένο με τεχνητή νοημοσύνη, το οποίο απεικονίζει ένα ομοίωμα του Νίκου Μπελογιάννη, κάτι μεταξύ ευαγγελικού πάστορα και ποπ σταρ ή/ και τενόρου, να εμφανίζεται σε κάτι σαν στάδιο, πάντως σε έναν ανοιχτό χώρο συναυλιών, κατάμεστο από νεαρούς Κνίτες και Κνίτισσες με κόκκινες σημαίες, και να κραυγάζει με μένος: «Έξω οι Αμερικάνοι!». Στη συνέχεια ακολουθεί μία ψευδο-άρια, διάσπαρτη με πεζά μέρη, σαν ρετσιτατίβα, όπου ο οιονεί Μπελογιάννης υποτίθεται ότι αναπτύσσει αυτήν την βασική ιδέα εξηγώντας ιδίως από πού και γιατί ακριβώς πρέπει να βγουν «έξω» οι «Αμερικάνοι».

Η ιδέα αυτή φυσικά είναι απολύτως παράλογη, άσχετη με την ιστορία του Μπελογιάννη και ακατανόητη, στα όρια της γελοιότητας. Ο Μπελογιάννης δεν ήταν τραγουδιστής. Επιπλέον, η υλοποίησή της πάσχει. Η μουσική –αν μπορούμε να την χαρακτηρίσουμε έτσι- είναι «ατσούμπαλη», αδέξια, ξένη προς οτιδήποτε θα μπορούσε να τραγουδήσει ένας Έλληνας κομμουνιστής τότε, ή και τώρα. Τα δε λόγια είναι σε πολύ κακά και Συνέχεια →

του Άκη Γαβριηλίδη

Με αφορμή την έναρξη λειτουργίας του μουσείου Μπελογιάννη, νεοναζιστές και νεοναζίστριες διαφόρων κομμάτων άρχισαν να ωρύονται σκανδαλισμένοι/-ες ότι, ενώ το μουσείο για τον «αρχισφαγέα τού ΚΚΕ» εγκαινιάζεται, «το σπίτι του Παύλου Μελά στην Κηφισιά, καταρρέει».

Η σύγκριση αυτή είναι μία καλή αφορμή για να αναρωτηθούμε: τι τέλος πάντων έκανε ο Μελάς ώστε να του αξίζει να ανακηρύξουμε «εθνικό μνημείο» ένα εξοχικό σπιτάκι όπου έζησε για κάποιους μήνες, και να δώσουμε το όνομά του σε οδούς σε όλη την Ελλάδα, αλλά και σε έναν δήμο;

Το μόνο που φαίνεται να κατάφερε όσο ζούσε ο Μελάς, ήταν ότι … πέθανε. Κάτι άλλο αξιόλογο Συνέχεια →