του Άκη Γαβριηλίδη

Δεν είμαι ειδικός στην αρχαία ιστορία.

Φαίνεται όμως ότι ούτε ο Άγγελος Συρίγος είναι.

Εκτός και αν οι … χμμ … ανακρίβειές του είναι ηθελημένες.

Εν πάση περιπτώσει, όταν τον άκουσα να μας διαβεβαιώνει ότι «ο Κίμων επιστρέφει στην Κύπρο για να την προστατεύσει ξανά από τους Πέρσες», σκέφτηκα να κοιτάξω λίγο το θέμα με τα πιο πρόχειρα διαθέσιμα μέσα. Στην Wikipedia λοιπόν βρήκα τα εξής[1]:

• Ο Κίμων ήταν αντιδημοκράτης και φιλολάκων.

Την εντός Ελλάδος πολεμική του δράση (η οποία ήταν ταυτόχρονα και αστυνομικού τύπου –βλ. αμέσως παρακάτω) την άρχισε το 469 π.Χ.. όταν (παραθέτω αυτολεξεί –οι υπογραμμίσεις δικές μου)

Η Νάξος, το ισχυρότερο νησί των Κυκλάδων, αποστάτησε. Ο Κίμων λοιπόν έδρασε σαν «αστυνόμος» της συμμαχίας, η Νάξος πολιορκήθηκε, συνθηκολόγησε και υποχρεώθηκε να περάσει στην τάξη των υποτελών συμμάχων, με βαρύτερο «φόρο».

Η διατύπωση «σαν αστυνόμος» είναι του λήμματος, όχι δική μου.

Την συνέχισε το 465 π.Χ. στη Θράκη, όπου

οι Αθηναίοι αποφάσισαν να στείλουν 10.000 αποίκους, Αθηναίους και σύμμαχους, στις Εννέα Οδούς (αργότερα Αμφίπολη), προκειμένου να αρχίσουν την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της Θράκης. Η Θάσος, ένα από τα ισχυρά μέλη της συμμαχίας, βλέποντας τα συμφέροντά της να απειλούνται, αποστάτησε. Ο Κίμων για άλλη μια φορά επέβαλε την τάξη μετά από τριετή πολιορκία. Η Θάσος τιμωρήθηκε βαρύτατα.

Το διακριτικό λήμμα δεν αναπτύσσει περαιτέρω σε τι συνίστατο αυτή η βαρύτατη τιμωρία.

Συνεχίζουμε:

Κατά την τελευταία απουσία του Κίμωνα, οι δημοκρατικοί στην Αθήνα δραστηριοποιήθηκαν (…) και τον κατηγόρησαν για δωροδοκία. (…) Υποστήριξαν ότι ενώ έπρεπε μετά την παράδοση της Θάσου να εισβάλει στη Μακεδονία, καθώς είχε και εκεί μεταλλεία, αυτός πήρε δώρο από τον βασιλιά της Μακεδονίας Αλέξανδρο. 

«Να εισβάλει στη Μακεδονία»;

Περίεργο, εγώ νόμιζα ότι έστιν ουν Ελλάς και η Μακεδονία. Έλληνες να εισβάλλουν στην Ελλάδα; Ή να χρειάζεται να δωροδοκηθούν για να μην εισβάλουν; Πού ακούστηκε.

Πάμε παρακάτω (εν συντομία και με δικά μου λόγια):

• Όταν στη Σπάρτη εξεγέρθηκαν οι είλωτες, πρότεινε -και επέτυχε- να σταλεί σώμα 4.000 οπλιτών να βοηθήσουν στην καταστολή της εξέγερσης. Οι Σπαρτιάτες αρνήθηκαν (!) και ο επίδοξος σφαγέας των επαναστατών γύρισε στην Αθήνα άπρακτος, όπου εξοστρακίστηκε για αυτή του την γκάφα.

Τον επόμενο χρόνο ξέσπασε ο πρώτος πελοποννησιακός πόλεμος.

• Όταν έληξε η δεκαετής εξορία του, γύρισε στην Αθήνα όπου του ανατέθηκε να διαπραγματευθεί ειρήνη με τους Λακεδαιμόνιους, λόγω των συμπαθειών του. Αλλά δεν επιτεύχθηκε ειρήνη.

• Τότε πρότεινε μια εκστρατεία στην Κύπρο. Τον στείλανε με 200 τριήρεις και εκεί πολιόρκησε τους Πέρσες που ήταν οχυρωμένοι στο Κίτιον, αλλά δεν τα κατάφερε διότι οι Πέρσες είχαν τοξότες και οι Αθηναίοι τρώγανε πολύ ξύλο. Πέθανε από αδιευκρίνιστες αιτίες και η πολιορκία έληξε χωρίς να καταληφθεί η πόλη.

Ο ιστορικός Κίμων λοιπόν όχι μόνο έδρασε ως μαντρόσκυλο μιας εκμεταλλευτικής και επεκτατικής συμμαχίας στην ανατολική Μεσόγειο, αλλά και δεν σημείωσε ιδιαίτερη επιτυχία επιχειρησιακά· τις περισσότερες φορές επέστρεψε άπρακτος.

Εύχομαι ολοψύχως στην συνονόματή του φρεγάτα να ακολουθήσει το παράδειγμά του.

[1] Όσα ακολουθούν προκύπτουν από συνδυασμό του αγγλικού και του ελληνικού λήμματος, τα οποία έχουν –ευεξήγητα- διαφορές μεταξύ τους.

του Άκη Γαβριηλίδη

Οι δηλώσεις του βουλευτή της ΝΔ και διεθνολόγου Άγγελου Συρίγου περί του «κατά 97% παρωχημένου» χαρακτήρα της συνθήκης της Λωζάννης, υπήρξε μια θαυμάσια ευκαιρία για τουλάχιστον δύο χρήσιμες διαπιστώσεις σχετικά με την δημόσια συζήτηση στην Ελλάδα.

Πρώτον, ότι στην αριστερά, είτε αυτή αυτοσυστήνεται ως «πατριωτική» είτε όχι, είναι πάντα πολύ ζωντανό και εδραιωμένο το αντανακλαστικό να καταγγέλλει τη δεξιά ως εθνοπροδοτική και να την αντιπολιτεύεται από εθνικιστικές θέσεις, ώστε να ανταποδώσει τις κατηγορίες που έχει δεχθεί η ίδια κατά καιρούς.

Δεύτερον, ότι η επίσημη θέση –και, κυρίως, η πρακτική- του ελληνικού κράτους είναι αναθεωρητική, και ταυτόχρονα υποκριτική. Τη στιγμή που κατηγορεί την Τουρκία ότι με τις κατά καιρούς δηλώσεις του «σουλτάνου Συνέχεια →

του Άκη Γαβριηλίδη

 Στη (νότια) Λευκωσία τελέστηκε προχθές το οκταετές μνημόσυνο του πρώην προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσου Παπαδόπουλου. Το μνημόσυνο αυτό περιλάμβανε «επιμνημόσυνο λόγο» με ομιλητή τον αναπληρωτή καθηγητή διεθνών σπουδών Άγγελο Συρίγο. Στο λόγο αυτό, όπως δημοσιεύθηκε ηλεκτρονικά, περιλαμβανόταν και η εξής αποστροφή.

Ας υποθέσουμε, όμως, ότι η Τουρκία αποφασίζει να προβεί σε ενσωμάτωση [της βόρειας Κύπρου]. Θα είναι αναμφισβήτητα μία θλιβερή εξέλιξη που απλώς θα επιβεβαιώνει και τυπικά την πραγματικότητα που βιώνουμε στο νησί από το 1974. Βαυκαλιζόμαστε μήπως ότι συνομιλούμε τους Τουρκοκυπρίους; Μήπως οι Τουρκοκύπριοι κατέχουν την Κύπρο; Η Τουρκία την κατέχει και αυτός είναι ο πραγματικός συνομιλητής της ελληνοκυπριακής πλευράς.

Σύμφωνα με το βιογραφικό του, ο κ. Συρίγος διδάσκει σε πανεπιστήμιο της Αθήνας, όπου και σπούδασε, και κατά τεκμήριο είναι ελληνικής υπηκοότητας και καταγωγής (κάτι τέτοιο δεν λέγεται ρητά, αλλά η μη αναφορά δείχνει ακριβώς ότι μάλλον δεν είναι Κύπριος). Εξάλλου, στο παρελθόν –μέχρι το 2015- έχει υπηρετήσει το ελληνικό κράτος από διάφορες δημόσιες θέσεις.

Με βάση τα παραπάνω, η αποστροφή αυτή του λόγου του είναι ένα πραγματικά απίθανο γλωσσικό μνημείο επιτελεστικής αντίφασης, την οποία ο ομιλητής δεν συνειδητοποιεί καν –ή ίσως δεν Συνέχεια →