του Άκη Γαβριηλίδη

Με την ιστορία του μπλόκου τής (τότε Κοκκινιάς και νυν) Νίκαιας ήρθα σε επαφή σε μεγάλη ηλικία και μέσα από αναγνώσματα. Δεν είχα κάποια βιωματική σχέση με την περιοχή ούτε είχα γίνει από παιδί δέκτης προφορικών αφηγήσεων από ανθρώπους που τα έζησαν.

Φυσικά, όπως όλοι όσοι ενηλικιώθηκαν λίγο μετά τη μεταπολίτευση, είχα στην πολιτική μου αποσκευή την πληροφορία ότι στην Κοκκινιά το 44 γερμανοί και έλληνες ναζιστές εκτέλεσαν πολλές δεκάδες αντιστασιακούς, όπως έκαναν και σε πολλά άλλα μέρη λίγο πριν και λίγο μετά. Κάποια πράγματα όμως για τις συγκεκριμένες περιστάσεις του εγκλήματος τα έμαθα αργότερα. Και ειδικότερα, τα εξής: πρώτον, ότι, στο συμβάν αυτό, (όπως και σε πολλά άλλα, όπως είχε παρατηρήσει νομίζω πρώτη η Χάννα Άρεντ), οι ναζιστικές δυνάμεις χρησιμοποίησαν εναντίον «λευκών», ευρωπαϊκών πληθυσμών τεχνικές «διαχείρισης» (οριακά, όπως εν προκειμένω, εξόντωσης) πληθυσμών οι οποίες είχαν προηγουμένως δοκιμαστεί στις αποικίες· και δεύτερον ότι η συγκεκριμένη επιχείρηση πυροδοτήθηκε από την λύσσα και την εκδικητικότητα των Συνέχεια →

των Τζ.Μ. Κούτσι και Μαριάνα Ντιμόπουλος

Αλλά εκείνο που μας είναι εγγενές πρέπει να το εκμάθουμε εξίσου όσο και εκείνο που μας είναι ξένο.

– ΦΡΙΝΤΡΙΧ ΧΑΙΛΝΤΕΡΛΙΝ

… ο πυρήνας αυτού του κεφαλαίου αφορά ερωτήματα ήρθαν στο προσκήνιο πρόσφατα όταν ένα διήγημα, με τον τίτλο The Pole [Ο Πολωνός], το οποίο συνέθεσε στα αγγλικά ο JMC και διαδραματίζεται κατά βάση στη σύγχρονη Ισπανία, μετατράπηκε από την ΜD σε ένα διήγημα στα ισπανικά με τον τίτλο El polaco.

Ο στόχος αυτού του εγχειρήματος ήταν ασυνήθιστος: το El polaco να γίνει το «πρωτότυπο» κείμενο, με την έννοια ότι όλες οι επόμενες μεταφράσεις θα βασίζονταν στο ισπανικό κείμενο, όχι στο αγγλικό. Ο στόχος αυτός σε μεγάλο βαθμό ματαιώθηκε λόγω πιέσεων από το εσωτερικό της εκδοτικής βιομηχανίας, αλλά η προσπάθεια μας επέτρεψε να εγείρουμε γενικά ερωτήματα σχετικά με το δευτερεύον καθεστώς της μετάφρασης σε σχέση με το «πρωτότυπο» κείμενο, και ακόμα σχετικά με το δευτερεύον καθεστώς του μεταφραστή σε σχέση με το πρωτεύον καθεστώς του «πρωτεργάτη», του συγγραφέα.

Σε ένα εγχείρημα στο οποίο οι ρόλοι του συγγραφέα και της μεταφράστριας συγχέονταν ηθελημένα, ανατέθηκε στην ΜD να δημιουργήσει ένα ισπανικό κείμενο με απόηχους της αγγλικής, ιδίως στη Συνέχεια →

της Αργυρώς Γιαννακουδάκη

«ΠΑΟΚ, εκδρομές, ναρκωτικά, έτσι χάνονται επτά παιδιά», αυτό πρέπει να είναι το σύνθημα από σήμερα!

Δεν μένω στον Τύπο (με ελάχιστες εξαιρέσεις) που απέκρυψε τα επίσημα αποτελέσματα των τοξικολογικών εξετάσεων της ρουμανικής Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας για τον οδηγό του μοιραίου βαν αλλά στην αποσιώπηση της είδησης από την πολιτική ηγεσία.

Αυτό πέραν του γεγονότος ότι αποτελεί ύψιστη ύβρι προς τη δημοκρατία, αποτελεί ύβρι και για την ίδια τη ζωή.

Το επίσημο κράτος ως κυρά Κατίνα, γνωρίζει και δεν μιλά, τάχα μου από σεβασμό.

Μα υπάρχει μεγαλύτερος σεβασμός από τον σεβασμό στην ίδια τη ζωή, μιλώντας ξεκάθαρα για τα πραγματικά αίτια Συνέχεια →

του Άκη Γαβριηλίδη

Όσον αφορά την τροποποίηση του άρθρου 1536 του Αστικού Κώδικα, για την οποία έχει ήδη καθιερωθεί το κωδικό όνομα «τροπολογία Κεφαλογιάννη», στον δημόσιο χώρο έχουν διατυπωθεί κάποιες –ελάχιστες- φωνές υποστήριξης, ή σχετικοποίησης των επικρίσεων. Οι περισσότερες φυσικά έρχονται από τα δεξιά –από την ίδια την ενδιαφερομένη, τον υπουργό δικαιοσύνης και ίσως ένα-δυο ακόμη πολιτευτές. Ο κ. Φλωρίδης λοιπόν, προσπαθώντας να δικαιολογήσει (τα αδικαιολόγητα, δηλαδή) την ψήφιση της διάταξης, όπως διαβάζω στο διαδίκτυο είπε τα εξής:

δώσαμε το δικαίωμα στους γονείς ότι εφόσον κάνει έφεση να μπορεί να ζητήσει από το δικαστήριο η εκτέλεση της απόφασης που εκδόθηκε να μην ισχύσει μέχρι να βγει η απόφαση του Εφετείου. Υπήρχε καιρό ανάγκη, γιατί ενώ αυτό ισχύει για όλες τις αποφάσεις, δηλαδή να αναστέλλεται η πρωτόδικη μέχρι να εκδικαστεί η έφεση, αυτό δεν το είχαμε για τα παιδιά.

Μετά τη λέξη «εφόσον» προφανώς παραλείπεται ως εννοούμενη η έκφραση ένας εξ αυτών.

Επίσης, η έκφραση «η εκτέλεση να μην ισχύσει» είναι νομικώς ανακριβής. Η εκτέλεση δεν «ισχύει».

Αυτό βέβαια δεν είναι πρόβλημα, ή δεν είναι το κύριο. Στον προφορικό λόγο είναι αναμενόμενο να υπάρχουν Συνέχεια →

του Άκη Γαβριηλίδη

Ο υπουργός υγείας της ελληνικής κυβέρνησης δεν κρύβει ότι είναι σε οργασμό μετά την πειρατική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο. Προκειμένου να εκφράσει τον ενθουσιασμό του αυτόν, (με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια), χρησιμοποιεί –έτσι φαντάζεται τουλάχιστον- παραθέματα από την κλασική αρχαιότητα.

Ένα απ’ αυτά είναι αυτό που φαίνεται στη φωτογραφία. Σε αυτό, παρατίθεται μία φράση η οποία αποδίδεται στον Πομπήιο (τον «Μέγα»). Η φράση παρατίθεται σε τρεις γλώσσες: λατινικά, ελληνικά και αγγλικά.

Η φράση αυτή, όπως μπορεί να βρει κάποιος με ένα πρόχειρο ψάξιμο στο διαδίκτυο, (το οποίο όμως δεν μπήκε Συνέχεια →

του Θράσου Λεβαδίτη

1. Κωνσταντίνος Τσουκαλάς

O Κ. Τσουκαλάς συγγραφέας, συνταξιούχος πανεπιστημιακός, πρώην σύμβουλος του ΠΑΣΟΚ, πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και νυν ακαδημαϊκός δημοσιεύει ανούσια και δύσπεπτα κείμενα. Τα παρακολουθούμε και ενίοτε τα σχολιάζουμε[1] γιατί τον θεωρούμε αντιπροσωπευτικό για το είδος επαγγελματιών της διανόησης που ο Μπρεχτ αποκάλεσε TUI.[2] Για τον Μπρεχτ, οι TUI είναι κυνικοί διανοούμενοι που πουλούν το προϊόν της σκέψης τους στην καπιταλιστική αγορά, έχοντας προηγουμένως προσαρμόσει τη «σκέψη» στα όσα απαιτεί η αγορά. Δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα. Θέλουν να πείσουν ότι ο καπιταλισμός είναι το μόνο ορθό σύστημα, οι πόλεμοί του δίκαιοι, οι ανισότητες εγγύηση προόδου και τα ανάλογα. Μετατρέπουν βλακώδεις ιδέες σε χρήμα γιατί μπορούν να ξεπλένουν τον καπιταλισμό, να τον κάνουν άσπρο ξέξασπρο (Weißwäscher).[3] Μια σημαντική υποκατηγορία είναι οι αριστεροί TUI, στους οποίους κατά γενική ομολογία εντάσσεται ο Τσουκαλάς.

2. Ακαδημία Αθηνών

Η Ακαδημία Αθηνών είναι μια δημόσια υπηρεσία, υπαγόμενη στο Υπουργείο Παιδείας. Εκ του νόμου σκοπός της Συνέχεια →

του Μέτε Χατάυ

Τη νύχτα της 19ης Οκτωβρίου, η Λευκωσία ήταν σιωπηλή. Δεν ακούγονταν κόρνες αυτοκινήτων, ούτε κραυγές νίκης. Οι άνθρωποι αγκαλιάζονταν, αλλά κανείς δεν φώναζε. Πολλοί είχαν δάκρυα στα μάτια, αλλά δεν υπήρχε κάποια φρενίτιδα. Γιατί αυτή δεν ήταν μια νύχτα θριάμβου, ήταν μια στιγμή απελευθέρωσης.

Ένας λαός που για χρόνια μιλούσαν άλλοι στο όνομά του, τελικά μίλησε ο ίδιος.

Ο Τουφάν Ερχιουρμάν, με 62,8% των ψήφων, νίκησε τον Ερσίν Τατάρ, τον υποψήφιο που στήριζαν με όλο τους το βάρος ο μηχανισμοί της Άγκυρας. Το 35,8% του Τατάρ δεν ήταν απλώς ένα εκλογικό αποτέλεσμα, ήταν το πορτρέτο ενός καθεστώτος. Η προστατευτική τάξη πραγμάτων που είχε οικοδομηθεί απ’ τα πάνω επί χρόνια Συνέχεια →

του Τζέισον Ρηντ

Οι δεξιοί πολέμιοι της κουλτούρας επιτέθηκαν πρόσφατα στον Ιμμάνουελ Καντ ως τον πατέρα της «κριτικής θεωρίας περί φυλών». Τώρα, προσωπικότητες όπως ο Τσάρλι Κερκ τα βάζουν με τον Μπαρούχ Σπινόζα —έναν στοχαστή του ριζοσπαστικού διαφωτισμού που μπορεί πραγματικά να μας διδάξει κάποια πράγματα για το πώς να πολεμήσουμε τη Δεξιά.

Σύμφωνα με το National Review, ο συντηρητικός τηλεπαρουσιαστής Τσάρλι Κερκ πρόσθεσε πρόσφατα το όνομα του Μπαρούχ Σπινόζα σε μια λίστα εχθρών που περιλαμβάνει τους λεγόμενους «πολιτιστικούς μαρξιστές» Ζακ Ντερριντά και Μισέλ Φουκώ.

Τα ονόματα Ντερριντά και Φουκώ είναι αρκετά γνωστά, ειδικά σε όσους θυμούνται τις συζητήσεις της δεκαετίας Συνέχεια →

του Άκη Γαβριηλίδη

Στην ανακοίνωση με την οποία γνωστοποιεί ότι δεν θα εμφανιστεί στο φεστιβάλ της Σάνης, η τραγουδίστρια Γλυκερία (ή, ακριβέστερα, η «ομάδα της») προβάλλει μεταξύ άλλων τον ισχυρισμό ότι «Η μουσική της είχε και έχει στόχο να ενώνει, όχι να διχάζει». Και συνεχίζει ότι «Τέτοιες φανατικές πρακτικές δεν μπορούν να μειώσουν την αξία ούτε της διαδρομής της ούτε του μηνύματος που φέρει η τέχνη της». Ως «φανατικές πρακτικές» στην ανακοίνωση νοούνται κάποιες υποτιθέμενες «οργανωμένες πιέσεις και καλέσματα σε επεισόδια από το κίνημα BDS και τους υποστηρικτές του» –για τις οποίες δεν ανευρίσκεται καμία περαιτέρω εξήγηση και κανένα στοιχείο, είτε στην ανακοίνωση είτε οπουδήποτε αλλού.

Παρένθεση: την ίδια ακριβώς αιτιολογία προέβαλε προ ημερών ο πρόεδρος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης ως απάντηση σε διαμαρτυρίες για τη συμμετοχή της εθνικής μπάσκετ σε τουρνουά όπου Συνέχεια →