του Άκη Γαβριηλίδη

Το βιβλίο που έγραψε ο μακαρίτης ο Γκρέιμπερ μαζί με τον άλλο Ντέιβιντ νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό και χρήσιμο για αρκετούς λόγους. Σημειώνω ότι μέχρι τώρα δεν έχω διαβάσει ούτε το μισό. Ωστόσο, από τα μέχρι τώρα ήδη μου είναι σαφές ότι:

1. Το βιβλίο αυτό δεν «αποαποικιοποιεί τις αποικίες» τόσο, όσο «επαρχιοποιεί την Ευρώπη» –ουσιαστικότερα ίσως απ’ ό,τι το εξαιρετικό κατά τα άλλα βιβλίο του Ντιπές Τσακραμπάρτυ με αυτόν τον τίτλο.
   Μέχρι τώρα, είχαμε ως επί το πλείστον ενστάσεις για «ευρωκεντρισμό» ή για «ρατσισμό» κάθε φορά (και αυτό όχι πάντα) που κάποιος διατύπωνε απροκάλυπτα τη θέση ότι μόνο όσα έχουν παραχθεί στη «Δύση» μετράνε, είναι άξια να ληφθούν σοβαρά υπόψη, ενώ όλα τα άλλα είναι «παραδοσιακά», παρωχημένα. Οι κριτικές αυτές όμως ήταν ελαφρώς άσφαιρες, στο βαθμό που, και όσοι τις έκαναν (κάναμε), κατά βάθος δεν καταφέρναμε να κλονίσουμε την πεποίθηση ότι οι «παραδοσιακές κοινωνίες» το πολύ πολύ είναι άξιες συμπάθειας και νοσταλγίας, έστω θεωρητικής μελέτης, αλλά όσα παρήγαγαν εμείς δεν μπορούμε να τα κάνουμε τίποτα σήμερα από πρακτική πολιτική άποψη· είναι (ήταν) για αλλού, για άλλοτε, όχι για εμάς, τις «προηγμένες» και πολύπλοκες κοινωνίες του σήμερα. (Με μερικές αξιοσημείωτες εξαιρέσεις όπως των Ζαπατίστας, της Ροζάβα και ίσως κάποιων ακόμα –που και αυτές όμως ήταν έκθετες σε απόρριψη καθόσον αφορούσαν «αγροτικές κοινότητες στον Τρίτο Κόσμο» και ήταν «ανεφάρμοστες» στις μητροπόλεις).

Συνέχεια →

του Άκη Γαβριηλίδη

Σύμφωνα με μία ερμηνεία που αποτελεί κοινό κτήμα, οι ονομασίες «αριστερά» και «δεξιά» άρχισαν να χρησιμοποιούνται από την εποχή περίπου της Γαλλικής Επανάστασης και μετά, ως προσδιορισμοί των δύο βασικότερων –και αντίπαλων- πολιτικών τάσεων που υπάρχουν σε μια κοινωνία, της κατά τεκμήριο πιο προοδευτικής και της πιο συντηρητικής αντίστοιχα. Οι ονομασίες αυτές προέκυψαν λίγο-πολύ ενδεχομενικά: οφείλονταν στο ότι απλώς σε κάποια συνεδρίαση οι μεν έτυχε να καθίσουν από δω και οι δε από κει.

Έναν αιώνα περίπου αργότερα, οι προσδιορισμοί αυτοί άρχισαν να αποκτούν περιεχόμενο σε αναφορά με ένα πιο ουσιαστικό πολιτικό κριτήριο: το πρόταγμα του σοσιαλισμού και την συνακόλουθη ιδέα της επανάστασης. Αριστερός ήταν όποιος, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, συμμεριζόταν ένα σχέδιο, επιθυμούσε και αγωνιζόταν για μία νέα κοινωνία, η οποία θα καταργούσε την καπιταλιστική εκμετάλλευση.

Ιδίως με βάση αυτόν τον ορισμό, καλό είναι να παρατηρήσουμε, καταρχάς, ότι οι δύο όροι είναι ασύμμετροι: στην μεν ιδιότητα του αριστερού αποδίδεται απολύτως θετική και τιμητική έννοια, Συνέχεια →

Συνέντευξη του Λυκ Zυλιά

Το βιβλίο σας ονομάζεται Η τεχνητή νοημοσύνη δεν υπάρχει. Τι ακριβώς εννοείτε με αυτό;

Για την τεχνητή νοημοσύνη ακούμε τα πάντα και ό,τι να ΄ναι. Αυτό που δεν υπάρχει είναι η TN όπως μας παρουσιάζεται. Νομίζω ότι αυτό εν μέρει οφείλεται στον όρο που επιλέχθηκε να χρησιμοποιηθεί σχετικά. Μιλάμε για τεχνητή νοημοσύνη, ενώ σε όλα αυτά δεν υπάρχει καμία νοημοσύνη. Το machine learning [μηχανομάθηση], το deep learning [βαθιά μάθηση] … όλα αυτά βεβαίως υπάρχουν. Υπάρχει μάλιστα μεγάλη πρόοδος σε αυτούς τους τομείς, και είμαστε μόνο στην αρχή. Αλλά ας μην το χαλάμε κάνοντας τους ανθρώπους να πιστεύουν πράγματα που δεν υπάρχουν ή φοβίζοντάς τους. Δεν υπάρχει γενικευμένη τεχνητή νοημοσύνη και, με τις τρέχουσες τεχνικές, δεν θα υπάρξει ποτέ. Αυτό που Συνέχεια →

Πρώτη δημοσίευση στο ειδησεογραφικό σάιτ Alterthess

Δημοσιεύουμε σήμερα και τη μετάφραση του κεφαλαίου από το βιβλίο του ίδιου του Μακιαβέλλι για το οποίο είχαμε κάνει λόγο στην ανάρτηση του σχετικού άρθρου του Τζέιμς Μαρτέλ. Εξηγήσεις για κάποιες μεταφραστικές επιλογές και περισσότερες πληροφορίες μπορεί ο αναγνώστης να βρει σε εκείνη την ανάρτηση.

[1]

Δεν μου φάνηκε σωστό να αφήσω κατά μέρος τον προβληματισμό που αφορά τις συνωμοσίες, οι οποίες είναι πράγμα τόσο επικίνδυνο για ηγεμόνες και ιδιώτες· διότι βλέπουμε ότι πολύ περισσότεροι ηγεμόνες έχασαν τη ζωή και την εξουσία τους απ’ αυτές, παρά από ανοιχτό πόλεμο. Διότι η δυνατότητα να κάνεις ανοιχτό πόλεμο σε έναν ηγεμόνα, ανήκει σε λίγους· η δυνατότητα να συνωμοτείς εναντίον του ανήκει στον καθένα. Από την άλλη μεριά, οι ιδιώτες δεν μπορούν να μπουν σε πιο επικίνδυνο και απερίσκεπτο εγχείρημα απ’ αυτό· διότι είναι δύσκολο και επικινδυνότατο από κάθε άποψη. Εξ ου και πολλές συνωμοσίες επιχειρούνται, αλλά ελάχιστες έχουν την επιθυμητή κατάληξη. Προκειμένου λοιπόν να μάθουν οι ηγεμόνες να φυλάγονται από αυτούς τους κινδύνους, οι δε ιδιώτες να εμπλέκονται σε αυτούς με μεγαλύτερη φειδώ, και μάλιστα να μάθουνε να ζουν ευχαριστημένοι υπό την εξουσία που τους έδωσε η μοίρα, εγώ θα μιλήσω διεξοδικά γι’ αυτές, μη παραλείποντας καμία καταγεγραμμένη περίπτωση που να είναι αξιοσημείωτη για τους μεν ή τους δε. Και είναι στ’ αλήθεια χρυσή εκείνη η φράση του Κορνήλιου Τάκιτου που λέει ότι: οι άνθρωποι πρέπει να τιμούν τα περασμένα και να υπακούν στα τωρινά· οφείλουν να επιθυμούν τους καλούς ηγεμόνες, και, όπως κι αν είναι αυτοί φτιαγμένοι, να τους ανέχονται. Και στ’ αλήθεια, όποιος κάνει το αντίθετο, τις περισσότερες φορές καταστρέφει τον εαυτό του και την πατρίδα του.

Πρέπει λοιπόν, για να μπαίνουμε στο θέμα, να εξετάσουμε πρώτα ενάντια σε ποιον γίνονται οι συνωμοσίες· και θα βρούμε ότι Συνέχεια →