του Άκη Γαβριηλίδη

Με την ιστορία του μπλόκου τής (τότε Κοκκινιάς και νυν) Νίκαιας ήρθα σε επαφή σε μεγάλη ηλικία και μέσα από αναγνώσματα. Δεν είχα κάποια βιωματική σχέση με την περιοχή ούτε είχα γίνει από παιδί δέκτης προφορικών αφηγήσεων από ανθρώπους που τα έζησαν.

Φυσικά, όπως όλοι όσοι ενηλικιώθηκαν λίγο μετά τη μεταπολίτευση, είχα στην πολιτική μου αποσκευή την πληροφορία ότι στην Κοκκινιά το 44 γερμανοί και έλληνες ναζιστές εκτέλεσαν πολλές δεκάδες αντιστασιακούς, όπως έκαναν και σε πολλά άλλα μέρη λίγο πριν και λίγο μετά. Κάποια πράγματα όμως για τις συγκεκριμένες περιστάσεις του εγκλήματος τα έμαθα αργότερα. Και ειδικότερα, τα εξής: πρώτον, ότι, στο συμβάν αυτό, (όπως και σε πολλά άλλα, όπως είχε παρατηρήσει νομίζω πρώτη η Χάννα Άρεντ), οι ναζιστικές δυνάμεις χρησιμοποίησαν εναντίον «λευκών», ευρωπαϊκών πληθυσμών τεχνικές «διαχείρισης» (οριακά, όπως εν προκειμένω, εξόντωσης) πληθυσμών οι οποίες είχαν προηγουμένως δοκιμαστεί στις αποικίες· και δεύτερον ότι η συγκεκριμένη επιχείρηση πυροδοτήθηκε από την λύσσα και την εκδικητικότητα των δολοφόνων, οι οποίοι λίγους μήνες νωρίτερα είχαν επιχειρήσει να εισβάλουν στρατιωτικά και να θέσουν υπό τον έλεγχό τους την κομμουνιστική «σφηκοφωλιά», όπως την έβλεπαν εκείνοι, αλλά οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ, και ο λαός της Κοκκινιάς, τους είχε απωθήσει και είχε αποκρούσει την επίθεση, έστω με πολλές απώλειες (μία από τις οποίες ήταν η Διαμάντω Κουμπάκη, το όνομα της οποίας δόθηκε σε μία πλατεία λίγο πιο βόρεια –φυσικά μετά το 1981). Συν ένα τρίτο: τη χρήση δημόσιων εξευτελισμών και εκτελέσεων ως θεάματος που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια όλων, όσο το δυνατόν περισσοτέρων, προς παραδειγματισμό.

Διαβάζοντας χθες για το ντροπιαστικό περιστατικό –το βίντεο απέφυγα να το δω- όπου ο πρώην πωλητής νανογιλέκων και νυν υπουργός, πρώην αντισημίτης και νυν φιλοϊσραηλινός, άλλοτε πιστός χριστιανός και άλλοτε δωδεκαθεϊστής και αρχαιολάτρης, αλλά πάντοτε ακροδεξιός Σπύρος («Άδωνις») Γεωργιάδης επιτίθεται φραστικά και χλευάζει δημόσια, και σκηνοθετημένα ώστε να βιντεοσκοπηθεί, έναν γιατρό του Κρατικού Νοσοκομείου Νίκαιας δεμένο με χειροπέδες, για μια στιγμή το αίμα μου πάγωσε. Διότι στη συμπεριφορά του αναγνώρισα ακριβώς αυτά τα τρία στοιχεία.

Ας μη μου φέρει κανείς εδώ την συνήθη –και ως εκ τούτου βαρετή- αντίρρηση ότι «εξομοιώνω ανόμοιες καταστάσεις» και ότι «δεν λαμβάνω υπόψη το ιστορικό πλαίσιο». Όπως έχω δείξει στο παρελθόν, η αντίρρηση αυτή είναι το άσυλο της άγνοιας και πρόφαση εν αμαρτίαις. Φυσικά, από την ενέργεια του Γεωργιάδη δεν είχαμε νεκρούς. Όλα τα άλλα στοιχεία όμως είναι εδώ, και η νοοτροπία που γέννησε αυτή τη συμπεριφορά είναι ακριβώς η ίδια. Αν ο τύπος, ή οι όμοιοί του, δουν ότι τους παίρνει να θανατώσουν μερικούς από τους «κομμουνιστές τρομοκράτες» χωρίς πολλές δυσμενείς συνέπειες, όλα δείχνουν ότι δεν θα διστάσει να το κάνει. Το κάνουν ήδη με τους πρόσφυγες. Ενώ το υπερατλαντικό πρότυπο όλων αυτών των ακροδεξιών που φωλιάζουν στη Νέα Δημοκρατία, και αλλού, έχει ήδη αρχίσει να το κάνει και με γηγενείς.