ρατσισμός,σεξισμός,Τέχνη

Γιατί πρέπει να αφαιρεθεί αναδρομικά το Νομπέλ από τον Ελύτη  

του Άκη Γαβριηλίδη

Το 1979, ο Οδυσσέας Ελύτης, μετά την απονομή του βραβείου Νομπέλ και ενόσω βρισκόταν ακόμα στη Σουηδία, έβγαλε έναν λόγο σε Έλληνες ομογενείς της χώρας αυτής. Το κείμενο της ομιλίας είναι διαθέσιμο σε πολλά σημεία στο διαδίκτυο, μεταξύ των οποίων και στην ιστοσελίδα «Hellenic Education Office/ Ελληνόγλωσση Εκπαίδευση στη Βόρεια Ευρώπη» όπου έχει δημοσιευθεί με τον τίτλο «Οδυσσέας Ελύτης – Η πατρίδα και η γλώσσα».

Στο κείμενο αυτό περιλαμβάνονται και οι εξής φράσεις:

Είπε ένας Γάλλος ποιητής, ο Ρεμπώ, πως η πράξη για τον ποιητή είναι ο λόγος του. Και είχε δίκιο. Αυτό έκανε ο Σολωμός, που για να γράψει το αθάνατο ποίημά του ”Ελεύθεροι Πολιορκημένοι”, έσωσε και παράδωσε στη φυλετική μας μνήμη (υπογραμμίζω εγώ) το Μεσολόγγι και τους αγώνες του.

Καταρχήν, στο απόσπασμα αυτό υπάρχει μία εμφανής παραποίηση, ή πάντως ψευδής επίκληση, της φράσης του Ρεμπώ. Όπως είναι φανερό, η πρώτη φράση δεν έχει καμία απολύτως σχέση με αυτό που φέρεται να «έκανε ο Σολωμός». Η φράση «η πράξη για τον ποιητή είναι ο λόγος του» από μόνη της δεν λέει κάτι ιδιαίτερο, και πάντως σίγουρα δεν λέει τίποτε για «φυλετικές μνήμες». Αυτά τα παρεισάγει ο Ελύτης αυθαίρετα.

Η αυθαιρεσία βέβαια είναι το μικρότερο ελάττωμα αυτής της προσθήκης.

Το κυριότερο είναι ο ρατσισμός της.

Η πρωτοφανής πεποίθηση ότι υπάρχει κάποια φυλετική [sic] μνήμη των ανθρώπινων ομάδων δεν νομίζω να έχει υποστηριχθεί ρητά ούτε καν από τους ναζί. Είναι πραγματικά αξιοπερίεργη η χαλαρότητα και η αφέλεια με την οποία ξεστομίζει ανερυθρίαστα τέτοιες κουβέντες κάποιος που, στην ίδια αυτή ομιλία, ρητορεύει περί «αγώνων για τη λευτεριά». Βεβαίως, αποποιείται την ιδιότητα «του ομιλητή, του δάσκαλου, του ηγέτη», αλλά στην πράξη –που είναι ο λόγος του- επαναλαμβάνει όσα λένε κάθε χρόνο οι δάσκαλοι στα σχολεία: αυτή η «λευτεριά» έχει μόνο εθνικό περιεχόμενο –είναι η απαλλαγή από ξένους γενικώς, από μη Έλληνες, από εκείνους που «το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους»· όχι από ναζιστές.

Επίσης –ουδεμία έκπληξη- η λευτεριά αυτή έχει ένα σαφές έμφυλο περιεχόμενο: το έθνος, αυτό το «εμείς» στο οποίο αναφέρεται ο ομιλητής, είναι το σύνολο των Ελλήνων ανδρών. Αυτό το ξεκαθαρίζει σε ένα άλλο δακρύβρεχτο απόσπασμα το οποίο κάνει τη γνωστή παρωδία για τα πιτόγυρα, τις μουστάρδες και τα κέτσαπ να μοιάζει λιγότερο παρωδία.

Για εμάς η Ελλάδα είναι αυτές οι στεριές οι καμένες στον ήλιο κι αυτά τα γαλάζια πέλαγα με τους αφρούς των κυμάτων. Είναι οι μελαχρινές ή καστανόξανθες κοπέλες, είναι τ’ άσπρα σπιτάκια τ’ ασβεστωμένα και τα ταβερνάκια και τα τραγούδια τις νύχτες με το φεγγάρι πλάι στην ακροθαλασσιά ή κάτω από κάποιο πλατάνι. Είναι οι πατεράδες μας κι οι παππούδες μας με το τουφέκι στο χέρι, αυτοί που λευτερώσανε την πατρίδα μας και πιο πίσω, πιο παλιά, όλοι μας οι πρόγονοι που κι αυτοί ένα μονάχα είχανε στο νου τους -όπως κι εμείς σήμερα: τον αγώνα για τη λευτεριά.

Οι γυναίκες λοιπόν εντάσσονται στο έθνος μόνο ως αποκτήματα, με τους ίδιους όρους όπως τα άψυχα αντικείμενα (και αυτό μόνο αν είναι νεαρές και έχουν συγκεκριμένο χρώμα μαλλιών. Εάν είναι π.χ. κοκκινομάλλες ή ώριμες, ούτε ως αντικείμενα γίνονται δεκτές).

Δεν προξενεί καμία αίσθηση αντίφασης, ούτε στον Ελύτη ούτε στους σημερινούς έλληνες και ελληνίδες εκπαιδευτικούς που αναπαράγουν με θαυμασμό και με διδακτική πρόθεση το λόγο του, το να μιλά κάποιος για την ελευθερία μιας φυλής. Την ίδια ακριβώς αδιαφορία για την ανακολουθία άλλωστε συναντάμε και σε ένα προγενέστερο κείμενο του «ποιητή του Αιγαίου», όπου περιγράφει το σοκ από τη συνάντησή του με τα «καλοζωισμένα Ελβετόπουλα» το 1948 και τη διαφορά τους από τα δυστυχισμένα και πεινασμένα πολεμόπληκτα ελληνόπουλα, με τα παρακάτω λόγια:

έβγαινα απ’ το άτομό μου και αισθανόμουν όχι απλά και μόνο αλληλέγγυος, αλλά ταυτισμένος κυριολεκτικά με τη φυλή μου.

Σα να μην ήταν ακριβώς η πίστη σε «ανθρώπινες φυλές» αυτή που είχε αιματοκυλίσει την Ελλάδα, και όλη την υπόλοιπη Ευρώπη, λίγα μόλις χρόνια πριν.

Απ’ τη στιγμή που κάποιος λογοτέχνης καταπίνει αμάσητο και μας ξερνάει ξανά κατά πρόσωπο τον βιολογικό ρατσισμό, είναι αναμενόμενο ότι θα προσυπογράφει και όλα τα αντιεπιστημονικά κλισέ του πολιτισμικού/ γλωσσικού ελληνικού ρατσισμού (για να το πούμε με μια λέξη: του μπαμπινιωτισμού), τα οποία κάνουν λαμπρή καριέρα έκτοτε και αναπαράγονται διαρκώς, ιδίως από τη στιγμή που εμφανίστηκε το διαδίκτυο.

… αυτό είναι στο βάθος ή ποίηση: μια πάλη συνεχής με τη γλώσσα. Τη γλώσσα την ελληνική που είναι η πιο παλιά και η πιο πλούσια γλώσσα του κόσμου.

Είμαστε οι μόνοι σ’ ολόκληρη την Ευρώπη που έχουμε το προνόμιο (υπογραμμίζω εγώ) να λέμε τον ουρανό “ουρανό” και τη θάλασσα “θάλασσα” …

κ.λπ. κ.λπ.

Νομίζω ότι, αν υπήρχε κάποια υποεπιτροπή της σουηδικής ακαδημίας η οποία να έχει το δικαίωμα να ανακαλέσει την απονομή του βραβείου Νομπέλ μετά τη χορήγησή του, θα είχε κάθε λόγο να σκεφτεί σοβαρά να εφαρμόσει αυτή τη δυνατότητα εν προκειμένω με βάση αυτές τις δηλώσεις –και άλλες ανάλογες. Σίγουρα λόγω του ρατσισμού τους, και επίσης, ενδεχομένως, λόγω της ανυπόφορης κοινοτοπίας, της φλυαρίας και του ανορθολογισμού τους.

25 πράγματα που ο Οδυσσέας Ελύτης δεν είπε ΠΟΤΕ (αλλά ίσως θέλαμε να πει) |  LiFO

Κλασσικό
ρατσισμός,Πολιτική

Πέθανε σαν κομμουνιστής, αλλά ως ρατσιστής

του Άκη Γαβριηλίδη

Πριν από κανέναν μήνα, ο Θάνος Πλεύρης, εν όψει της υπουργοποίησής του, αποκήρυξε παλαιότερες αντισημιτικού περιεχομένου τοποθετήσεις του και ζήτησε συγνώμη «από τον εβραϊκό λαό».

Οι περισσότεροι αριστεροί και αντιρατσιστές χλεύασαν αυτή τη συγνώμη, την οποία θεώρησαν ανειλικρινή, και ισχυρίστηκαν –δικαίως- ότι κάποιος που έχει πει τέτοια πράγματα δεν κάνει για υπουργός.

Καθ’ όλο το τελευταίο διάστημα, όμως, οι ίδιοι πάνω-κάτω άνθρωποι δεν είχαν κανένα πρόβλημα να ανακηρύξουν ως αιώνιο σύμβολο της αριστεράς, της ρωμιοσύνης, του πατριωτισμού και της οικουμενικότητας κάποιον που δεν έκανε απλώς τοποθετήσεις αντισημιτικού περιεχομένου, αλλά ο ίδιος παραδέχθηκε απερίφραστα και με υπερηφάνεια ότι είναι αντισημίτης[1]. Στη συνέχεια δε αρνήθηκε πεισματικά να ανασκευάσει ή, πολύ περισσότερο, Συνέχεια

Κλασσικό
ρατσισμός,Μετακίνηση

Η Καμπούλ μάνα καίγεται

του Άκη Γαβριηλίδη

Η Σμύρνη, μάνα, χάνεται,

τα όνειρά μας πάνε.

Στα πλοία όποιος πιάνεται,

κι οι φίλοι τον χτυπάνε,

λέει ένα πολύ γνωστό τετράστιχο του Πυθαγόρα [Παπασταματίου] από τη Μικρά Ασία που είχανε βγάλει μαζί με τον Απόστολο Καλδάρα πριν από μισό αιώνα, και άλλον μισό αιώνα μετά τα γνωστά σε όλους γεγονότα στα οποία αναφερόταν ο δίσκος εκείνος. Το τετράστιχο αυτό απηχούσε πολλές προφορικές και γραπτές μαρτυρίες, κατά τις οποίες πολλοί ρωμιοί πρόσφυγες από τη Ασία, στην απελπισία τους, έπεφταν στη θάλασσα από την προκυμαία της Σμύρνης και δοκίμαζαν να πιαστούν από ξένα σκάφη για να γλιτώσουν, αλλά τα σκάφη αυτά αρνούνταν να τους παραλάβουν και πολλοί έβρισκαν το θάνατο. Η αφήγηση αυτή, στην οποία η βίαιη και πρόωρη απώλεια της ζωής συνοδευόταν και από μία αίσθηση προδοσίας και απανθρωπιάς, απέκτησε μια ιδιαίτερα τραυματική διάσταση και Συνέχεια

Κλασσικό
ρατσισμός,Αρχαιογνωσία,Πολιτική

Ο άνθρωπος που θέλει να σώσει τις κλασικές σπουδές από την λευκότητα

της Ρέιτσελ Πόουζερ

Στον κόσμο των κλασικών φιλόλογων, η αντιπαράθεση μεταξύ του Νταν-Ελ Παδίγια Περάλτα και της Μέρι Φράνσις Ουίλιαμς έγινε γνωστή απλώς ως «το επεισόδιο». Η αναμέτρηση έλαβε χώρα σε ένα συνέδριο της Εταιρείας Κλασικών Σπουδών τον Ιανουάριο του 2019 –το είδος της ακαδημαϊκής συγκέντρωσης στην οποία συνήθως δεν συμβαίνει τίποτα που θα μπορούσε να φανεί επίμαχο ή έστω απλώς ενδιαφέρον σε όσους δεν ανήκουν στον κλάδο. Αλλά εκείνη τη χρονιά, το συνέδριο περιελάμβανε ένα πάνελ για «Το μέλλον των κλασικών», το οποίο -και οι συμμετέχοντες το αναγνωρίζουν ομόφωνα- πόρρω απείχε από το να είναι ασφαλές. Εκτός από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ανθρωπιστικές σπουδές ως σύνολο (τάξεις και μαθήματα υπό εξαφάνιση λόγω αποεπένδυσης, φθίνουσα αίγλη, και φοιτητικό χρέος), οι κλασικές σπουδές βίωσαν επιπλέον και μια κρίση ταυτότητας. Για καιρό σεβαστές ως το θεμέλιο του «Δυτικού πολιτισμού», τώρα ο κλάδος προσπαθούσε να ξεφορτωθεί την φήμη ότι πρόκειται για ένα ελίτ θέμα που το δίδασκαν και το μελετούσαν σχεδόν αποκλειστικά λευκοί άνδρες, φήμη που ο ίδιος ο χώρος είχε επιβάλλει στον εαυτό του. Πρόσφατα, αυτή η προσπάθεια έγινε επιτακτικής σημασίας: η κλασσική αρχαιότητα είχε εγκολπωθεί από την ακροδεξιά, τα μέλη της οποίας θεωρούν τους αρχαίους Έλληνες και τους Ρωμαίους ως τους δημιουργούς της λεγόμενης λευκής κουλτούρας. Διαδηλωτές στην Charlottesville της Βιρτζίνια, κρατούσαν σημαίες με σύμβολο του ρωμαϊκού κράτους, ονλάιν αντιδραστικοί υιοθετούν ψευδώνυμα από την κλασική αρχαιότητα, και το Στόρμφροντ, ένα σάιτ υπέρ της «λευκής υπεροχής» ανέβασε φωτογραφία του Παρθενώνα με ταγκλάιν «Κάθε μήνας είναι μήνας λευκής ιστορίας». [i]

Ο Παδίγια, ένας εξέχων ιστορικός (με αντικείμενο την κλασική Ρώμη) που διδάσκει στο Πρίνστον και γεννήθηκε στη Δομινικανή Δημοκρατία, ήταν ένας από τους ομιλητές του πάνελ την ημέρα του «επεισοδίου». Εδώ και αρκετά χρόνια, ο Παδίγια μιλά ανοιχτά για τις βλάβες που προκάλεσαν όσοι ασχολούνται με τους κλασικούς εδώ και δύο χιλιετίες από την αρχαιότητα: τις αρχαιοελληνορωμαϊκές δικαιολογήσεις της δουλείας, της φυλετικής επιστήμης, της αποικιοκρατίας, του ναζισμού και άλλων φασισμών του 20ου αιώνα. Οι κλασικές σπουδές ήταν ένας γνωστικός κλάδος γύρω από τον οποίο αναπτύχθηκε το σύγχρονο δυτικό πανεπιστήμιο, και ο Παδίγια πιστεύει ότι ο κλάδος αυτός έχει σπείρει ρατσισμό στο σύνολο της ανώτερης εκπαίδευσης. Το Συνέχεια

Κλασσικό
ρατσισμός,σεξισμός,φεμινισμός

Ναι στην ισότητα των συζύγων – όχι στο ρατσισμό κατά των αντρών

της Κατερίνας Χαιρέτη

Στην πλατφόρμα Avaaz ­-και σε άλλα σημεία στον κυβερνοχώρο- έχει αναρτηθεί προς συλλογή υπογραφών ψήφισμα με τίτλο «Όχι στην υποχρεωτική συνεπιμέλεια».

Το κείμενο του ψηφίσματος αυτού είναι προβληματικό από αρκετές απόψεις. Καταρχάς, σε αυτό δεν αναγνωρίζεται, ούτε κατ’ ελάχιστον, ότι υπάρχει μια κοινωνική νοοτροπία σύμφωνα με την οποία οι μητέρες είναι κατάλληλες για την ανατροφή των παιδιών, ενώ οι πατέρες όχι, και, λόγω αυτής της νοοτροπίας, οι δικαστές δίνουν σχεδόν πάντα την επιμέλεια των παιδιών στις μητέρες μετά το διαζύγιο.

Από την άλλη, βέβαια, δεν αναφέρεται πουθενά ρητά ότι οι γυναίκες είναι περισσότερο κατάλληλες για την ανατροφή του παιδιού και, επομένως, δικαίως παίρνουν την επιμέλεια των παιδιών αφού χωρίσουν από τον σύζυγο ή σύντροφο. Η μη αναφορά μιας τέτοιας θέσης, καθώς και η θέση υπέρ της συναινετικής  συνεπιμέλειας, καταδεικνύουν ότι οι «Μαμάδες ενάντια στην υποχρεωτική συνεπιμέλεια» (όπως υπογράφεται το κείμενο του ψηφίσματος), εμμέσως πλην σαφώς, παραδέχονται ότι οι πατέρες είναι εξ ίσου κατάλληλοι με τις μητέρες για την ανάληψη της επιμέλειας των παιδιών.

Για να καλύψουν την αντίφαση, ισχυρίζονται ότι όλοι όσοι διεκδικούν την συνεπιμέλεια είναι πατέρες κακοποιητές Συνέχεια

Κλασσικό
ρατσισμός,Ιστορία,ναζισμός

Πώς οι νεοποντιστές ξεπλένουν τους Ναζί με τα παραμύθια τους

του Άκη Γαβριηλίδη

Στον ελληνόφωνο κυβερνοχώρο, καθώς και στον αγγλόφωνο υπό ελληνικό έλεγχο, ιδίως υπό έλεγχο οπαδών και διακινητών της θεωρίας περί «ελληνικής γενοκτονίας», γνωρίζει ευρύτατη διάδοση εδώ και λίγα χρόνια μια ιστορία κατά την οποία οι «Κεμαλιστές» εμπορεύτηκαν τα οστά των εν λόγω γενοκτονημένων Ελλήνων, και ειδικότερα ότι τα πούλησαν στη Γαλλία για βιομηχανική χρήση.

Απ’ όσο μπορώ να δω, το αφήγημα αυτό εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε ένα κείμενο του Βλάση Αγτζίδη στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία της 15ης Σεπτεμβρίου 2013, με τίτλο «Εμπόριο οστών. Όταν οι κεμαλιστές θησαύριζαν από λείψανα θυμάτων», στο οποίο περιλαμβάνεται και το σύνολο των πηγών που υποτίθεται ότι τεκμηριώνουν τον ισχυρισμό αυτό. Στη συνέχεια, το άρθρο αυτό αναδημοσιεύτηκε από τον ίδιο το συγγραφέα του στο μπλογκ του και συμπεριλήφθηκε ως υποενότητα σε ένα εκτενέστατο κείμενο που έγραψε ως πρόλογο για το βιβλίο τού Μιχαήλ Αγγέλου Η ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ. Υπ’ αυτόπτου μάρτυρος, εκδ. Ελευθεροτυπία, Αθήνα 2013 (σ. 46) –εδώ με τον τίτλο «Όταν οι κεμαλιστές ξεπερνούσαν τους ναζί» [sic], στον οποίο θα επανέλθουμε. Επίσης, αναδημοσιεύτηκε ή παρατέθηκε από πολλούς άλλους, οι οποίοι το έπαιρναν οι μεν από τους δε και επαναλάμβαναν τον βασικό ισχυρισμό αυτούσιο ή παραλλαγμένο, με  αποτέλεσμα ο ισχυρισμός αυτός, κατά την συνήθη μέθοδο, να εμφανίζεται πλέον ως αυτονόητο γεγονός.

Οι αναφερόμενες αυτές πηγές είναι μόλις τρεις (ή ίσως τρεισήμισι), και είναι ανεπαρκέστατες για να τεκμηριώσουν όσα υποτίθεται ότι τεκμηριώνουν.

Ο βασικός ισχυρισμός, από πραγματολογική άποψη και κατά το δυνατόν απογυμνωμένος από όλους τους βερμπαλισμούς με τον οποίο συνοδεύεται, διατυπώνεται από τον ίδιο τον Αγτζίδη ως εξής:

οι κεμαλιστές διατηρούν το μοναδικό προνόμιο να είναι οι μόνοι που κατάφεραν να αξιοποιήσουν οικονομικά τα υπολείμματα των θυμάτων τους πουλώντας τα οστά τους για «βιομηχανική χρήση» στους δυτικούς τους φίλους.

Η πλέον γνωστή τέτοια πράξη έγινε τον Δεκέμβριο του 1924, όταν φορτώθηκαν από τα Μουδανιά, σε βρετανικό πλοίο-φορτηγό που έφερε το όνομα «Ζαν Μ.», τετρακόσιοι τόνοι ανθρώπινα λείψανα, που αντιστοιχούσαν σε 50.000 ανθρώπους, για να μεταφερθούν σε γαλλικές βιομηχανίες της Μασσαλίας.

(Την έμφαση με τα πλάγια στοιχεία την προσθέτω εγώ, για να γίνει ορατό πόσο τα ρητορικά σχήματα και οι πλεονασμοί δεν αποφεύγονται ούτε εδώ -π.χ. το «μοναδικό προνόμιο να είναι οι μόνοι». Η δε φράση «η πλέον γνωστή» αφήνει να νοηθεί ότι υπάρχουν και άλλες πράξεις λιγότερο γνωστές –εκ των οποίων όμως καμία δεν αναφέρεται).

Οι μόνες σύγχρονες με το φερόμενο ως γεγονός πηγές που κατατίθενται σχετικώς είναι δύο δημοσιεύματα ξένων εφημερίδων, λίγων σειρών το καθένα, μίας γαλλικής (της Midi) στις 22/12/24 και μίας αμερικανικής (της New York Times) στις 24.

Η «τεκμηρίωση» αυτή είναι ανεπαρκέστατη για τους εξής λόγους:

Α) Και τα δύο δημοσιεύματα αναφέρονται σε φήμες, όχι σε «πράξεις» και μάλιστα «γνωστές». Ειδικά το δημοσίευμα της Νιου Γιορκ Τάιμς, μάλιστα, ρητά χαρακτηρίζει την ιστορία αυτή «παραμύθι»! Το δημοσίευμα, όπως το αναπαράγει φωτοτυπικά μέσα στο άρθρο του ο ίδιος ο Αγτζίδης, φέρει τον εύγλωττο τίτλο: Yarn of a cargo of human bones. O αναδημοσιευτής, σε μία πράξη αμφίβολης διανοητικής εντιμότητας, επιλέγει να αποδώσει τον υπογραμμισμένο όρο ως «απίθανη ιστορία». Αν όμως ανοίξουμε ένα λεξικό, θα δούμε ότι η αγγλική λέξη yarn σημαίνει κυριολεκτικά μεν «νήμα, κουβάρι», μεταφορικά δε «αναληθής/ επινοημένη ιστορία», όχι απλώς «απίθανη»[1]! Ο όρος «απίθανη» στα ελληνικά είναι αμφίσημος: κατά λέξη, σημαίνει «εκείνη που δεν είναι πιθανή», και από τυπική άποψη θα μπορούσε να πει κανείς ότι η απόδοση δεν είναι λάθος. Ωστόσο, στην τρέχουσα χρήση της, η λέξη αυτή έχει καταλήξει να σημαίνει «εντυπωσιακή, ασυνήθιστη». Με αυτή τη μεταφραστική επιλογή, ο Αγτζίδης δεν λέει ίσως ψέματα, λέει όμως μισές αλήθειες.

Παρακάτω, το αγγλόφωνο δημοσίευμα χαρακτηρίζει την ιστορία αυτή «φήμες που κυκλοφορούν» και αναφέρει ότι «αναμένεται να διεξαχθεί έρευνα» γι’ αυτές. Από πουθενά όμως δεν μαθαίνουμε εάν πράγματι έγινε τελικά τέτοια έρευνα και, αν ναι, σε τι πορίσματα κατέληξε.

Β) Ούτως ή άλλως, κανένα εκ των δύο δημοσιευμάτων δεν αναφέρει τίποτε για οστά Ελλήνων.

Το γαλλόφωνο μιλά ρητά –και μόνο- για οστά Αρμενίων, ενώ το αγγλόφωνο γενικώς για οστά «από τις σφαγές στη Μικρά Ασία», χωρίς να προσδιορίζει την ή τις εθν(οτ)ικές καταγωγές των θυμάτων.

Γ) Το σενάριο, όπως το εμφανίζει ο αρθρογράφος, προβλέπει ότι το πλοίο αυτό, στην πορεία από τα Μουδανιά προς τη Μασσαλία, αγκυροβόλησε στη Θεσσαλονίκη. Ωστόσο, ο ίδιος παραδέχεται ότι οι ελληνικές εφημερίδες της εποχής δεν αναφέρουν τίποτε σχετικά! Μόνο η Μακεδονία αναφέρεται σε άφιξη του πλοίου στη Θεσσαλονίκη, αλλά δεν λέει τίποτε για «μακάβριο φορτίο».

Πράγματι, η εφημερίδα αυτή, στις 14 του ίδιου μήνα, αναγράφει την είδηση ότι την προηγουμένη είχε καταπλεύσει στην πόλη το ατμόπλοιο «Ζαν Μ.», διά του οποίου «εκομίσθησαν 134 βαρέλια αλιπάστων, 100 σάκκοι κολοκυνθόσπορος, 54 κιβώτια οικιακά σκεύη και 1 κλειδοκύμβαλον». Το δημοσίευμα δεν αναφέρει από ποιο λιμάνι κατέπλευσε το πλοίο ή προς ποιο άλλο λιμάνι επρόκειτο –αν επρόκειτο- να συνεχίσει το ταξίδι του. (Τα ξενόγλωσσα άρθρα αναφέρονταν και τα δύο σε ένα πλοίο με αγγλική σημαία και όνομα απλώς «Ζαν», χωρίς το Μ., το οποίο επρόκειτο να φτάσει στη Μασσαλία, το δε γαλλόφωνο αναφέρει ως λιμάνι προέλευσης τα Μουδανιά).

Ο Αγτζίδης θεωρεί δεδομένο ότι επρόκειτο για το ίδιο πλοίο που έκανε σκάλα στη Θεσσαλονίκη.

Αν είναι έτσι, και αν πράγματι το πλοίο μετέφερε οστά Ελλήνων, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε να γίνεται κάποια σχετική αναφορά στον ελληνικό τύπο. Το ότι δεν γίνεται, ο αρθρογράφος το εξηγεί (;) καταφεύγοντας στην (μη) έννοια της «αποσιώπησης» και στην πάντοτε δημοφιλή –αλλά και πάντοτε αναπόδεικτη- υπόθεση ότι «μας το κρύβουν», διά της οποίας η απουσία ενοχοποιητικών στοιχείων χρησιμοποιείται ως ενοχοποιητικό στοιχείο.

Λέει συγκεκριμένα:

Το θέμα αυτό πρέπει να έγινε γνωστό και στην Ελλάδα. Η εφημερίδα «Μακεδονία» ενημερώνει τους αναγνώστες της ότι το πλοίο «Ζαν Μ.» έφτασε στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης στις 13 Δεκεμβρίου του 1924. Όμως δεν αναφέρεται το «πένθιμο φορτίο».

Πιθανότατα, για λόγους τακτικής οι αντιπρόσωποι του πλοίου να αποσιώπησαν το γεγονός, εφ’ όσον εκείνη την περίοδο η Θεσσαλονίκη ήταν γεμάτη από τους επιζώντες της Γενοκτονίας και είναι πολύ πιθανόν αρκετοί να είχαν χάσει προσφιλή πρόσωπα. Είναι πολύ πιθανόν, επίσης, οι ελληνικές αρχές να το γνώριζαν και να επέλεξαν να σιωπήσουν για να μη δυσαρεστήσουν τους Βρετανούς ιδιοκτήτες του πλοίου και τους Γάλλους αγοραστές.

«Πρέπει να έγινε γνωστό», «πιθανότατα», «πολύ πιθανό να …». Εξαιρετική μέθοδος τεκμηρίωσης: λέμε κάτι οχυρωμένοι πίσω από τυπικά μη οριστικές διατυπώσεις, και το αφήνουμε να πλανάται ώστε να μένει η εντύπωση και να θεωρείται ως πραγματικό γεγονός. Εξάλλου, μέρος κάθε θεωρίας συνωμοσίας που σέβεται τον εαυτό της είναι η πεποίθηση ότι οι αρχές «ξέρουν και δεν μιλάνε».

Αμέσως μετά, ο αρθρογράφος παραθέτει ακόμη μία (υποτιθέμενη) μαρτυρία του γεγονότος, την τρίτη. Αυτή προέρχεται από το: Χρήστου Αγγελομάτη, Χρονικόν Μεγάλης Τραγωδίας. Το Έπος Της Μικράς Ασίας (Εστία, Αθήνα χ.χρ.· 3η έκδ. 2005). Το κρίσιμο χωρίο, στην πλήρη του μορφή, έχει ως εξής:

Οι παλαιότεροι θα ενθυμούνται την δημοσιευθείσαν είδησιν εις τας αθηναϊκάς εφημερίδας, μίαν ημέραν του Φεβρουαρίου του 1924. Το προσεγγίσαν εις την Θεσσαλονίκην αγγλικόν πλοίον «Ζαν», μετέφερε τετρακοσίους τόννους οστών Ελλήνων από τα Μουδανιά εις την Μασσαλίαν, διά βιομηχανοποίησιν. Οι εργάται λιμένος Θεσσαλονίκης, πληροφορηθέντες το γεγονός, ημπόδισαν το πλοίον να αποπλεύση. Επενέβη όμως ο άγγλος πρόξενος και επετράπη ο απόπλους. Ήσαν τα οστά Ελλήνων ηρώων… Ήσαν τα οστά των ελλήνων στρατιωτών που μετά τας ομαδικάς σφαγάς και εξοντώσεις αργοπέθαιναν εις τα στρατόπεδα αιχμαλώτων, από τα οποία, το φοβερώτερον ήτο το στρατόπεδο του Ουσάκ.

Ούτε αυτή η μαρτυρία είναι ιδιαίτερα χρήσιμη.

Είναι προφανώς έμμεση, όχι άμεση, και την αρχική πηγή δεν την προσδιορίζει με ιδιαίτερη ακρίβεια. Η παραπομπή στο τι «ενθυμούνται» οι «παλαιότεροι» –την οποία ο Αγτζίδης παραλείπει να παραθέσει στο άρθρο του- είναι προφανώς μηδενικής αξίας. Το «μίαν ημέραν του Φεβρουαρίου του 1924» είναι κάπως πιο συγκεκριμένο, αλλά ο σημερινός αναγνώστης δεν μπορεί να καλείται να πάρει σβάρνα και να ελέγξει όλες τις εφημερίδες που κυκλοφόρησαν στην Αθήνα επί έναν ολόκληρο μήνα πριν από σχεδόν έναν αιώνα. Ο εντοπισμός και η ακριβής παράθεση των όποιων δημοσιευμάτων είναι δουλειά όσων επικαλούνται αυτά τα δημοσιεύματα ως τεκμήρια κάποιου ισχυρισμού σήμερα. Ειδικότερα, ο ισχυρισμός του Αγγελομάτη ότι το πλοίο αυτό μετέφερε «οστά Ελλήνων από το Ουσάκ» δεν φαίνεται να βασίζεται σε κάποια άμεση θετική γνώση, αλλά να αποτελεί μια κατάθεση προσωπικής αίσθησης ή λογικής συνεπαγωγής, αν όχι καθαρά ρητορικού σχήματος. Αν μη τι άλλο, αν οι αιχμάλωτοι αυτοί «αργοπέθαιναν», θα ήταν περίεργο να μεταφέρονταν ήδη τα οστά τους εκείνο το διάστημα[2].

Επιπλέον τούτου, η έστω ασαφής αυτή πληροφορία κάνει λόγο για οστά στρατιωτών που σκοτώθηκαν ή έστω που αιχμαλωτίστηκαν σε πολεμικές συγκρούσεις, όχι αμάχων που υπέστησαν γενοκτονία.

Το κυριότερο, όμως, πρόβλημα, δεν είναι το μεθοδολογικό αλλά το ουσιαστικό. Η μαρτυρία αυτή, ακόμη και αν υποτεθεί αληθής, δεν ταιριάζει με τον βασικό ισχυρισμό του Αγτζίδη και δεν τον επιβεβαιώνει! Διότι, κατ’ αυτόν, το περιστατικό φέρεται να έλαβε χώρα τον Δεκέμβριο του 1924, ενώ ο Αγγελομάτης κάνει λόγο για δημοσιεύματα του Φεβρουαρίου του ίδιου χρόνου!

Η υπ’ αριθμόν «τρεισήμισι» μαρτυρία είναι μία φράση από το μυθιστόρημα του Ηλία Βενέζη Tο νούμερο 31328. Εκεί, μία ομάδα Ελλήνων αιχμαλώτων διατάζεται να μεταφέρει κάτι οστά. Ένας εξ αυτών διερωτάται «Τι θα γίνουν τόσα κόκαλα;» και ένας άλλος απαντά: «Κοπριά, σύντροφε. Θα δεις μια μέρα που θα μοσκοπουληθούν. Θα δης…».

Φυσικά, μία πρόβλεψη που διατυπώνει ένας ήρωας μυθιστορήματος δεν αποδεικνύει ότι αυτό που προείπε πράγματι συνέβη, και ότι συνέβη με αυτόν τον συγκεκριμένο τρόπο –δηλαδή ότι τα «μοσκοπούλησαν» οι Κεμαλιστές στους Γάλλους στέλνοντάς τα στη Μασσαλία με πλοίο.

Επ’ αυτού, ούτε τα ξενόγλωσσα δημοσιεύματα, ούτε η αναφορά του Αγγελομάτη κάνουν πουθενά λόγο για «κεμαλιστές». Δεν αναφέρουν καθόλου ποιος απέστειλε αυτό το υποτιθέμενο φορτίο, ούτε αν αυτός «θησαύρισε». Και αυτά τα προσθέτει ο Αγτζίδης, just guessing.

Εδώ θα ήταν χρήσιμο να αναφερθούμε στην πραγμάτευση της yarn από τον Τούρκο δημοσιογράφο Μπασκίν Οράν σε άρθρο του στην εφημερίδα Ραντικάλ. Ο τίτλος του άρθρου είναι After The Genocide, A Market For Armenian Bones?, πράγμα που δείχνει ότι ο συγγραφέας είναι κριτικός έως απορριπτικός για την επίσημη τουρκική εκδοχή όσων συνέβησαν στις δεκαετίες του 1910 και 20. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και διατεθειμένος να καταπιεί αμάσητο οποιονδήποτε σχετικό ισχυρισμό. Προς το τέλος του άρθρου, λοιπόν, ο Οράν, (ο οποίος έχει υπόψη του το άρθρο του Αγτζίδη και το αναφέρει ρητά, αλλά ο ίδιος θεωρεί ενδεχόμενο να υπήρξε εμπόριο οστών Αρμενίων μόνο, όχι Ελλήνων –όπως επίσης φαίνεται στον τίτλο), κρίνει απερίφραστα ότι:

Δεν είναι δυνατό οι Κεμαλιστές (τα μέλη της Επιτροπής Ένωσης και Προόδου) να συμμετείχαν σε αυτό. Είναι δυνατό να ήθελαν τα οστά να εξαφανιστούν από τα μάτια τους, διότι αυτό θα ανακούφιζε τη συνείδησή τους. Αλλά η εξαγωγή ελληνικών οστών θα σήμαινε ότι αναγγέλλουν τις σφαγές της περιόδου 1913-16 στη Δύση ακόμη πιο ξεκάθαρα απ’ ό,τι προηγουμένως. Επιπλέον, ποιος θα μπορούσε να βρει έναν μουσουλμάνο εξαγωγέα το 1924;

Αφού καταβάλει στοιχειώδη προσπάθεια διασταύρωσης των στοιχείων και συμβουλευθεί ιατρικούς εμπειρογνώμονες, ο Οράν καταλήγει ότι, αν πράγματι υπήρξε τέτοιου είδους εμπόριο, οι Κεμαλιστές ασφαλώς ήταν οι «παραγωγοί» του εμπορεύματος, όχι όμως και οι έμποροι· οι έμποροι ήταν επίσης δυτικοευρωπαίοι.

Σε άλλες μετέπειτα χρήσεις της ιστορίας, εν Ελλάδι, όχι μόνο δεν υπήρξε κανένας τέτοιος σεβασμός στη δεοντολογία της έρευνας και της δημοσίευσης, αλλά καταβλήθηκε συνειδητή και ενίοτε ευφάνταστη προσπάθεια να διογκωθεί ακόμη περισσότερο με τερατολογίες η ισχνή κλωστή με την οποία ήταν πλεγμένη η αρχική yarn του σεναρίου.

Ο Αγγελομάτης, όπως είδαμε, επικαλούμενος μη κατονομαζόμενες εφημερίδες, αναφέρει ότι «οι εργάται ημπόδισαν το πλοίον να αποπλεύση, επενέβη όμως ο άγγλος πρόξενος και επετράπη ο απόπλους».

Ο Αγτζίδης, παραθέτοντας τον ισχυρισμό, τον «διασκευάζει» κιόλας ως εξής: «οι εργάτες στο λιμάνι αντέδρασαν, αλλά οι αρχές τούς εμπόδισαν ύστερα από βρετανική παρέμβαση».

Σε ένα δημοσίευμα του σάιτ «Η Μηχανή του Χρόνου» που ουσιαστικά επαναλαμβάνει το αρχικό άρθρο με κάποιες δικές του σάλτσες, διαβάζουμε για το σημείο αυτό ότι:

Όταν οι εργάτες του λιμανιού πληροφορήθηκαν το φορτίο που μετέφερε δεν επέτρεψαν τον απόπλου. Στη Θεσσαλονίκη υπήρξαν διαδηλώσεις από τους σοκαρισμένους πρόσφυγες, οι οποίοι ζητούσαν την κατάσχεση του εμπορεύματος. Τελικά, υπήρξε παρέμβαση του Άγγλου Πρόξενου και η ελληνική κυβέρνηση επέτρεψε στο πλοίο να αποπλεύσει, προκειμένου να μην έρθει σε κόντρα με τους Άγγλους….

Εκεί λοιπόν που ο Αγτζίδης έλεγε ότι οι αρχές αποσιώπησαν την πληροφορία από φόβο μήπως υπάρξουν αντιδράσεις, η ΜτΧ παραλείπει τον φόβο και εμφανίζει αυτές τις αντιδράσεις σαν πραγματικά να έλαβαν χώρα και μάλιστα υπό μορφή διαδηλώσεων.

Η ανέμη αυτή δέχεται ακόμη έναν κλώτσο, με τον οποίο η yarn προσεγγίζει πλέον μυθιστορηματικά επίπεδα, σε μία άλλη αναπαραγωγή της από την εφημερίδα της εθνικιστικής αριστεράς Ημεροδρόμος, σε άρθρο με τίτλο «Το πένθιμο φορτίο» (συντάκτης Νίκος Καραβέλος, 4 Ιανουαρίου 2016).

Εκεί, για να γίνει πιο εύκολα αποδεκτή από το κοινό της εφημερίδας, η μυθιστορία διανθίζεται με αντικαπιταλιστικό/ αντικατασταλτικό περιτύλιγμα:

Οι εργάτες του λιμανιού πληροφορήθηκαν το περιεχόμενο του φορτίου και αντέδρασαν έντονα, εμποδίζοντας το πλοίο να αποπλεύσει. Με παρέμβαση, όμως, του Άγγλου πρόξενου και την επέμβαση, προφανώς [sic], των δυνάμεων καταστολής, το πλοίο, εντέλει, απέπλευσε για τη Μασσαλία

(…)

Αυτούς τους 50.000 ανθρώπους, αφού τους σκότωσαν, τους μετέτρεψαν σε 400 τόνους ανθρώπινα οστά. Τους μάζεψαν σε κιβώτια και τους έστειλαν να γίνουν κουμπιά και άλλα κοκκάλινα είδη στη Μασσαλία. Με βάση κάποιες γραπτές συμφωνίες ανάμεσα σε Γάλλους βιομηχάνους, Τούρκους εμπορικούς κατσαπλιάδες, Άγγλους πλοιοκτήτες και τραπεζίτες που, φυσικά, χρηματοδότησαν τη «συναλλαγή».

(…)

Καπιταλισμός είναι το μαύρο πλοίο «ΖΑΝ Μ.», που εκείνες τις γιορτινές μέρες του Δεκέμβρη του 1924, πριν από 92 χρόνια, είχε καταπλεύσει στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης μεταφέροντας στα αμπάρια του ένα πένθιμο και σκοτεινό φορτίο : 400 τόνους ανθρώπινα οστά δολοφονημένων ανθρώπων για τις «ανάγκες της γαλλικής βιομηχανίας».

Απέναντι σε αυτό το αποτρόπαιο παιχνίδι των καπιταλιστών, κορυφαία ταξική πράξη αντίστασης ήταν, αναμφίβολα, η συνειδητή και γενναία αντίδραση των εργατών στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης.

Όλα αυτά είναι στο επίπεδο της τερατολογίας και της συνειδητής ψευδολογίας.

Ο αριθμός των «50.000» είναι απολύτως αυθαίρετος, δεν προκύπτει ούτε καν από τις υποτιθέμενες μαρτυρίες του γεγονότος. Εξίσου αυθαίρετος είναι ο ισχυρισμός ότι τα οστά αυτά επρόκειτο να «γίνουν κουμπιά».

Ο αρθρογράφος κάνει λόγο για «γραπτές συμφωνίες». Το βάρος της απόδειξης ότι υπήρξαν τέτοιες συμφωνίες φέρει εκείνος. Ποιες συμφωνίες; Πού τις είδε; Μήπως θα έπρεπε να τις δημοσίευε, εφόσον μας διαβεβαιώνει ότι υπήρξαν;

Με μία τόσο καλπάζουσα φαντασία, δεν αποκλείεται, μετά από λίγα χρόνια, ο Δεκέμβριος του 1924 να προβάλλεται δίπλα ή –ποιος ξέρει;- πάνω από τον Μάη του 36 ως παράδειγμα εργατικών αγώνων και κινητοποιήσεων, αφού όσα υποτίθεται ότι διαδραματίστηκαν τότε διαθέτουν επιπλέον τον πολυπόθητο χαρακτήρα «αντίστασης του ελληνισμού» απέναντι στους προαιώνιους εχθρούς του και τις «μεγάλες δυνάμεις».

Για την ιστορία, καλό είναι να σημειώσουμε ότι, το 1924, οι εργάται του λιμένος Θεσσαλονίκης στην πλειοψηφία τους ήταν Εβραίοι. Η «πρωτεύουσα της ελληνικής Μακεδονίας» απαλλάχτηκε από αυτό το ενοχλητικό φορτίο σε δύο δόσεις, μία εν μέρει τη δεκαετία του 30 μετά το πογκρόμ του Κάμπελ, όταν αρκετοί Θεσσαλονικείς Εβραίοι μετανάστευσαν προς την Παλαιστίνη, και μία οριστική τη δεκαετία του 40, με τον γνωστό σε όλους τρόπο: με το Ολοκαύτωμα.

Ακριβώς το Ολοκαύτωμα, λοιπόν, και ο φθόνος απέναντί του, φαίνεται ότι είναι αυτό που δεν αφήνει τους κατασκευαστές αυτών των ιστοριών να ησυχάσουν, και που κατευθύνει τη μυθοπλαστική τους παραγωγή. Αυτό που τους καίει είναι να το σχετικοποιήσουν, να δείξουν ότι και αυτοί διαθέτουν ένα εξίσου σημαντικό, ή και ακόμη σημαντικότερο απόθεμα ιστοριών θυματοποίησης. Μας το λένε καθαρά οι ίδιοι: αφού, κατ’ αυτούς, «οι κεμαλιστές ξεπερνούσαν τους ναζί». Και το αναπτύσσουν ακόμα περισσότερο.

Από την περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου υπήρχε η φήμη ότι το λίπος των θυμάτων μετατρεπόταν σε σαπούνι. Η φήμη αυτή έγινε πίστη μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν διαδόθηκε ότι οι ναζί έπρατταν έτσι με τους δολοφονημένους Εβραίους στα κρεματόρια.

Όμως, ένας Εβραίος σκηνοθέτης, ο Eyal Ballas, ήρθε φέτος με την ταινία του «Soaps» να αποδείξει ότι όντως αυτή ήταν απλώς μια φήμη. (…)

Ετσι, οι κεμαλιστές διατηρούν το μοναδικό προνόμιο να είναι οι μόνοι που κατάφεραν να αξιοποιήσουν οικονομικά τα υπολείμματα των θυμάτων τους πουλώντας τα οστά τους για «βιομηχανική χρήση» στους δυτικούς τους φίλους (Αγτζίδης).

Οι κεμαλικοί ήταν οι πρώτοι έμπρακτοι ρατσιστές. Αυτοί και ο ηγέτης τους, ο Μουσταφά Κεμάλ, εφάρμοσαν πρώτοι στην πράξη τις «ιδέες» των θεωρητικών του ρατσισμού, Γκομπινώ και Τσάμπερλαιν. Οι ίδιοι, πρώτοι, υποστήριξαν τις παρανοϊκές θεωρίες περί καθαρότητος της φυλής (ενν. της τουρκικής). Ήταν οι πρώτοι έμπρακτοι ναζιστές, πριν από τους Τεύτονες [sic], που φέρουν επίσημα τον τίτλο.

Οι κεμαλικοί φονιάδες έδρασαν «κατά φύσιν» (Καραβέλος).

Kαι μέχρι στιγμής τα καταφέρνουν μια χαρά σε αυτή τους την προσπάθεια σχετικοποίησης του Ολοκαυτώματος. Αφού κανείς δεν τολμάει να τους πάει κόντρα εντός Ελλάδος, ενώ εκτός κανείς δεν πολυμαθαίνει όσα διαδίδουν.

jewish-fisherman-500x260

[1] Αγγλοελληνικό λεξικό Collins: Yarn = «κλωστή/ νήμα/ φανταστική ιστορία». Webster’s Compact English Thesaurus: “anecdote, boasting, fabrication, narrative, story, tale, untruth” (οι υπογραμμίσεις δικές μου). Ως προς την πρώτη σημασία, είναι γνωστή και στα ελληνικά η νοηματική συσχέτιση της κλωστής με τα παραμύθια.

[2] Η πρώτη έκδοση του βιβλίου του Αγγελομάτη δεν φέρει χρονολογία. Σύμφωνα με την Βικιπαίδεια, εκδόθηκε το 1923. Αν είναι έτσι, όμως, δεν θα ήταν δυνατό να αναφέρεται σε δημοσιεύματα του 1924.

Σύμφωνα με άλλη μαρτυρία, είναι του 1924. Αν είναι έτσι, όμως, είναι αδικαιολόγητη η τεμπελιά του συγγραφέα και η παράλειψή του να ελέγξει μια αναφορά τόσο πρόσφατη, και μειώνει την αξιοπιστία της.

Κλασσικό
ρατσισμός,Μετα-αποικιακές σπουδές,εκπαίδευση

Γαλλία: όχι στον μακκαρθισμό κατά των «ισλαμο-αριστεριστών»

συλλογικό κείμενο

Σε μια εποχή ανόδου του ρατσισμού, των αντιλήψεων περί «λευκής υπεροχής», του αντισημιτισμού και του βίαιου ακροδεξιού εξτρεμισμού, η ακαδημαϊκή ελευθερία δέχεται επίθεση. Η ελευθερία να διδάσκουμε και να ερευνούμε τις ρίζες και τις διαδρομές της ράτσας και του ρατσισμού κατηγορείται, κατά διαστροφικό τρόπο, για τα ίδια τα φαινόμενα που προσπαθούμε να κατανοήσουμε καλύτερα. Αυτός είναι ο βασικός ισχυρισμός ενός μανιφέστου που υπέγραψαν πάνω από 100 Γάλλοι πανεπιστημιακοί και δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Le Monde στις 2 Νοεμβρίου 2020. Οι υπογράφοντες δηλώνουν τη συμφωνία τους με τον Γάλλο Υπουργό Παιδείας Ζαν-Μισέλ Μπλανκέ ότι «ιδεολογίες βασισμένες στον ιθαγενισμό, τον φυλετισμό και τον ‘απο-αποικισμό’», εισηγμένες από τη Βόρεια Αμερική, ευθύνονται διότι «άνοιξαν το δρόμο» στον βίαιο εξτρεμιστή που δολοφόνησε τον δάσκαλο Samuel Paty στις 16 Οκτωβρίου 2020.

Συνέχεια
Κλασσικό
ρατσισμός,Μετακίνηση

Η ξενοφοβία των ξενοδόχων

του Άκη Γαβριηλίδη

Ψάχνω να βρω κάτι να πω που να μας βοηθάει να σκεφτούμε για το περιστατικό στα Καμένα Βούρλα, χωρίς να καταλήγει στο «να κατανοήσουμε τους καημένους τους κατοίκους, παρασύρθηκαν, δεν είναι φασίστες» κ.λπ.· να σκεφτούμε πώς, και γιατί, κάποιοι άνθρωποι κινητοποιούνται, φέρνοντας μαζί και τα παιδιά τους, για να εμποδίσουν άλλα παιδιά να φάνε και να κοιμηθούνε, με δυο λόγια να ζήσουνε, κραυγάζοντας μάλιστα ανερυθρίαστα «εδώ θα γίνει ο τάφος σας».

Τα video της θεματτικής ενότητας: ΚΑΜΕΝΑ ΒΟΥΡΛΑ | WEBTV | OPEN

Δεν είμαι σίγουρος ότι έχω μια εξήγηση. Μου κάνει όμως εντύπωση ότι οι κάτοικοι ενός χωριού που μεταπολεμικά είχε συνδέσει την ευημερία, αν όχι την ύπαρξή του, με την ξενοδοχειακή/ παραθεριστική/ εκδρομική βιομηχανία, (ή έστω βιοτεχνία), η οποία όμως εδώ και χρόνια βρίσκεται σε παρακμή επειδή άλλαξε η χάραξη της εθνικής, «έκλεισαν την εθνική», για να διαμαρτυρηθούν επειδή κάποιοι πρόσφυγες θα φιλοξενηθούν –επ’ αμοιβή- στα ούτως ή άλλως άδεια ξενοδοχεία τους.

Η «εθνική», όπως το δηλώνουμε εδώ και χρόνια με αυτό το επίθετο –παράγωγο του ουσιαστικού «έθνος», ουσιαστικοποιημένο με τη σειρά του- είναι ο άξονας που συνδέει τις δύο μεγαλύτερες πόλεις της χώρας. Υπό κανονικές συνθήκες, όποιος «κλείνει την εθνική» σταματά την κυκλοφορία στο σώμα του έθνους. Εν προκειμένω, φαίνεται ότι η ρατσιστική κινητοποίηση δεν μπλόκαρε κάθε είδους κυκλοφορία, αλλά μόνο αυτή που θα βοηθούσε τα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα να τραφούν και γενικώς να ζήσουν.

Όπως κι αν έχει, στο λόγο των ρατσιστών κατοίκων, ή στην επιτελεστική τους δήλωση, είναι σαν να έχουμε ένα χιαστό σχήμα, μια αυτοκαταστροφική σπείρα: δεν θέλουμε «κακούς» (=φτωχούς, Μουσουλμάνους) ενοίκους στα ξενοδοχεία μας, έστω και αν αυτοί βρίσκονται καθ’ οδόν προς τη Γερμανία ή τη Νορβηγία· θέλουμε Έλληνες και, ει δυνατόν, Γερμανούς και Νορβηγούς. Αυτοί όμως δεν θα έρθουν ποτέ: ούτως ή άλλως δεν έρχονταν, και τώρα είναι ακόμα λιγότερο πιθανό να έρθουν, αφού βγάλαμε για το χωριό μας μια εικόνα γεμάτη μίσος, απόρριψη και ξενοφοβία.

Ίσως όμως αυτό ακριβώς να ήταν το ημι-συνειδητό νόημα της πράξης: δεν ήταν ένα αθέλητο αποτέλεσμα, αλλά ήταν μια λύσσα, μια ματαίωση και μια επιθετικότητα που δεν ξέρει προς τα πού να στραφεί και στρέφεται εναντίον του εαυτού της. Και, κατά περίεργο τρόπο, στη στροφή της αυτή υλοποιεί το νόημα –ένα από τα νοήματα- του σημαίνοντος που συνιστά το όνομα του συγκεκριμένου χωριού (ένα αρκετά ασυνήθιστο όνομα, καθότι δεν είναι τόσο πολλά τα τοπωνύμια που αποτελούνται από δύο λέξεις –εφόσον τουλάχιστον η πρώτη λέξη δεν είναι «Νέος/Νέα», «Άνω/ Κάτω»  ή άλλα παρόμοια).

Μια αρχαιοελληνική έκφραση που χρησιμοποιείται ενίοτε ακόμα και σήμερα για να περιγράψει ένα «πέρασμα στην πράξη» κατά το οποίο ο ενδιαφερόμενος αδιαφορεί για τις πιθανόν ολέθριες συνέπειες, είναι το γαία πυρί μιχθήτω. Το πυρ ως γνωστόν είναι αυτό που καίει, και μία άλλη, νεοελληνική αυτή τη φορά έκφραση για εκείνον που έφτασε στο έσχατο σημείο ανοησίας και παραλογισμού είναι το έκαψες. Το ουσιαστικό τώρα το οποίο προσδιορίζει η παθητική μετοχή καμένα στο όνομα του χωριού επίσης δηλώνει, στην τρέχουσα γλώσσα, τον ανόητο και αφελή άνθρωπο. Καμιά φορά, nomen est omen, που έλεγαν και οι Ρωμαίοι. Κάποιοι λοιπόν εδώ φαντασιώνονται ότι μετενσαρκώνουν το μικρό γαλατικό χωριό που αντιστέκεται στην «αυτοκρατορία», ότι «φυλάνε τις Θερμοπύλες» –οι οποίες άλλωστε είναι πολύ κοντά γεωγραφικά, και είναι ο τόπος μιας ετήσιας μάζωξης των Ελλήνων νεοναζιστών. Όπως άλλωστε και ο τόπος μιας συντριπτικής νίκης των Γαλατών εις βάρος των Ελλήνων (Αιτωλών και Βοιωτών) το 279 π.Χ.  

Είναι λοιπόν τρελοί αυτοί οι Ρωμαίοι; Ίσως, αλλά ποιοι Ρωμαίοι απ’ όλους, και τι τρέλα τους κατέλαβε; Τι είναι αυτό που έκαψε τα Βούρλα, ή που έκανε τα βούρλα τους ξενοδόχους κατοίκους τους να το κάψουν; Ήταν σίγουρα η οργή τους για τους «φτωχούς» και «ταπεινούς» φιλοξενούμενους που τους προέκυψαν απρόσκλητοι –αλλά μήπως πάντα απρόσκλητοι δεν έρχονται οι φιλοξενούμενοι; Ταυτόχρονα, όμως, ήταν η επίγνωση ότι οι Μήδοι επιτέλους θα διαβούνε, αν δεν έχουν διαβεί ήδη, ότι εκείνοι που εμείς περιμένουμε μας έστησαν για πάντα, δεν πρόκειται να έρθουν να μείνουν στα ξενοδοχεία μας, οπότε κανένας ορθολογικός υπολογισμός και καμία προσμονή δεν μπορεί να μας χαλιναγωγήσει και να μας κάνει να υποκριθούμε έστω ότι είμαστε φιλόξενοι. Ας ανακατωθεί η γη με τη φωτιά, ακόμα κι αν η γη αυτή είναι η δική μας. Ή ιδίως τότε. Αφού μας είναι πλέον άχρηστη, αφού έχει ήδη γίνει ο δικός μας τάφος, ο τάφος των ελπίδων μας για πλουτισμό.

Η εικόνα ίσως περιέχει: υπαίθριες δραστηριότητες και φύση, κείμενο που λέει "ΑΘΗΝΑ ATHINA ΑΓΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ AGIOS KONSTANTINOS KAM ΒΟΥΡΛΑ KAM. VOURLA ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΚΑΤΟΥΡΗΜΑ 500m"

Κλασσικό
ρατσισμός,Δίκαιο

Ο Καβάκος ζητά φυλακίσεις αντιφρονούντων


του Άκη (Χαράλαμπου) Γαβριηλίδη, του Κλήμη και της Αναστασίας

Με αγωγή που κατέθεσε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά, ο Λεωνίδας Καβάκος του Κωνσταντίνου, (όνομα μητρός δεν αναφέρεται στην αγωγή), κάτοικος Wollerau Eλβετίας, ζητά από το δικαστήριο να καταδικάσει τον υποφαινόμενο Χαράλαμπο (Άκη) Γαβριηλίδη, του Κλήμη και της Αναστασίας, στην καταβολή αποζημίωσης εκατό χιλιάδων ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση για ηθική βλάβη, καθώς και σε προσωπική κράτηση 12 μηνών (!) ως μέσο αναγκαστικής εκτέλεσης της απόφασης.

Η ηθική αυτή βλάβη ισχυρίζεται ότι προκλήθηκε από τη δημοσίευση ενός σημειώματος στο παρόν μπλογκ, με το οποίο χαρακτήριζα ναζιστική τη δήλωσή του ότι «στον Μπετόβεν υπάρχει ένα άρειο στοιχείο».

Με άλλα λόγια, ο ευαίσθητος αυτός καλλιτέχνης εκδηλώνει την ευγενή φιλοδοξία να γίνει η αιτία ώστε να υπάρξει, για πρώτη φορά στην Ελλάδα μετά τη χούντα, κρατούμενος για έγκλημα γνώμης: ζητά να πάει στη φυλακή κάποιος απλώς και μόνο επειδή έγραψε δημόσια την πολιτική του κρίση για κάποιες άλλες κρίσεις που κάποιος άλλος ανακοίνωσε εξίσου δημόσια.
Ευτυχώς, δεν ζητάει να καεί στην πυρά το μέσο όπου δημοσιεύτηκε αυτή η κρίση, αλλά αυτό ούτως ή άλλως είναι πρακτικά αδύνατο.
Η αξίωση που όντως διατυπώνει, πάντως, δεν θα έλεγε κανείς ότι δίνει εικόνα ανθρώπου που πιστεύει στην ελευθερία του λόγου και της ανταλλαγής απόψεων· κατ’ αυτή την έννοια, μάλλον δεν ενισχύει ιδιαίτερα το επιχείρημά του σε αυτή την αντιδικία, όπως είμαι σίγουρος ότι θα αναγνωρίσουν όλοι όσοι πιστεύουν στον νομικοπολιτικό φιλελευθερισμό και το κράτος δικαίου.

Κλασσικό
ρατσισμός,Πολιτική

Τη σβάστικα πολύ εμίσησε, τις ιδέες της λιγότερο

του Άκη Γαβριηλίδη

 

Το Σεπτέμβριο του 2017, ο Μανόλης Γλέζος ήταν προσκεκλημένος ως επίτιμος ομιλητής σε συνέδριο που διεξήχθη στο Χίλτον της Αθήνας με θέμα «Μακροζωία: Ένας ρεαλιστικός στόχος». Στο πλαίσιο της παρουσίας του εκεί, έκανε κάποιες δηλώσεις[1] στις οποίες αναφέρθηκε στη μακροζωία, ή στην αναβίωση, καθόσον αυτές αφορούν όχι τα ανθρώπινα άτομα, αλλά τα έθνη. Και πάλι όχι όλα τα έθνη, αλλά ένα. Το γνωστό ένα. Συν ένα άλλο, το οποίο ανέκαθεν στοιχειώνει το φαντασιακό του πρώτου και χρησιμεύει ως διαρκές μέτρο σύγκρισης και διαφοροποίησης. Είπε συγκεκριμένα: Συνέχεια

Κλασσικό