Εθνικισμός,Ηθική,Μουσική

Νότης Μαυρουδής: ένας Πόντιος χωρίς γενοκτονία

του Άκη Γαβριηλίδη

Μόνο από τις νεκρολογίες που δημοσιεύτηκαν μετά τον πραγματικά αδόκητο –εδώ ταιριάζει κατεξοχήν η λέξη- θάνατο του Νότη Μαυρουδή πληροφορήθηκα προσωπικά ότι ο γνωστός συνθέτης και κιθαριστής ήταν Πόντιος από την Καλλιθέα. Μέχρι τώρα δεν είχα ιδέα γι’ αυτό.

Δεν θεωρώ ότι είμαι τέρας ενημερώσεως για τα ελληνικά πράγματα, αλλά τον Μαυρουδή τον ήξερα ως δημιουργό εδώ και χρόνια, ενώ με τους Ποντίους έχω ασχοληθεί στο πλαίσιο της μεταδιδακτορικής μου έρευνας –και σε άλλα πλαίσια. Εάν λοιπόν δεν το ήξερα, αυτό μάλλον σημαίνει ότι ο ίδιος δεν φρόντισε να το κάνει ευρέως γνωστό και να το διατυμπανίσει.

Αυτό το θεωρώ κάτι απολύτως προς τιμήν του. Διότι δείχνει ότι απέφυγε να εργαλειοποιήσει την καταγωγή του και να την «πουλήσει» (με την έννοια που λέμε «πουλάω μούρη», και με όλες τις έννοιες) προκειμένου να αποκομίσει συμπάθεια, προσοχή και απήχηση.

Ο Νότης Μαυρουδής ήταν μουσικός με παρουσία στα δισκογραφικά δρώμενα διάρκειας σχεδόν 60 χρόνων. Επιπλέον, ήταν ένας άνθρωπος που δεν δίσταζε να εκφράζει δημόσια τις απόψεις του για καλλιτεχνικά και γενικότερα κοινωνικά ζητήματα, ενώ κάποια στιγμή, ή μάλλον αρκετές διαφορετικές στιγμές στη ζωή του, ασχολήθηκε ενεργά με την καθαυτό, με στενή έννοια πολιτική. Υπό όλες του αυτές τις ιδιότητες, θα είχε να κερδίσει μια σίγουρη πελατεία αν έπαιζε το χαρτί του κυνηγημένου από τη μοίρα ακρίτα του ελληνισμού. Δεν το έκανε όμως. Ούτε με τη μουσική του, ούτε με τις δημόσιες αυτές τοποθετήσεις του υπαινίχθηκε κάτι τέτοιο. Τόσο πριν, όσο και μετά την επινόηση και την κρατικά επικυρωμένη αναγνώριση της ποντιακής γενοκτονίας, απέφυγε να πάρει μέρος στις σχετικές δημόσιες τελετές και εκδηλώσεις –τουλάχιστον εγώ δεν έχω υπόψη μου κανένα σχετικό παράδειγμα- και φαίνεται ότι, όσο ζούσε, δεν είχε καμία σχέση με τον οργανωμένο ποντιακό χώρο των επαγγελματιών θρηνωδών και γενοκτονολόγων. Μια σχέση η οποία, τις τελευταίες δεκαετίες, τείνει να είναι η μόνη με την οποία συνδέεται η επιτέλεση της ποντιακής καταγωγής και ταυτότητας στον δημόσιο χώρο.

Εάν αυτό ισχύει, τότε νομίζω ότι το προσωπικό παράδειγμα του Μαυρουδή συνιστά ένα ελκυστικό αντι-παράδειγμα σε σχέση με τη δράση των προαναφερθέντων επαγγελματιών.

Μετά το θάνατό του, είδαμε να εκφράζεται μία θλίψη και μια συγκίνηση που έμοιαζε γνήσια, όχι –πάντα- απόρροια κεκτημένης ταχύτητας και επανάληψη γνωστών κλισέ που λέγονται πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις. Νομίζω ότι αυτή η συγκίνηση δείχνει μεταξύ άλλων το εξής: ότι είναι προτιμότερο –και σταθερότερο- οι άνθρωποι να νιώθουν ότι σου οφείλουν ευγνωμοσύνη επειδή τους έδωσες μια χαρά, παρά επειδή κινητοποιείς μέσα τους τη μνησικακία, τη μνήμη κακών από το παρελθόν, και απαιτείς από αυτούς μια «δικαίωση», μια αποκατάσταση αυτών των απωλειών, η οποία επιπλέον είναι ασαφές σε τι μπορεί να συνίσταται σήμερα πέρα από την περιοδική και τελετουργική έκδοση ψηφισμάτων και αναμνηστικών τόμων. Επίσης, είναι προτιμότερο και σταθερότερο να σε αγαπούν για κάτι που έκανες εσύ κατά τη διάρκεια της ζωής σου, παρά για κάτι που έπαθαν οι πρόγονοί σου πριν από τρεις και τέσσερις γενιές.

images

Κλασσικό

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.