Η τριπλή αθλιότητα του Στάθη Μπούκουρα

του Άκη Γαβριηλίδη

 

Το 17ο αιώνα, στην πολεμική του κατά της χριστιανικής ηθικολογίας της αυτοταπείνωσης, ο Σπινόζα είχε γράψει ότι «αυτός που μετανοεί για κάτι που έκανε είναι δυο φορές άθλιος».
Η φράση αυτή μπορεί να ξενίζει τον σημερινό αναγνώστη, αλλά το θέμα μου σήμερα δεν είναι τι εννοούσε τότε ο Σπινόζα. Είναι κάτι που μου τον θύμισε: η εμετική επιτέλεση της αυτοταπείνωσης που σκηνοθέτησε και παρουσίασε χθες από το βήμα της Βουλής ο πρώην φούρναρης και νυν ναζιστής βουλευτής Στάθης Μπούκουρας, στην προσπάθειά του να γεννήσει τον οίκτο στους άλλους βουλευτές –και στο κοινό γενικώς- και να αποφύγει τη δίκαιη τιμωρία για τα εγκλήματά του.
Μια επιτέλεση στην οποία δεν μιλά καν, έστω υποκριτικά, για μετάνοια. Μιλάει μόνο για πλήρη αθωότητα. Δεν έκανε, ούτε άκουσε τίποτε. Δεν ξέρει γιατί βρίσκεται στη φυλακή. Πάνω απ’ όλα, είναι ένας έντιμος οικογενειάρχης, τήρησε πιστά την ελληνοχριστιανική επιταγή της ετεροκανονιστικότητας, γέννησε τρία παιδιά και τώρα δεν ξέρει τι να τους πει.
Ο συναισθηματικός αυτός εκβιασμός μού προκαλεί εμετό. Νομίζω ότι δεν έχω ποτέ περιφρονήσει τόσο πολύ άνθρωπο στη ζωή μου.
Όποιος συμμετείχε σε εγκλήματα λόγω των πεποιθήσεών του και μετά ζητά από μας να κάνουμε σαν να μη συνέβησαν όλα αυτά, αυτός είναι όχι δύο αλλά τρεις φορές άθλιος. Και επίσης κυνικός, παρά το μελοδραματισμό του. Διότι ο τύπος αυτός μας λέει κατάμουτρα ότι δεν θέλει να επανεξετάσει ούτε να μετασχηματίσει τίποτε. Ό,τι έκανε είναι καλώς καμωμένο, ζητά από μας να μην του το χρεώσουμε χωρίς να δίνει τίποτε σε αντάλλαγμα. Άρα, αν τον απαλλάξουμε, θα συνεχίσει να κάνει τα ίδια.
Πάνω απ’ όλα, είμαι εξοργισμένος με την αδίστακτη εργαλειοποίηση της οικογενειακής του ζωής. Ο τύπος αυτός νιώθει αμηχανία και ντροπή όταν τον ρωτάνε τα παιδιά του γιατί είναι στη φυλακή. Λογικό. Αντί όμως να αναλάβει το βάρος που αναλογεί αποκλειστικά σε αυτόν και να προσπαθήσει να βρει έναν τρόπο να αντιμετωπίσει τη δυσκολία που δημιούργησαν οι δικές του πράξεις, όπως θα ήταν εξίσου λογικό, καταφεύγει στο πολιτικό ύφος της παράνοιας –που λέει και ο Μάσσιμο Ρεκαλκάτι– και ρωτά εμάς τι να πει στα παιδιά του.
Φαίνεται ότι πρόκειται για μια υπερασπιστική τακτική που, είτε αυθόρμητα είτε σχεδιασμένα, ακολουθούν παγίως όλοι οι εγκληματίες του ακροδεξιού χώρου όταν έρχεται η ώρα να λογοδοτήσουν για τα εγκλήματά τους. Ακριβώς το ίδιο ξανθοπουλικό μελόδραμα π.χ. είχε επιτελέσει δημόσια ο Παναγιώτης Ψωμιάδης όταν κηρύχθηκε έκπτωτος από την περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας:

Με έντονη συγκίνηση μίλησε και για την κόρη του Καρολίνα, στην οποία, όπως ανέφερε, δεν έχει ακόμη απαντήσει γιατί φεύγει από την περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. «Με ρωτά συνεχώς η κόρη μου: Μπαμπά, δεν θα ξαναπάμε στην περιφέρεια; Γιατί σε διώχνουν οι δικοί σου άνθρωποι;» .

Σε σχέση με αυτή την αθλιότητα, σημείωνα στο βιβλίο μου Εμείς οι έποικοι (σ. 346):

Είναι πολύ αξιοπερίεργη η χρήση αυτής της «ιδιωτικής», με τα συμβατικά κριτήρια, συναισθηματικής δυσκολίας, της εξήγησης με την επόμενη γενιά, στη δημόσια, επικοινωνιακή διαχείριση της ταπεινωτικής κατάστασης του καταδίκου. Όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με το γεγονός ότι δεν μπορεί να απαντήσει στην απορία της κόρης του, ο Ψωμιάδης δεν διανοείται να κάνει κάποια αυτοκριτική, να προσπαθήσει να βρει το θάρρος να της πει «παιδί μου, δεν θα ξαναπάμε στην περιφέρεια επειδή είμαι εγκληματίας, έχω παραβεί το καθήκον μου και καταδικάστηκα γι’ αυτό» ή έστω να αναζητήσει τον κατάλληλο τρόπο και χρόνο για να δώσει τις σχετικές εξηγήσεις χωρίς να τραυματίσει την οικογενειακή του ηρεμία και τις ευαισθησίες της παιδικής ηλικίας, αλλά αντιθέτως βγαίνει επιθετικά και δημοσιοποιεί το πρόβλημά του, προσπαθώντας να επιρρίψει την ευθύνη γι’ αυτό σε άλλους. Με αυτή την εργαλειοποίηση όμως εμπλέκει το παιδί του στα δικά του παιχνίδια και στις δικές του ενοχές, χωρίς να του δίνει τη δυνατότητα να αποστασιοποιηθεί από αυτά, και μεταβιβάζοντάς του την πεποίθηση ότι για τα προβλήματά μας φταίνε πάντα οι άλλοι που είναι κακοί και μας επιβουλεύονται.

Δεν λυπάμαι λοιπόν καθόλου όσους δεν λυπούνται οι ίδιοι τα παιδιά τους.
Ή μάλλον, αν ο Στάθης Μπούκουρας το εννοεί, εγώ δέχομαι ευχαρίστως να του κάνω τη χάρη: αν πραγματικά δεν ξέρει τι να πει στα παιδιά του και ρωτάει στα σοβαρά εμάς, εγώ, μπορώ να του προτείνω μία ιδέα. Για αρχή, μπορεί να τους πει: «παιδιά μου, είμαι στη φυλακή επειδή είμαι δολοφόνος».
Αν δεν του φτάνει αυτό, έχω και άλλα.
Ακόμη και αν ακολουθήσει τη συμβουλή μου, βέβαια, αυτό δεν θα μειώσει καθόλου στα μάτια μου τον εξευτελισμό που υφίσταται, που του αξίζει 100% και που εξάλλου αυτός ο ίδιος τον επιφέρει μόνος του. Αντίθετα, θα τον εντείνει.
Δεν πειράζει. Τόσο το καλύτερο. Του εύχομαι ολόψυχα να βαδίσει μέχρι τέλους αυτό το δρόμο του διασυρμού και της αυτογελοιοποίησης.
Το να κατηγορείσαι για ποινικά αδικήματα είναι κάτι που μπορείς να το αντιμετωπίσεις ενδεχομένως και με αξιοπρέπεια. Άμα είσαι Χρυσαυγίτης όμως φαίνεται ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Το μόνο που σου μένει είναι να σέρνεσαι σαν σκουλήκι. Και να προσπαθείς να πάρεις και άλλους στο λαιμό σου, μεταξύ των οποίων και αυτοί που αγαπάς. Ή μάλλον, που παριστάνεις ότι αγαπάς. Γιατί είναι γνωστό ότι στο ναζισμό δεν υπάρχει καθόλου χώρος για αγάπη. Μόνο για μίσος.

Φωτογραφία

Το παραπάνω «εξώφυλλο» είναι κολλάζ του Γιάννη Ανδρουλιδάκη

9 comments
  1. Δεν υπήρξε ούτε ένας αριστερός/κομμουνιστής που να έριξε τέτοιο κλάμα όταν τους έστελναν στην Γιάρο ή την Μακρόνησο ή τον Αϊ-Στράτη ή τις γυναίκες στο Τρίκερι.
    Ακόμη και αυτοί που έκαναν «δηλώσεις».
    Έλεος πια!!

  2. Η παραπάνω ανάλυση είναι πολύ ωραία και θα με έβρισκε σύμφωνο αν δεν θεμελιωνόταν μερικώς πάνω στην αυθαίρετη παραδοχή ότι ο Μπούκουρας είχε συμμετοχή στη δολοφονία και είναι ένοχος και άρα του αξίζει ο εξευτελισμός. Το ότι είναι σιχαμερός ναζί, ψυχοπαθής και ψευτόμαγκας μας είναι γνωστό, αλλά δεν διώκεται γι’αυτό και δεν είναι φυλακή γενικά κι αόριστα για τις ιδέες του αλλά για συγκεκριμένες πράξεις για τις οποίες κατηγορείται και γι’αυτές θα τιμωρηθεί, εφόσον όμως πρώτα αποδειχθεί η ενοχή του.

    Από εκεί και πέρα δεν κατανοώ ποιος μας εξουσιοδοτεί εμάς να έχουμε αποφασίσει προκαταβολικά την ενοχή του για αυτές τις πράξεις, θεωρώντας μάλιστα αυτονόητο ότι υπάρχουν στοιχεία ειδικά όταν η εμπειρία από τη συγκεκριμένη υπόθεση αλλά και από πρόσφατες υποθέσεις αναρχικών έχει δείξει ότι όχι μόνο οι προφυλακίσεις, αλλά ακόμα και οι καταδίκες γίνονται χωρίς στοιχεία. Κι όταν λέω στοιχεία εννοώ προφανώς τέτοια που να στοιχειοθετούν την ενοχή γι’αυτά που κατηγορείται, και ο Μπούκουρας δεν κατηγορείται για τις ιδέες του και τον χαρακτήρα του πάνω σε μια γενική ηθική βάση αλλά για συγκεκριμένα πράγματα.

    Για να μην παρεξηγηθώ, να ξεκαθαρίσω ότι εγώ δεν λέω ότι είναι αθώος και δεν θεωρώ ότι είναι, όμως δεν αποφασίζω εγώ γι’αυτό. Επίσης, θεωρώ ότι είναι δεδομένο ότι έπρεπε να αρθεί η βουλευτική του ασυλία για να δικαστεί όπως του πρέπει. Όμως επειδή τις τελευταίες μέρες βλέπω μια σχεδόν καθολική βεβαιότητα για την ενοχή του και την ορθότητα της κράτησης του, αναρωτιέμαι περίπου αυτόματα αν έχει κανείς από εμάς σκεφτεί ότι υπάρχει το ενδεχόμενο να κρατείται πράγματι χωρίς στοιχεία, ειδικά όταν όλα έγιναν στο πόδι και σε μια νύχτα για να μπορέσει να στηθεί από τον Δένδια και τον Σαμαρά το σόου της προσαγωγής στον Κορυδαλλό, με καλύτερη απόδειξη της προχειρότητας την μετέπειτα αποφυλάκιση του Κασιδιάρη.

    Αν πράγματι λοιπόν πάει στη δίκη χωρίς στοιχεία και αθωωθεί, τότε όχι μόνο θα μπορεί να πει στα παιδιά του ότι δεν είναι δολοφόνος, αλλά θα μπορεί να διαλαλεί παντού ότι κυνηγήθηκε για τις ιδέες του και θα υπάρχουν λοβοτομημένοι που θα τον πιστεύουν… Και δυστυχώς κάπως έτσι γράφεται η πόρνη η ιστορία… Δυστυχώς

    • Α.Γ. said:

      Η παραπάνω ανάλυση, αν και δεν είναι ιδιαίτερα ωραία, θα με έβρισκε σύμφωνο αν δεν μιλούσε με νομικούς όρους για πολιτικά ζητήματα.
      Ο Μπούκουρας είναι δολοφόνος. Είναι μέλος μίας ναζιστικής οργάνωσης, της οποίας η πολιτική -ο μόνος λόγος ύπαρξης- συνίσταται σε δολοφονίες. Ακόμη και αν για τον Χ ή Ψ λόγο αθωωθεί στο δικαστήριο για την συγκεκριμένη κατηγορία, η πολιτική του ευθύνη για τη δολοφονία του Φύσσα και του Λουκμάν, για τις επιθέσεις σε στέκια, για τους ξυλοδαρμούς των ΠΑΜιτών και όλων των ανώνυμων μεταναστών και μεταναστριών που εμείς ούτε καν μάθαμε, παραμένει ακέραιη.
      Η πόρνη η ιστορία δεν γράφεται με τον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας.

      • Μη μου επαναλαμβάνεις τι είναι, συμφωνούμε και ξέρω πολύ καλά τι είναι. Ας μην διαγωνιστούμε για την αριστεροφροσύνη μας ή τον αντιφασισμό μας, δεν είναι εκεί το νόημα. Αυτό που λέω πιο πάνω είναι ότι ότι αυτό που εσύ/εμείς θεωρούμε αυτονόητο δεν είναι το ίδιο αυτονόητο για όλους και βεβαίως η πόρνη η ιστορία μπορεί να μη γράφεται αποκλειστικά με τον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας αλλά γράφεται και με αυτόν. Αν ήταν τόσο αυτονόητο για όλους ότι η ΧΑ είναι φασίστες κι εγκληματίες τότε εξαρχής η ΧΑ δεν θα είχε γίνει τόσο εύκολα από παρακρατική ακροδεξιά συμμορία με γνωστή δράση πολιτικό κόμμα με τη βούλα του Αρείου Πάγου και ψηφοφόρους που ξεπερνούν σε αριθμό αυτούς του ΚΚΕ. Μάλιστα το γεγονός ότι έλαβαν τη βούλα του Αρείου Πάγου κι έγιναν κόμμα έγινε σημαία και επιχείρημα για τους ΧΑ για να μπορούν να λένε ότι δεν είναι συμμορία.

        Η ιστορία λοιπόν συχνά γράφεται και με αυτό που μένει σαν απόσταγμα στη συνείδηση του κόσμου από την παραχάραξη της αλήθειας. Αν ο Μπούκουρας αθωωθεί λόγω έλλειψης στοιχείων, τότε ότι ιστορία και να γράψεις, όσο αντικειμενική κι αν είναι, όσο κι αν έχεις/έχουμε δίκιο ότι είναι εγκληματίας, όσο κι αν εξηγήσεις ότι είναι διαφορετική η έλλειψη στοιχείων από την απόδειξη της αθωότητας, δεν θα καταφέρουμε να εξηγήσουμε ποτέ στο λοβοτομημένο κομμάτι αυτού του λαού ότι δεν είναι ήρωας που κυνηγήθηκε για τις ιδέες του αλλά ένας κοινός φασίστας. Αυτό λέω και το θέτω σαν τροφή για σκέψη, όχι διαφωνώντας κατ’ανάγκη μαζί σου, αλλά επισημαίνοντας ότι μετά την κλάψα στη βουλή ακολουθεί και μια συνέχεια την οποία καλό είναι να σκεφτούμε, όχι για να φοβηθούμε κάτι ή για να ελπίσουμε σε κάτι, αλλά για να αναζητήσουμε «νέα όπλα». Ευχαριστώ για την φιλοξενία.

  3. Omadeon said:

    Εξαιρετική ανάλυση…

    Πάντως συμφωνώ και με τις ενστάσεις του φίλου Χάρη (HerisHeiz).

  4. ΆΝΕΥ said:

    φλυναφήματα και ανοησίες χαλκού ηχούντος και κυμβάλου αλαλάζοντος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: