Το πραξικόπημα που έγινε

του Άκη Γαβριηλίδη

Την Κυριακή 30/9, ως γνωστόν, το Βήμα δημοσίευσε ως κεντρικό του θέμα άρθρο-ρεπορτάζ με τον τίτλο «Το πραξικόπημα που δεν έγινε».

Από τη στιγμή που κυκλοφόρησε η εφημερίδα, (ή μάλλον ήδη από την προηγουμένη, διότι η πληροφορία είχε λίγο-πολύ διαρρεύσει), το άρθρο αντιμετωπίστηκε από όλους με δυσπιστία, καχυποψία και εχθρότητα.

Πρώτα απ’ όλα, φυσικά, οι φερόμενοι ως πρωταγωνιστές της ιστορίας την διέψευσαν κατηγορηματικά. Αυτό όμως φαντάζομαι ότι ήταν αναμενόμενο από όλους, περιλαμβανομένων και των συντακτών του Βήματος. Δεν είναι λογικό να αναμένουμε ότι θα βγει κάποιος και θα πει «ναι, μια που με ρωτάτε, πέρυσι σχεδίαζα ένα πραξικόπημα αλλά δεν μου βγήκε».

Το ίδιο έκανε και ο νυν υπουργός άμυνας. Και αυτό αναμενόμενο.

Πέραν όμως των καθαρά πολιτικών «παικτών», σε επίπεδο σχολιασμού δεν φάνηκε μέχρι στιγμής να πήρε κανείς σοβαρά το δημοσίευμα. Δεν έχω υπόψη μου κάποια κατατεθειμένη και επιχειρηματολογημένη άποψη στο δημόσιο χώρο, αλλά από προφορικές και ηλεκτρονικές ανταλλαγές φαίνεται να προκύπτει γενικά μία αίσθηση ότι «δεν γίνονται αυτά τα πράγματα σήμερα».

Με ιδιαίτερη βιαιότητα και ένταση αντέκρουσε πάντως το δημοσίευμα ο χώρος της αριστεράς, και ιδιαίτερα του ΣΥΡΙΖΑ, με πληθώρα σχετικών άρθρων και ηλεκτρονικών αναρτήσεων.

Αυτό εκ πρώτης όψεως είναι επίσης κατανοητό. Αλλά στις πρώτες αντιδράσεις υπάρχει μία τόσο καθολική απόρριψη, που δημιουργούνται ερωτηματικά γύρω από το τι ακριβώς υποστηρίζουν θετικά οι εκάστοτε συντάκτες. Φαίνεται να απορρίπτουν σαφώς –για να μην πούμε ότι αρνούνται καν να εξετάσουν- οποιοδήποτε ενδεχόμενο να είναι ορθές οι πληροφορίες του Βήματος, ή έστω ορισμένες από αυτές. Δηλαδή να μην δέχονται ότι υπήρξε οποιαδήποτε προσπάθεια ή σχέδιο για πραξικόπημα. Δεν είναι όμως σαφές τι ακριβώς δικαιολογεί τη βεβαιότητα αυτή, όπως και τη σφοδρότητα και την οργή με την οποία εκφράζεται.

Αυτό ισχύει ιδίως για τις ηλεκτρονικές αντιδράσεις. Στην Αυγή, αντίθετα, υπάρχει τουλάχιστον φραστική προφύλαξη, καθώς ανυπόγραφο άρθρο τής 02/10/2012 με σαφώς απορριπτικό τίτλο –«Οπερέτες και προβοκάτσιες»- αναφέρει ρητά ότι «Δεν γνωρίζουμε την πραγματική εικόνα των προνουντσιαμέντων που δεν έγιναν», αλλά, στο πνεύμα του τίτλου, γνωματεύει επίσης ότι το δημοσίευμα συνιστά «Προβοκάτσια διά γυμνού οφθαλμού». Το άρθρο δεν παραλείπει να χρησιμοποιήσει τη συνήθη επίκριση-καραμέλα περί … μεταμοντερνισμού («Αρκετά πρωτότυπο και μεταμοντέρνο να γράφουν για ‘το πραξικόπημα που δεν έγινε’!»), αλλά έστω από κεκτημένη ταχύτητα δεν παραλείπει να αναφέρει ότι «Είναι χρέος της Δικαιοσύνης να ερευνήσει τις υποθέσεις». Στο ίδιο φύλλο υπάρχει και ένα σχόλιο του Θανάση Καρτερού με τίτλο «Δημοσιογραφία του ΔΟΛου». Λόγω της ηχητικής ομοιότητας, αλλά και λόγω του πλήρως απαξιωτικού περιεχομένου του, μπορούμε βάσιμα να υποθέσουμε ότι ο συντάκτης, κλείνοντας το μάτι, προτρέπει σαφώς τον αναγνώστη να αναγνώσει τον τίτλο και ως «δημοσιογραφία του κώλου».

Η φόρτιση αυτή δεν είναι κάτι τόσο αναμενόμενο, και ίσως θα άξιζε να αναρωτηθούμε πού οφείλεται και τι δηλώνει.

Στα σχετικά δημοσιεύματα, όπως ήδη διαφάνηκε, από άποψη ύφους χρησιμοποιήθηκαν όλες οι διαθέσιμες επιλογές, από τη διακωμώδηση μέχρι την οργίλη καταγγελία. Αν κανείς παρακάμψει τις υφολογικές επιλογές και προσπαθήσει να κοιτάξει κάπως το περιεχόμενο των κειμένων, δεν θα είναι πολύ εύκολο να κατανοήσει τι συγκεκριμένα αμφισβητείται από τα εκάστοτε άρθρα, πώς τεκμηριώνεται αυτή η αμφισβήτηση και ποια εκδοχή –εάν κάποια- υποστηρίζεται εναλλακτικά.

Τουλάχιστον σε ένα πάντως κείμενο, κατά τεκμήριο από τα πιο σοβαρά, το «Σαμαράς ή/και τανκς» του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου στο rednotebook, έμμεσα αλλά με σαφήνεια φαίνεται να υποστηρίζεται ότι δεν σχεδιάστηκε κανένα πραξικόπημα.

Το άρθρο αρχίζει με ένα καταιγιστικό κατηγορητήριο εναντίον του Βήματος, της (μη) αξιοπιστίας του και του βεβαρημένου παρελθόντος του. Αφού αυτό διαρκέσει επί περίπου το ένα τρίτο του άρθρου, ο συντάκτης κοντοστέκεται και θέτει το ρητορικό –για τον ίδιο, αλλά στην πραγματικότητα καθόλου ρητορικό- ερώτημα:

Έστω όμως ότι ξέρουμε τι εστί Βήμα ειδικά και Συγκρότημα Λαμπράκη γενικότερα. Αναιρεί αυτό, άραγε, το ενδεχόμενο κάτι να ξέρουν αυτοί που μας πληροφορούν για το «πραξικόπημα που δεν έγινε», ένα χρόνο μετά την παρά λίγο εκτέλεσή του;

Η συνέχεια του κειμένου, διά του λόγου και διά της σιωπής, δείχνει ότι η δική του απερίφραστη απάντηση είναι: ναι, το αναιρεί.

Η αναίρεση αυτή συνίσταται σε τρία επιχειρήματα.

Το πρώτο: «όλοι οι εμπλεκόμενοι στο ρεπορτάζ του Βήματος διαψεύδουν». Επιχείρημα άνευ αξίας, όπως ήδη είπαμε.

Το δεύτερο:

Εξίσου περιέργως, η «αποκάλυψη» έρχεται στη δημοσιότητα ακριβώς ένα χρόνο μετά τις αντικυβερνητικές αντιμνημονιακές κινητοποιήσεις που επιτάχυναν την πτώση της κυβέρνησης Παπανδρέου – κι ενώ η ψήφιση των νέων αντικοινωνικών μέτρων θα βγάλει πάλι στους δρόμους χιλιάδες ανθρώπους και φέτος τον Οκτώβρη.

Επιχείρημα ανυπόστατο και ακατανόητο. Τι ακριβώς είναι περίεργο στο ότι η πληροφορία βγαίνει «ένα χρόνο μετά τις κινητοποιήσεις»; Πότε θα έπρεπε δηλαδή να βγει; Μισό χρόνο μετά; Ενάμισι; Και γιατί τότε θα ήταν πιο αξιόπιστη;

Όσο για το ότι τον Οκτώβριο θα βγουν χιλιάδες άνθρωποι, πρώτον είναι κάτι αβέβαιο, και δεύτερον το ίδιο ισχύει και για αυτό τον ισχυρισμό: όποιον μήνα και να έβγαινε η είδηση, θα ήταν κάλλιστα δυνατό να πιθανολογήσει κανείς –και εύλογα εξάλλου- ότι τον επόμενο μήνα επίκεινται κινητοποιήσεις.

Το τρίτο επιχείρημα τέλος είναι ότι «Κατά διαβολική σύμπτωση η ‘αποκάλυψη’ εφαρμόζει ιδεωδώς στη θεωρία των άκρων που αυτές τις μέρες βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη».

Μια από τα ίδια. Πάλι κινούμαστε στο επίπεδο των προθέσεων. Όποια θεωρία και να «εφαρμόζει» μια πληροφορία, αυτό δεν καταρρίπτει απαραίτητα την ορθότητά της.

Οι τρεις αυτοί ισχυρισμοί, το πολύ πολύ, αποδεικνύουν την υστεροβουλία και την κακή πρόθεση του Βήματος. Ωστόσο, οι προθέσεις είναι κάτι άσχετο από το περιεχόμενο του ισχυρισμού. Ο καθένας από μας έχει μία ατζέντα, κανείς δεν είναι αμερόληπτος και αθώος. Είναι κάλλιστα δυνατό κάποιος να έχει «κακές» (δηλ. αντίθετες από τις δικές μας) προθέσεις, και ταυτόχρονα όσα λέει –ή ορισμένα από αυτά- να είναι ακριβή.

Ακόμα μεγαλύτερη έκταση στην επισήμανση και την αντίκρουση της «εφαρμογής της θεωρίας των άκρων» δίνεται σε «Μια απάντηση για το ‘πραξικόπημα’ του ΒΗΜΑΤΟΣ» που υπογράφουν τέσσερις αγωνιστές της αριστεράς και δημοσιεύεται στο ιστολόγιο alterthess. Οι συντάκτες επικαλούνται τη συμμετοχή τους στις διαμαρτυρίες που οδήγησαν στη ματαίωση της παρέλασης της 28-10-11 στη Θεσσαλονίκη, συμμετοχή για την οποία είναι υπόδικοι, και ουσιαστικά γράφουν την επιστολή προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για την αναφορά του άρθρου του Βήματος στα γεγονότα εκείνα.

H επιστολή παραθέτει σε μεγάλη έκταση την αναφορά αυτή, μεταξύ άλλων δε και τη φράση:

ο τότε Πρωθυπουργός επηρεάστηκε βαθύτατα από τα γεγονότα της ημέρας (…) Σκέφτηκε σοβαρά ότι ενδεχομένως βρισκόταν σε εξέλιξη μια διαδικασία διαμόρφωσης συνθηκών κοινωνικής αναταραχής και πολιτικής αποσταθεροποίησης με στόχο να δημιουργηθεί πρόσφορο έδαφος για ανατροπή της κυβέρνησης και επέμβαση του στρατού.

Στη συνέχεια, επιτίθεται επίσης με σφοδρότητα κατά του άρθρου, για το λόγο ότι

είναι τουλάχιστον ανιστόρητη αλλά και προβοκατόρικη η αναφορά σε «συντονισμένες κινήσεις ακραίων στοιχείων» και η ταύτιση αντιλήψεων και πολιτικών χώρων που υποστηρίζουν τη ρήξη με την Ε.Ε. και το Ευρώ ως στοιχεία μιας πολιτικής απαλλαγής του λαού από το χρέος και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, με τον ακροδεξιό χώρο, ο οποίος όχι μόνο δεν υποστηρίζει τη ρήξη με καπιταλιστικούς θεσμούς και μηχανισμούς αλλά δρα στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση.

Ωστόσο, η ένσταση αυτή είναι τελείως εκτός θέματος, και θα έλεγα ότι είναι σχεδόν συγκινητική στην αφέλειά της.

Πρώτα απ’ όλα γιατί αφορά ένα τριτεύον στοιχείο. Όταν κάποιος σε πληροφορεί για έναν κίνδυνο ο οποίος πέρασε, (αλλά ίσως και να μην πέρασε), αυτό που προέχει δεν είναι να σχολιάσεις την ιστορική ακρίβεια των εκφράσεών του. Ευτυχώς ή δυστυχώς, είναι κάλλιστα δυνατό μία αναφορά να είναι ανιστόρητη και προβοκατόρικη, αλλά ταυτόχρονα να είναι εν όλω ή εν μέρει ακριβής! Αποτελεί ασυγχώρητη επιπολαιότητα να αρνούμαστε να ακούσουμε και να αξιολογήσουμε μία πληροφορία επειδή κατά τη γνώμη μας δεν είναι γραμμένη με τον ορθό πολιτικά τρόπο.

Πέραν τούτου, όμως, η ένσταση ακόμα και επί της ουσίας αφορά το δάχτυλο και όχι το φεγγάρι. Διότι ο συντάκτης του Βήματος δεν ισχυρίζεται καν, ως δική του θέση, ότι οι «αριστερές» διαμαρτυρίες είναι ίδιες με τις «δεξιές»· μεταφέρει την πληροφορία ότι οι επίδοξοι πραξικοπηματίες πίστευαν κάτι τέτοιο. Ούτε καν αυτό: ότι σκόπευαν να χρησιμοποιήσουν ως πρόσχημα την «κοινωνική αναταραχή» που προκαλείται από τις διαμαρτυρίες αριστερών και δεξιών ομάδων.

Υπ’ αυτές τις συνθήκες, το να επιμένει κανείς ότι «εμείς διαμαρτυρηθήκαμε και είμαστε αριστεροί, μην μας ταυτίζετε με την ακροδεξιά» είναι άσφαιρα πυρά. Είναι σαν να βρίσκεσαι στο Σικάγο τη δεκαετία του 20, να έρχεται κάποιος και να σου λέει «ξέρεις, ο Αλ Καπόνε σκοπεύει να σε δολοφονήσει επειδή του έκλεψες εκατό κάσες ουίσκι» κι εσύ να αντιδράς λέγοντας απλώς «Μπα, δεν έχεις δίκιο διότι δεν του τις έκλεψα». Προφανώς όμως το θέμα δεν είναι αυτό! Σημασία δεν έχει τι πιστεύεις εσύ ότι συνέβη, ούτε καν τι πράγματι συνέβη, αλλά τι πιστεύει εκείνος! Εάν πιστεύει ότι του τις έκλεψες, ο κίνδυνος είναι υπαρκτός ακόμη και αν η πίστη του είναι εσφαλμένη. (Εξάλλου, δεν είναι καν απαραίτητο να το πιστεύει πραγματικά –αρκεί που θα το επικαλεστεί ως δικαιολογία).

Αντιγράφω ακόμα μια φορά τη φράση του άρθρου του Βήματος που παρέθεσαν –χωρίς να κατανοήσουν- οι τέσσερις συντάκτες: «ο τότε Πρωθυπουργός (…) σκέφτηκε σοβαρά ότι ενδεχομένως βρισκόταν σε εξέλιξη μια διαδικασία». Όπως είναι προφανές, όμως, εάν αποδείξουμε ότι η πρόταση Α είναι αναληθής, με αυτό δεν θίγουμε καθόλου την αλήθεια της πρότασης ότι ο Χ άνθρωπος σκέφτηκε σοβαρά το Α, και ακόμα λιγότερο την αλήθεια της πρότασης ότι ο Χ σκέφτηκε ότι ο Ψ θα σκεφτεί ή θα ισχυριστεί το Α.

Στο ίδιο πόρταλ, εκτός από την επιστολή, υπάρχει μία ανάρτηση επίσης της 2/10 με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Το πραξικόπημα – οπερέτα του κ. Ψυχάρη», η οποία κινείται στο ίδιο μήκος κύματος με τα προαναφερθέντα άρθρα, και ιδίως με εκείνο του Κρατερού όσον αφορά τον υπαινιγμό του τίτλου του, καθότι ήδη από την πρώτη του πρόταση δηλώνει:

ο κ. Ψυχάρης και οι δικοί του, αδιαφορώντας για τις υγειονομικές συνέπειες, αποφάσισαν να κρεμάσουν σε κάθε περίπτερο της χώρας ένα κουβά σκατά.

Τα σκατά ως γνωστόν είναι αυτό που μας προκαλεί αηδία, αυτό που δεν θέλουμε να το αγγίζουμε, αυτό που αυθόρμητα μας οδηγεί στην αντίδραση «πάρτε το από μπροστά μου να μην το βλέπω».

Αυτή ακριβώς η περιγραφή αποδίδει με ακρίβεια την αντίδραση σύσσωμου του χώρου της αριστεράς, και του ΣΥΡΙΖΑ ειδικότερα, απέναντι στη δημοσίευση της πληροφορίας ότι κάποιοι σχεδίαζαν πραξικόπημα (και στο εύλογο συμπέρασμα ότι, εάν σχεδίαζαν, τίποτε δεν αποκλείει να εξακολουθούν να σχεδιάζουν και σήμερα –οι ίδιοι ή/ και άλλοι).

Τόσο μάλλον που, στο ίδιο αυτό επάρατο άρθρο του Βήματος, υπάρχει και ο εξής πολύ σαφής και σημαντικός ισχυρισμός:

υψηλόβαθμο στέλεχος της Αριστεράς σε συζήτηση με «Το Βήμα» υποστήριξε ότι σύμφωνα με πληροφορίες που ήταν εν γνώσει της Κουμουνδούρου το «σενάριο εκτροπής» με επέμβαση των Ενόπλων Δυνάμεων ήταν έτοιμο να ενεργοποιηθεί και στις 18 Ιουνίου 2012 μετά την επιβολή μέτρων περιορισμού αναλήψεων στις τράπεζες σε περίπτωση που κυριαρχούσε ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της προηγούμενης ημέρας (οι υπογραμμίσεις δικές μου).

Κανείς από όσους διέρρηξαν τα ιμάτιά τους για την «ανιστόρητη προβοκάτσια» δεν φαίνεται να διάβασε αυτόν τον ισχυρισμό. Και αν τον διάβασαν, δεν έκριναν σκόπιμο να μας αποκαλύψουν τι σκέφτηκαν περί αυτού. Εμένα πάντως ο ισχυρισμός αυτός μου φαίνεται απολύτως πιστευτός. Θεωρώ ακατανόητο στρουθοκαμηλισμό να απαξιώνουμε, να γελοιοποιούμε και να αρνούμαστε να ακούσουμε καν αυτό το μήνυμα. Διότι, εάν είναι έστω εν μέρει αλήθεια ότι υπήρχε –και υπάρχει- κάποιο σενάριο εκτροπής, (ή ίσως περισσότερα σενάρια), οι αρνούμενοι και ειρωνευόμενοι θα ήταν από τα πρώτα θύματα της εκτροπής αυτής.

Για να είμαι ακριβέστερος, αυτή η άρνηση ίσως να μην είναι τόσο ακατανόητη· έχω μερικές σκέψεις για το πού μπορεί να οφείλεται. Περί αυτού ίσως επανέλθω σε επόμενο σημείωμα. Προς το παρόν θεωρώ πιο επείγον να καταθέσω τουλάχιστον και την άποψη ότι δεν είναι η καλύτερη προφύλαξη απέναντι σε μια απειλή το να βάζουμε βουλοκέρι στα αυτιά μας.

4 comments
  1. Δημοσθένης Παπαδάτος said:

    Άκη, νομίζω πως σε ό,τι αφορά το “Σαμαράς ή/και τανκς”, η κριτική σου (που φυσικά είναι καλοδεχούμενη) αστοχεί σε δύο σημεία:

    α) Από τον τίτλο κιόλας (“ή/και τανκς”), αλλά και στο απόσπασμα που παραθέτεις, και στην κατακλείδα του κειμένου, η διάθεσή μου να μην κάνω τον Κύρκο στην Αυγή λίγο πριν από τη Χούντα είναι εμφανής. Από την άλλη, το ίδιο το Βήμα γελοιοποιείται με την απάντηση που δίνει στις επικρίσεις (εδώ: http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=477227). Το νόημα της απάντησης είναι “γράψαμε μια μαλακία να δούμε αν προσέχετε”.

    β) Προφανώς οι (φερόμενοι ως) εμπλεκόμενοι στο σχεδιασμό του πραξικοπήματος δεν θα έβγαιναν να διεκδικήσουν τα εύσημα. Όμως ούτε οι (φερόμενοι ως) διαπρύσιοι υπερασπιστές της δημοκρατίας το έκαναν – αυτούς είχα στο νου μου γράφοντας ότι όλοι όσοι αναφέρονται στο ρεπορτάζ διαψεύδουν το Βήμα.

    Έχεις δίκιο λοιπόν ότι, γενικώς και ψυχαναλυτικώς ομιλώντας, αυτό που μας αγχώνει ή μας δυσκολεύει τείνουμε να το απωθούμε. Νομίζω όμως ότι δεν είναι αυτή η περίπτωση.

    • Και όμως, οι «εμπλεκόμενοι» είχαν και έχουν κάθε λόγο να περηφανεύονται για την εμπλοκή της σε «εθνοσωτήρια σχέδια», προσεκτικά βέβαια, αλλά να υπερηφανεύονται και να επιβεβαιώνουν, δημόσια. Πώς αλλιώς εξηγείται η δήλωση του Φράγκου σε τοπικό τηλεοπτικό κανάλι που έχει αναρτηθεί και στο youtube;

      – «EYXOMAI να λειτουργήσει η δημοκρατία και με αμεσότητα να παραδώσω στον αιρετό υπουργό άμυνας θέλω να πω κάτι όμως: μην ΑΜΦΙΒΑΛΕΤΕ για τις δυνατότητες του ελληνικού στρατού. Το επαναλαμβάνω και πάλι, ναι ΜΕΝ δύναμη αποτροπής – ΑΛΛΑ ισχυρή, σιωπηλή στρατιωτική δύναμη, ΑΝ ΑΠΑΙΤΗΘΕΙ θα κάνει ΕΚΚΩΦΑΝΤΙΚΟ ΘΟΡΥΒΟ!
      – Δημοσιογράφος: κ. υπουργέ πολλοί έχουν ικανοποιηθεί με την υπουργοποίησή σας…
      – Εγώ δεν έχω ευχαριστηθεί γιατί σας είπα, ΘΕΛΩ να λειτουργήσει η δημοκρατία και να βγει αιρετός υπουργός…»

      Θέλει, αλλά αν «δεν λειτουργήσει η δημοκρατία» είναι έτοιμος να κάνει τον εκκωφαντικό του θόρυβο. Τα κεφαλαία, εν είδη υπογράμμισης δικά μου. Ακούγονται στο 6:47 του παρακάτω βίντεο:

      Όλα αυτά προφανώς είναι σε γνώση δημοσιογράφων, επίσης των στελεχών και της ηγεσίας της αριστεράς, όχι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ. Η αμηχανία «τι κάνουμε μ’ αυτούς» είναι εμφανής, οπότε αυτό που κάνουμε είναι τη στουρθοκάμηλο, μαζί με ευχέλαια για να ξορκίζουμε το κακό. Μόνο οι οικολόγοι κάτι ψέλλισαν προεκλογικά, αλλά ποιος τους άκουσε; Δημόσια πρέπει να δίνουμε εύσημα δημοκρατικότητας σε ύποπτους πραξικοπηματίες και συνοδοιπόρους της χρυσής αυγής. Αντιγράφω από το rednotebook, άρθρο του Γιάννη Μπογιόπουλου:

      «Εχει πολλά προβλήματα το ρεπορτάζ

      1. (σημ. δική μου: 1ο, δηλαδή σημαντικότερο;) Εμπλέκει τον Φραγκούλη Φράγκο και τον Δημήτρη Ελευσινιώτη, τότε αρχηγούς ΓΕΣ και ΓΕΝ αντίστοιχα που αποστρατεύτηκαν εκτάκτως για να υποστηριχτεί το παραμύθι του πραξικοπήματος και ο πρώτος έγινε αργότερα υπηρεσιακός υπουργός Αμυνας ενώ ο δεύτερος είναι νυν υφυπουργός Αμυνας! … »

      Το θαυμαστικό του κειμένου. Δηλαδή δεν εννοείται νυν υπουργός να σκιάζεται από τέτοιες κατηγορίες. Στην Ελλάδα μας η αστυνομία μας, οι στρατηγοί μας και οι πολιτικοί μας είναι άνθρωποι υπεράνω υποψιών. Και οι καημένοι οι στρατηγοί θυσιάστηκαν από τον Παπαντρέα για να «υποστηριχτεί το παραμύθι». Κακώς, να τους δώσουμε πίσω τις θέσεις τους και να στηθεί η προτομή τους στην είσοδο του πεντάγωνου 🙂

      Τέτοιοι δημοκράτες! Άλλωστε έχουν εκφραστεί ανοιχτά υπέρ των κινημάτων συμπαράστασης κατηγορουμένων, να αφήνουν την βολή τους και να τρέχουν να υπερασπιστούν υπόδικους στα πεζοδρόμια και τις αίθουσες δικαστηρίων. Δείτε γύρω στο 7 του βίντεο:

      Και με τις καλύτερες παρέες
      http://tvxs.gr/news/ellada/o-neos-yetha-kai-ta-ratsistika-synthimata-andron-toy-limenikoy

      Αντί της κριτικής του ρόλου στο βήμα λέω ότι θα ήταν πρέπον για την αριστερά να ζητήσει διαλεύκανση του θέματος. Λέω ότι ένας υπηρεσιακός υπουργός δεν μπορεί να εκφράζεται έτσι σε μια δημοκρατία. Ούτε μπορεί να κινείται δημόσια όπως κινείται ο στρατηγός μας.

      Αλλά αυτά τα λέω εγώ, ίσως και ο Άκης, το rednotebook και τα συναφή φαίνεται πώς περιμένουν από το κίνημα να τους σώσει.

  2. 'Αλφα Δέλτα Φιλομήλα said:

    Χαίρε Άκη,
    Πάντα είναι ωφέλιμο, εύστοχο αλλά και συγκινητικά απολαυστικό να βλέπουμε ένα «θέαμα» παρατηρώντας τα πρόσωπα των θεατών του. Μου αρέσει πολύ όταν μου τραβούν το μανίκι για να σταματήσω λίγο να δω, να κοιτάξω δηλαδή και το δικό μου πρόσωπο. Ίσως να είναι ο πιο πειστικός τόνος για να πει κανείς «σύνελθε». Τουτέστιν πρέπει να «αναστοχαστώ» τη βαργεστημάρα που μου είχε προκαλέσει αυτή η επιπλέον είδηση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: