H «μάφια των εθνομηδενιστών» και ο … ευνουχισμένος θάνατος (μια απάντηση στον κ. Μίκη Θεοδωράκη)

του Άκη Γαβριηλίδη

Την 1η Νοεμβρίου 2011, στο MEGARON PLUS, έλαβε χώρα συμπόσιο με τίτλο «Ο Εικοστός αιώνας στην ποίηση του Ελύτη. Η ποίηση του Ελύτη στον εικοστό πρώτο αιώνα». Στο συμπόσιο αυτό μίλησε μεταξύ άλλων και ο μουσικοσυνθέτης και πολιτικός κ. Μίκης Θεοδωράκης, το δε κείμενο της ομιλίας του αναρτήθηκε στο ιστολόγιο «Ο Μίκης και οι φίλοι του στην Κρήτη», όπου το είδα κι εγώ.

Διαβάζοντάς το, με σχετική έκπληξη διαπίστωσα ότι κύριο αντικείμενο ενασχόλησης του κειμένου αυτού, ακόμη κυριότερο κι απ’ τον Οδυσσέα Ελύτη, αποτελεί … ο υποφαινόμενος, και ειδικότερα το βιβλίο που είχα βγάλει το 2006 από τις εκδόσεις futura με τίτλο Η αθεράπευτη νεκροφιλία του Ριζοσπαστικού Πατριωτισμού. Ρίτσος, Ελύτης, Θεοδωράκης, Σβορώνος. Μετά από μία σύντομη, λίγο-πολύ συμβατική και ανεκδοτολογική, υμνητική αναφορά στον ποιητή και στη συνεργασία τους στα μέσα του προηγούμενου αιώνα, ο ομιλητής αφιερώνει το μεγαλύτερο μέρος της παρέμβασής του σε μία δριμύτατη πολεμική εναντίον των απόψεών μου, καθώς και διαφόρων, μη κατονομαζόμενων, «ισχυρότατων κύκλων», των οποίων τη στήριξη θεωρεί ότι διαθέτουν οι απόψεις αυτές.

Η πολεμική αυτή βέβαια δεν συνίσταται στην προβολή κάποιων αντεπιχειρημάτων. Συνίσταται απλώς στην παράθεση εκτενέστατων αποσπασμάτων από το βιβλίο (εκτενέστερων από οποιαδήποτε άλλη παρουσίαση που του έχει γίνει μέχρι τώρα, ακόμα και ευνοϊκή), η οποία απλώς συνοδεύεται από καταγγελίες, θαυμαστικά και εκφράσεις σκανδαλισμού, καθώς και υπενθυμίσεις της «μεγάλης απήχησης» που είχαν οι αναφερόμενοι στον τίτλο του βιβλίου μου –και του θράσους το οποίο ως εκ τούτου συνιστά η κριτική προς αυτούς.

Στην πολεμική αυτή θα αναφερθώ αμέσως στη συνέχεια. Πρώτα, όμως, πρέπει να κάνω μία μικρή διόρθωση: η αναλογία μεταξύ της επαινετικής αναφοράς στον Ελύτη και της επικριτικής αναφοράς σε εμένα δεν θα ήταν τόσο συντριπτική υπέρ της δεύτερης, εάν δεν είχε παρεισφρήσει ένα προφανώς τυπογραφικό λάθος, ή εσφαλμένος ηλεκτρονικός χειρισμός στο copy/ paste, συνεπεία του οποίου το μεγαλύτερο μέρος αυτών των αποσπασμάτων δημοσιεύεται δύο φορές! Σε κάποιο σημείο του κειμένου εμφανίζεται η φράση

Και επειδή με τη λέξη «εθνομηδενισμός» πολύ λίγα μπορεί να καταλάβει κανείς, αποφάσισα να σας παρουσιάσω μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα …,

ενώ, αφού παρουσιαστούν τα αποσπάσματα, ξαναεμφανίζεται η ίδια φράση και παρατίθεται για μια ακόμη φορά το ίδιο ακριβώς κείμενο!

(Ελπίζω τουλάχιστον το πρόβλημα να αφορά μόνο το γραπτό κείμενο. Διότι αν εμφανίστηκε και στην προφορική παρουσίαση, και αν οι δυστυχείς ακροατές δεν βρήκαν το θάρρος να το επισημάνουν στον ομιλητή, τότε θα έχασαν αδίκως δέκα λεπτά από το χρόνο τους ακούγοντας δύο φορές την ίδια κασέτα … ).

Πέραν τούτου, στα αποσπάσματα αυτά, (δηλαδή και στις δύο φορές που παρατίθενται, συν σε όλες τις αναπαραγωγές σε άλλα μπλογκ), υπάρχουν τουλάχιστον δύο λάθη πληκτρολόγησης κατά την αντιγραφή, που και τα δύο θα ήταν εξαιρετικά πρόσφορα σε μία ανάλυση στο πνεύμα της Ψυχοπαθολογίας της καθημερινής ζωής του Φρόιντ. Η πρώτη αφορά μία αλλαγή φύλου, η οποία απαντά στη φράση:

Τελειώνω με ένα απόσπασμα του κ. Λεοντή, όπως το παραθέτει στο βιβλίο του ο κ. Γαβριηλίδης.

Το απόσπασμα όμως αυτό δεν είναι «του κυρίου», αλλά της κυρίας Λεοντή· η συγγραφέας, όπως αναφέρω στο βιβλίο μου (β΄ έκδ., σ. 24), λέγεται Άρτεμις Λεοντή, και όχι π.χ. Αρτέμης.

Σε ένα άλλο σημείο, παρουσιάζεται στους ακροατές/ αναγνώστες το εξής (φερόμενο ως) απόσπασμα της Νεκροφιλίας:

 «Η νεκρόφιλη τελετουργία του ‘ευνουχισμένου θανάτου’ …»

Το βιβλίο, όμως, (σελ. 160), μιλά για ευτυχισμένο θάνατο και όχι βέβαια … ευνουχισμένο (πώς είναι δυνατό να ευνουχιστεί ο θάνατος;).

Όλα αυτά όμως φέρνουν στο φως ένα άλλο, σημαντικότερο ίσως πρόβλημα: φαίνεται ότι ο κ. Θεοδωράκης είναι πλέον κυρίως «διάσημος λόγω της φήμης του», και όχι επειδή θεωρείται ότι έχει κάτι σημαντικό να πει επί της ουσίας· εφόσον ό,τι λέει, κανείς –ούτε καν οι φίλοι του στην Κρήτη ή οπουδήποτε αλλού-  δεν μπαίνει στον κόπο να το διαβάσει! Μάλλον ούτε και ο ίδιος μπαίνει στον κόπο να «χτενίσει» ό,τι γράφει πριν το δημοσιεύσει, ή έστω μετά, για να διορθώσει τυχόν λάθη. Το κείμενο της ομιλίας δημοσιεύτηκε στο σάιτ αρχές Νοεμβρίου, ενώ από τότε, και μέχρι τη στιγμή που γράφονται οι γραμμές αυτές, αναδημοσιεύτηκε όσο μπορώ να δω σε τουλάχιστον άλλα τέσσερα μπλογκ. Ούτε λοιπόν ανάμεσα σε αυτούς τους μπλόγκερς, ούτε ανάμεσα στους αναγνώστες τους (εάν υπήρξαν), δεν βρέθηκε σε διάστημα τριών μηνών ένας άνθρωπος να πει ότι κάτι δεν πάει καλά εδώ.

Αυτό δημιουργεί την εντύπωση ότι έχει στηθεί μία μηχανή ακατάσχετης ζήτησης και προσφοράς «λόγου του Μίκη Θεοδωράκη», αλλά στην φρενήρη αυτή κυκλοφορία κανείς δεν δίνει σημασία στο τυχόν περιεχόμενο, στην αξία χρήσης του λόγου αυτού: αυτό που προέχει είναι η ίδια η παραγωγή και η διευρυμένη αναπαραγωγή και κατανάλωση του προϊόντος. O κόσμος αγοράζει (κυριολεκτικά ή μεταφορικά) τα λεγόμενα λόγω του branding, της μάρκας, και όχι για να καλύψει κάποια ουσιαστική ανάγκη.

Παρένθεση: το συμπέρασμα αυτό ενισχύεται και από το γεγονός ότι, λίγο πριν τις γιορτές, εμφανίστηκε στις βιτρίνες των βιβλιοπωλείων –για να προλάβει τα δώρα των Χριστουγέννων- ένα νέο «βιβλίο» του κ. Θεοδωράκη, με τίτλο Σπίθα. Για μια Ελλάδα ανεξάρτητη και δυνατή (Εκδόσεις ΙΑΝΟS, 2011). Το «βιβλίο» αυτό συνίσταται απλώς σε μία συρραφή ομιλιών που εξεφώνησε ο συγγραφέας σε διάφορα μέρη της Ελλάδας τον τελευταίο χρόνο, υπό την ιδιότητά του ως ιδρυτή της πολιτικής κίνησης «Σπίθα». Σε έναν από αυτούς τους λόγους, περιλαμβάνεται και η εξής φράση:

 Πριν λίγες μέρες, ο πρόεδρος της Ευρώπης Άγγλος ευγενής κ. Ρομπεϊ, δήλωνε στην τηλεόραση: «Συνεδριάσαμε κεκλεισμένων των θυρών και αποφασίσαμε σχετικά με την υποθήκευση της Ελλάδας. Οι αποφάσεις μας προς το παρόν είναι μυστικές» (σ. 233).

Η πρόταση αυτή, όπως αντιλαμβάνεται ένας στοιχειωδώς ενήμερος αναγνώστης (όχι όμως και ο συγγραφέας, ούτε ο ομότιμος καθηγητής συνταγματικού δικαίου κ. Γεώργιος Κασιμάτης, ο οποίος υπογράφει τον πρόλογο του βιβλίου), συνιστά ένα πραγματικό τζακ-ποτ ανακριβειών, για να μην πω ανοησιών. Διότι:

α) ο άνθρωπος που αναφέρεται στο απόσπασμα λέγεται βαν Ρομπάι (ή βαν Ρομπέι –ανάλογα με τη μεταγραφή που θα προτιμηθεί στα ελληνικά. Όχι όμως σκέτο Ρομπεϊ).

β) Όπως δείχνει και το όνομά του αυτό, δεν είναι Άγγλος, αλλά Βέλγος· επίσης, δεν είναι «ευγενής», αλλά κοινός θνητός.

γ) Δεν είναι «πρόεδρος της Ευρώπης», αλλά πρόεδρος του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης· η «Ευρώπη» ως τέτοια δεν είναι κράτος, ούτε οργανισμός, και άρα δεν έχει πρόεδρο, όπως θα όφειλαν να γνωρίζουν όχι μόνο οι καθηγητές Νομικής ή οι επίδοξοι σωτήρες της Ελλάδας από την εξάρτηση και την αδυναμία της, αλλά και οι απλοί πολίτες της.

δ) Και, τέλος, ασχέτως των ανωτέρω, δεν θα ήταν δυνατό οποιοσδήποτε άνθρωπος να βγει στην τηλεόραση και να αποκαλύψει το περιεχόμενο κάποιων αποφάσεων, λέγοντας ταυτόχρονα ότι οι αποφάσεις αυτές … είναι μυστικές! Διότι, απ’ τη στιγμή που τις ανακοινώνει, προφανώς παύουν να είναι!

Για να επανέλθουμε όμως στην πολεμική του κ. Θ. κατά της Νεκροφιλίας και του συγγραφέα της.

Η πολεμική αυτή ως επί το πλείστον περιλαμβάνει το γνωστό μενού από συνωμοσιολογίες και προσωπικούς μειωτικούς χαρακτηρισμούς, οι οποίοι ενίοτε φτάνουν στα όρια του ποινικά κολάσιμου. Αυτό το τελευταίο αφορά ιδίως τη χρήση της έκφρασης μάφια [προφανώς εννοεί «μαφία»] των εθνομηδενιστών:

ο Γιάννης Ρίτσος κι ο Σβορώνος και η αφεντιά μου ανακηρυχτήκαμε από την μάφια των εθνομηδενιστών «νεκρόφιλοι» και το έργο μας μπήκε σε ουσιαστική καραντίνα, ιδιαίτερα σε σχέση με την πρόσφατη απήχηση που είχε μέσα στον ελληνικό λαό. Πράγμα που δείχνει τις υπόγειες διασυνδέσεις των εθνομηδενιστών με τον αφ’ υψηλού έλεγχο της πνευματικής και πολιτιστικής μας ζωής.

Όσο να πεις, δεν είναι και λίγο πράμα να σε ανακηρύσσουν σε δον Κορλεόνε του εθνομηδενισμού (για τις αναγνώστριες που δεν έχουν ενημερωθεί για τις τελευταίες γλωσσοπλαστικές εξελίξεις, ο «εθνομηδενισμός» είναι ένας νεολογισμός που έχει εμφανιστεί τα τελευταία λίγα χρόνια στο λεξιλόγιο της ελληνικής και ελληνοκυπριακής ακροδεξιάς –εξ όσων γνωρίζω δεν αντιστοιχεί σε κάποιον όρο από άλλη γλώσσα- και, όπως μπορεί να φανταστεί κανείς, προσδιορίζει όσους εκμηδενίζουν ή δεν αποδίδουν τον αρμόζοντα σεβασμό στην αξία του ελληνικού έθνους).

Αυτό όμως είναι ίσως το λιγότερο, μπροστά στο γεγονός ότι το όλο κείμενο, τη στιγμή που κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την «συστηματική αποδόμηση της ελληνικότητας» (η οποία μάλιστα, κατ’ αυτό, ξεκίνησε με τη … Χούντα!!) και εξαίρει τον «πολιτισμό» και τη σημασία που είχε για το «Λαό μας», το ίδιο είναι γραμμένο σε πραγματικά άθλια ελληνικά. Γεμάτα ασυνταξίες, ακυρολεξίες και βερμπαλισμούς.

Για παράδειγμα: για να αιτιολογήσει τη μακροσκελή παράθεση, ο συνθέτης/ πολιτικός εξηγεί στο κοινό του ότι

 Η σημασία του βιβλίου αυτού έγκειται προ παντός στο γεγονός ότι οι προσωπικές απόψεις του συντάκτη τους [sic] απηχούν ευρύτερες απόψεις που έχουν την στήριξη ισχυρότατων κύκλων που έχουν τη δύναμη να επηρεάζουν την κοινή γνώμη, όπως επίσης μιας μερίδας του λεγόμενου «προοδευτικού» χώρου και τέλος του ίδιου του κράτους μέσω κυβερνητικών παραγόντων που κατέχουν καίριες σχέσεις [sic] σε σχέση [sic] με την Παιδεία και τον Πολιτισμό.

Σε σχέση λοιπόν με αυτούς που «κατέχουν» τις εν λόγω «καίριες σχέσεις σε σχέση» κ.λπ., που «τους έχει αγκαλιάσει η Εξουσία (κάθε είδους), ενώ ορισμένοι κατέχουν κυβερνητικά αξιώματα σε καίριες θέσεις», –εκ των οποίων ουδείς κατονομάζεται άμεσα ή έμμεσα, πλην της Νεκροφιλίας και του «συντάκτη τους»-, ο Θεοδωράκης φτάνει στο σημείο να ισχυριστεί πως «είναι υπερβολικά μεγάλος για μια μικρή χώρα όπως η δική μας ο αριθμός των ανθρώπων αυτών, οι οποίοι επί πλέον ισχυρίζονται ότι ανήκουν στο χώρο της λεγόμενης «ανανεωτικής αριστεράς»!!

Πρόκειται για εξαιρετικά παράδοξο και επικίνδυνο ισχυρισμό. Τι θα πει «υπερβολικά μεγάλος»; Υπάρχει άραγε κάποια ποσόστωση που να ορίζει ποιος είναι ανά χώρα ο «εύλογος» αριθμός των ανθρώπων στους οποίους να έχουν απήχηση αυτές ή οι άλλες απόψεις; Και αν ο αριθμός αυτός κρίνεται ότι έχει ξεπεραστεί κάποια στιγμή, όπως εν προκειμένω, πώς σκέπτεται να θεραπεύσει αυτή την ανωμαλία ο αυτόκλητος τηρητής της ιδιόμορφης αυτής δημογραφίας των απόψεων; Μήπως σχεδιάζει να στήσει κανένα στρατόπεδο συγκέντρωσης όπου να εγκλείσει –ή και να εξοντώσει- τους παραπανίσιους, μέχρι το νούμερο να επανέλθει στο «κανονικό»; Δεν ξέρω· στο κείμενο δεν υπάρχει κάτι που να αποκλείει ρητά ένα τέτοιο συμπέρασμα.

Φυσικά ο Θεοδωράκης, ή/και οι τυχόν οπαδοί του, θα διαμαρτυρηθούν ότι «δεν εννοούσε αυτό». Ωστόσο, πρώτον, το θέμα δεν είναι μόνο τι είχε στο μυαλό του, αλλά και το τι έγραψε. Έπειτα, τι ακριβώς εννοούσε; Προφανώς, η «ευνοϊκή» γι’ αυτόν ερμηνεία είναι η γνωστή θεωρία συνωμοσίας/ «κλοπής της απόλαυσης»: αν είναι «υπερβολικά μεγάλος», «αφύσικος», ο αριθμός των ανθρώπων που δεν συμφωνούν μαζί του, τότε αυτό δεν μπορεί παρά να οφείλεται σε κάποια σκοτεινή δύναμη που τους παρασέρνει, σε πράκτορες, σε «υπόγειες διασυνδέσεις» που συνωμοτούν για να του «κλείσουν το στόμα», ενδεχομένως και στους Εβραίους. (Βέβαια στη συγκεκριμένη ομιλία δεν αναφέρεται καθόλου στους τελευταίους, αλλά υπάρχει άλλη βιντεοσκοπημένη συνέντευξη του Θεοδωράκη σε γνωστό παράγοντα της «νέας εθνικοφροσύνης», στην οποία, χωρίς μάλιστα να τον ρωτήσει κανείς, δηλώνει ευθαρσώς και σχεδόν με υπερηφάνεια: «εγώ είμαι αντισημίτης!». Η συνέντευξη αυτή υπάρχει αναρτημένη εδώ και καιρό στο διαδίκτυο, χωρίς απ’ ό,τι φαίνεται να ενοχλείται κανείς ή να αισθάνεται ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα να δηλώνει ομοϊδεάτης του Χίτλερ κάποιος ο οποίος κατά τα λοιπά ξεσπαθώνει κατά της «νέας κατοχής της πατρίδας μας»).

Τελικά, ίσως αυτή η αγωνία για την επικείμενη «καραντίνα» και για την «μείωση της απήχησης στο Λαό μας» είναι το πιο προβληματικό στοιχείο σε αυτό το δείγμα από την ακατάσχετη λογοθετική παραγωγή του Θεοδωράκη, όπως και σε όλα τα υπόλοιπα. Όχι όμως μόνο για τους λόγους που αναφέρθηκαν ως τώρα, αλλά και για έναν άλλο, πιο διεστραμμένο και (απ’ ό,τι φαίνεται) ανεπαίσθητο στον ίδιο:

Ένα βιβλίο, οσοδήποτε επικριτικό, που εκδίδει σε έναν μικρό, ημιχρεωκοπημένο εκδοτικό οίκο ένας ιδιώτης, ο οποίος δεν είναι αγκαλιασμένος από καμία εξουσία κανενός είδους, δεν κατέχει ούτε κατείχε ποτέ κυβερνητικά αξιώματα ούτε καίριες ή άκαιρες θέσεις, και ο οποίος επί πλέον δεν ισχυρίζεται ότι ανήκει στο χώρο της λεγόμενης ανανεωτικής αριστεράς, ούτε σε κανέναν άλλο χώρο, εάν έχει τόση σημασία αυτό, είναι τελείως απίθανο να «θέσει σε καραντίνα» έναν άνθρωπο ο οποίος γνώρισε και γνωρίζει τόση προβολή όση ίσως κανείς άλλος στην Ελλάδα τα τελευταία πενήντα χρόνια, ο οποίος διετέλεσε βουλευτής και υπουργός (αξιώματα για τα οποία ακόμη και τώρα διεκδικεί αναδρομικά τις αμοιβές του στα δικαστήρια από το ελληνικό κράτος, το οποίο κατά τα λοιπά θέλει να σώσει από τη χρεωκοπία), και ο οποίος περιστοιχίζεται μονίμως από ένα σμήνος διαφόρων –ως επί το πλείστον τυχάρπαστων και τυχοδιωκτών- «εθνοκατιστών»[1], οι οποίοι τον λιβανίζουν και τον δοξολογούν με μόνο σκοπό να οικειοποιηθούν και αυτοί δίπλα του λίγη δόξα, χρήμα, πολιτική απήχηση ή ποιος ξέρει τι άλλο. Ακριβώς αντίθετα: αυτή ακριβώς η μαφία των εθνοκατιστών είναι που συνιστά πολύ σοβαρότερη απειλή γι’ αυτόν. Είναι πολύ πιο πιθανό ο λόγος του να ακυρωθεί και να χάσει κάθε νόημα, (εάν αυτό δεν έχει ήδη συμβεί), ακριβώς εξαιτίας της «υπεράντλησης» στην οποία τον υποβάλλουν όσοι βρίσκονται κοντά του και προσπαθούν να εκμεταλλευτούν το όνομα και τη φήμη του για δικούς τους ιδιοτελείς λόγους. Περιλαμβανομένου ενδεχομένως και του ίδιου του εαυτού του.


[1] Είπα να κάνω κι εγώ ένα νεολογισμό, με βάση το δεδομένο ότι αντίθετο του «μηδέν» είναι το «κάτι».

15 comments
  1. απο την αλλη η Πριγκιπησσα Μαρια Βονοπάρτη εγραψε το Βιβλιο: ‘ η Λανθανουσα νεκροφιλια του Εντγκαρ Αλαν Πόε» χωις κανεις να διανοηθεί να πει οτι ητο…. εθνομηδενηστρια .
    ( να εξομολογηθω κατι: Δεν το διαβασα το βιβλιο – Οχι της Βονοπάρτη , του Ακη. Οτι διαβασα απο δω κι απο κει . Νρεπομαι που το λέω..)

  2. mikavour said:

    Μίκης Θεοδωράκης, Μίκης Θεοδωράκης. Ποιός ακριβώς είναι αυτός βρε παιδιά; Θοδωράκης, Θοδωράκης…Σ’ ένα δημοσιογράφο πάει το μυαλό μου, αλλά αυτός ήτο κάποτε υπουργός; Βέβαια ήτο και ο Κολωκοτρώνης Θοδωράκης, αλλά αυτός δεν έγινε υπουργός σίγουρα… Μετά Μίκης, Μίκι Μάους που λέμε; Έγινε ο Μίκι Μάους υπουργός και δεν τό ‘μαθα.
    Ας μου λύσει κάποιος αυτόν τον γρίφο, ποιος είναι τέλος πάντων αυτός ο Μίκης που είναι και Θοδωράκης;

  3. mikavour said:

    Sorry Κολοκοτρώνης ήθελα να γράψω παραπάνω, μην παρεξηγηθώ, δηλαδή μη νομίσει κανείς ότι ήθελα να στείλω το «ω» στην πρώτη συλλαβή…

  4. mikavour said:

    Ακόμα κάτι μιας και η συζήτηση περί «νεκροφιλίας». Είχα διαβάσει το βιβλίο και θυμάμαι έλεγε για ένα γνωστό τραγούδι κάποιου Κίτσου, Πίτσου, δεν θυμάμαι τώρα τ’ όνομά του, άλλα είναι γνωστός αριστερός με βραβείο Στάλιν, όχι αστεία! Αλλά ποιο είναι το τραγούδι, αυτό που λέει:
    Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις, εκεί που πάει να σκύψει… νάτη πετιέται από ξαρχής και αντριεύει και θεριεύει…
    ή το άλλο που λέει:
    Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά, μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά, τραβά, τραβά…
    Τα είχε μπερδέψει όλα αυτό το βιβλίο, η νεκροφιλία εννοώ, φραπέ τα είχε κάνει, και μου μετέφερε τη σύγχυση στο κεφάλι, και τώρα θέλω να κάνω ένα δώρο στο ξαδερφάκι μου που είναι κομμουνιστής και έχει γενέθλια και δεν ξέρω ποιο τραγούδι να του πάρω.
    Αν μπορεί να λύσει κάποιος και αυτό τον γρίφο, ποιο ήτο το τραγούδι αυτού του Πίτσου, Κίτσου… πως τον λέγανε μωρέ;…

  5. Νομίζω θα υπάρχει κάποια λογική ψυχαναλυτική εξήγηση για το σύμπτωμα του κ. Μ.Θ. Ας πούμε, ίσως να φθονεί που δεν είναι ο ίδιος που έγραψε το υπό αμφισβήτηση βιβλίο … ή μπορεί τελικά και να επιθυμεί την κριτική, γιατί ξέρει αυτό που δεν (θέλει να) ξέρει …

    az

  6. αντί του νεολογισμού «εθνοκατιστής» θα πρότεινα το «»εθνοκατινιστής» (εκ του έθνος + Κατίνα) ως πλέον relevant.

  7. Νεότερες πληροφορίες:
    μετά τη δημοσίευση της ανάρτησης αυτής, στο σάιτ των «Φίλων του Μίκη στην Κρήτη»- όπως, νομίζω, και στα υπόλοιπα που έχει αναδημοσιευθεί το κείμενο- η επανάληψη του κειμένου διορθώθηκε.
    Η Άρτεμις Λεοντή εξακολουθεί -προς το παρόν τουλάχιστον- να γράφεται ως «κύριος Λεοντής» και ο θάνατος ως ευνουχισμένος.

  8. grigoris said:

    Άκη τσέκαρε κάποια links που έχεις στο κείμενο.

    Δεν οδηγούν πουθενά!

    • Α. Γ. said:

      Θενκς για την παρατήρηση! Το κοίταξα. Πράγματι, δεν λειτουργούν οι σύνδεσμοι για τη χρήση του όρου «εθνομηδενισμός» από την ελληνική ακροδεξιά, και για τη διεκδίκηση των αναδρομικών βουλευτικών αμοιβών εκ μέρους του Θ.
      Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό, το πρώτο παρέπεμπε στο σάιτ της Χρυσής Αυγής και δεν αποκλείεται να είναι με κάποιο τρόπο μπλοκαρισμένο σε κάποιους φυλλομετρητές (έτσι δεν λένε τους browsers 🙂 ?). To δεύτερο παρέπεμπε σε ένα δημοσίευμα της «Σπίθας Μασταμπά Ηρακλείου» με τίτλο «Ο ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΟΡΑΚΗΣ [sic] ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΗ ΔΗΛΩΣΗ …». Το πρώτο το αντικατέστησα με ένα άλλο ακροδεξιό σάιτ. Για το δεύτερο, το θέμα είναι γνωστό και έχει καλυφθεί από τον τύπο, δεν νομίζω να αμφισβητείται από κανέναν. Αν κανείς αναζητήσει στο Google τις αντίστοιχες φράσεις θα βρει υλικό.
      Αν υπάρχει και κάποιο άλλο λινκ που δε λειτουργεί και μου ξέφυγε, μπορείς να επανέλθεις.

  9. Πάντως οι εθνικιστές εχουν ακόμα κατι που «πιάνει» στον κόσμο και γι αυτό ο Θεοδωράκης στα 90 του ειναι «επίκαιρος» για μια τεράστια μερίδα της «νεκρόφιλης» (κατά Ακη) ελληνικής κοινωνίας. Ο ανθρωπος είναι μεγάλος σαν πολιτική φυσιογνωμία, καταστροφική για την ελληνική κοινωνία Ο Θεόδωράκης είναι σε παγκόσμια κλίμακα (μαζί με τον Αγγελόπουλο) ο πατέρας της κουλτούρας της ήττας κι αυτό είναι μια υπόθεση που θέλει σοβαρή μελέτη και όχι λογοπαίγνια της κακιάς ώρας. Η μουσική του Θεοδωράκη εστρωσε το χαλί στην χούντα, ξελάσπωσε τον Καραμανλή στην μεταπολίτευση, ξελάσπωσε τους Σιμήτη – Πάγκαλο στην υπόθεση Οτσαλάν, ξελάσπωσε τον Χριστόδουλο στις κωλιές της εκκλησίας. Θα ελεγα ότι αν δεν ήταν ο Θεοδωράκης να στριμώξει την «αριστερά» στον «εθνικισμό», την μάφια των (κάτι-οτι-νάναι)μηδενιστών δεν θα την ήξερε ούτε η μάνα της.
    Εμένα παντως με εντυπωσίασε το γεγονός οτι ο Θεοδωράκης ανακάλυψε το σκουπιδαριό της «νεκροφιλίας της αριστεράς» για να το αντιπαραθέσει στον «εθνικισμό» του. Με τέτοια «μηδενική» πολεμική σαν του Α.Γ. αντε να ξεμπλέξουμε από τον Θεοδωράκη.

  10. Omadeon said:

    Ο Μίκης καλά θα κάνει να αφήσει στην άκρη τους φανατισμούς του και τις εμμονές του κατά ενός βιβλίου το οποίο στον ΠΥΡΗΝΑ του στοχασμού του, δεν λέει ουσιαστικά κάτι διαφορετικό από την… κωδικοποιημένη σε ποιητικές εκφράσεις βαθύτατη απέχθεια του… Οδυσσέα Ελύτη κατά της πατριωτικού τύπου νεκροφιλίας (!!!!!!)

    Ω ναι, εσύ Ακη ξέρεις καλά αυτη τη θέση μου, αν και ίσως διαφωνείς.

    (Ελλαδ)έμποροι που εισπράττουν το κέρδος των δικών τους πτωμάτων κατάντησαν οι πολέμιοί σου! 🙂
    (για να χρησιμοποιήσω ένα στίχο του Ελύτη που αποδεικνύει του λόγου μου το αληθές).

    Παιδιά κι αγγόνια της απάρνησης είναι όλα τους μπάσταρδα.

    Να αφήσουν ΚΑΤΩ τον Ελύτη, γιατί αυτοί ΠΑΡΙΣΤΑΝΟΥΝ ότι τον καταλαβαίνουν, ενώ (τουλάχιστον) εσύ Ακη ποτέ δεν έκρυψες όσα… ΔΕΝ διάβασας, παραδεχόμενος σε παλιά μας συζήτηση ότι είχες άγνοια για το σημαντικό του ποίημα ‘Προπατορικός παράδεισος’.

    Τάσσομαι πάντα, υπέρ της δικαιοσύνης («τα του γάτου στον σκύλο, τα του σκύλου στον γάτο») και πιστεύω ότι
    «κάθε φορά που η Μαρία Νεφέλη λέει ‘θα κοιμηθώ μ’ αυτόν’ ΞΑΝΑΓΡΑΦΕΙ την ΙΣΤΟΡΙΑ» (ω ναι, αυτά τα λέει η Μαρία ΝΕΦΕΛΗ και όχι η… ΔΗΜΑΡίτισα σαλονάτη ιστοριο-στρογγυλεύτρα Μαρία Νεφέλη -χεχε).

    [ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΙ ξερόλες, κυνηγοί «εθνομηδενιστών», scoundrels who found patriotism as their last refuge….]

    ΗΘΙΚΟΣ αυτουργός αυτής της ανούσιας και… σπασαρχίδικης διαμάχης (που θυμίζει εικονομάχους κι εικονολάτρες) είναι ο πολύς (μπουρδολόγος) Καραμπελιάς, που καυχιέται (κατά τον Νίκο Σαραντάκο) ότι.. επινόησε ο ίδιος τον όρο «εθνομηδενισμός» (πριν μια δεκαετία περίπου) μέσω του οποίου… Ιησούς Χριστός νικά και ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΚΑ ΣΚΟΡΠΑ.

    Διότι ο αδόκιμος, λανθασμένος όρος «εθνομηδενισμός» χωρίζει τον κόσμο σε πιστούς (στο έθνος) και σε απίστους, στα πλαίσια ενός… τζιχάντ των πρώτων κατά των δεύτερων και ΤΙΠΟΤΕ δεν προσφέρει παρά λάδι στη φωτιά της διένεξης.

    «Δεν μπα να χαθούμε, παλιοτόμαρα μιας ευτυχίας πέμπτου ή έκτου ορόφου» (πάλι Ελύτης -χεχε).

    Ακη, κάτι τελευταίο…
    ΔΕΝ δίνω ΚΑΝΕΝΑ λινκ εδώ στα παλιά μου ποστ… εναντίον σου (χεχε) (κριτικής χωρίς δαιμονοποίηση) αλλά έτσι και κάποιος πάααλι αναπαρήγαγε κάτι από αυτά, είτε σαν απόσπασμα (φανερό ή με κόπη πέηστ), είτε σαν σύνδεσμο, ειδοποίησέ με να τον κράξω.

    ΔΕΝ παρέχω όπλα σε φανατίλες, όπως ο Καραμπελιάς με του οποίου το ιδεολογικό υπερ-όπλο «εθνομηδενισμός» οπλίστηκε σύσσωμη η ακροδεξιά (και μετά ο ίδιος αρνιόταν κάθε ευθύνη).

    • Omadeon said:

      ΔΙΟΡΘΩΣΗ

      “κάθε φορά που η Μαρία Νεφέλη λέει ‘θα κοιμηθώ μ’ αυτόν’ ΞΑΝΑΓΡΑΦΕΙ την ΙΣΤΟΡΙΑ” (ω ναι, αυτά τα λέει η Μαρία ΝΕΦΕΛΗ και όχι η… ΔΗΜΑΡίτισα σαλονάτη ιστοριο-στρογγυλεύτρα Μαρία Ρεπούση -χεχε).

  11. Omadeon said:

    Y.Γ. όταν είπα «διένεξη» εννοούσα αυτή που περιγράφει ο Νάσος Βαγενάς εδώ

    http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2013/06/10/η-ιστορική-συνέχεια-του-ελληνισμού-ο/

    και εδώ
    http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=164357

    (ένα άρθρο που πρέπει να μελετήσεις Ακη, γιατί… πάει, τον έθαψες κι εσύ το Σβορώνο -χεχε)

    Αλλά όταν σε μία διένεξη τέτοιου είδους ΟΛΗ τη λάσπη και τους χυδαίους χαρακτηρισμούς τα εκτοξεύει η ΜΙΑ πλευρά, ας μην απορεί που την κράζω πολύ περισσότερο (όπως και άλλοι).

    Το θέμα είναι να επιλυθεί η διένεξη, αν και… η άλλη πλευρά έχει ξεφύγει τελείως, ανεπίδεκτη ορθού λόγου ή κριτικής.

    Παραδόξως, σήμερα ελάχιστα πράματα έχω να καταλογίσω σε σένα, σχετικά με όσα καταλογίζω σε άλλους, π.χ. στον Π.Πιζάνια για την ανιστόρητη άποψή του να ρίχνει μαύρο μελάνι που σκεπάζει την αυτοκτονία των Σουλιωτισών.

  12. Omadeon said:

    Κι ένα τελευταίο…

    Στην πραγματικότητα, η φανατίλα και ο σκοταδισμός της ΜΙΑΣ πλευράς της διένεξης (περί έθνους) συσκοτίζει στο έπακρο τις δυνατότητες διαλεκτικής επίλυσης διαφωνιών με ΟΥΣΙΑ, που θα μπορούσαν κάλλιστα να επιλυθούν επωφελώς, όπως τόνισα ξανά και ξανά στη συζήτηση για τη λάσπη κατά του «Ιού» εδώ:
    http://xyzcontagion.wordpress.com/2013/04/09/agtzidis-ios-vietnam/#comment-2626
    (link σε σχόλιό μου που ξεσκεπάζει μία από τις πολλές.. λαθροχειρίες του Βλάση Αγτζίδη)

    Ομως η ιδεολογική δουλειά της επίλυσης συγκρούσεων και της διαλεκτικής σύνθεσης ΠΡΕΠΕΙ κάποτε να γίνει, έστω και αν η μία πλευρά έχει κάνει πολλαπλάσια λάθη κι έχει πρακτικά «ανατινάξει όλες τις γέφυρες» συνεννόησης.

    Θα δώσω μερικά παραδείγματα όμως, ενδείξεων ότι αυτή η διένεξη έχει ήδη, ΠΡΑΚΤΙΚΑ ακυρωθεί (και απομένει η θεωρητική _διαύγαση_ αυτής της… θετικής εξέλιξης).

    1) ο «εθνομηδενιστής» «Ιός» σήμερα αρθρογραφεί μαχητικά κατά του μνημονίου και κατά της τρόικας, ενώ ο ακραίος «αντι-εθνομηδενιστής» κατήγορος νο.1 της Ρεπούση, «εξυπνότερος Ελλην» Νίκος Λυγερός έγινε _μνημονιακός_ σύμβουλος του Σαμαρά (και πολλών κρατικών / στρατιωτικών σχολών). Εξίσου αντι-μνημονιακός έγινε κι ο Νάσος Θεοδωρίδης.

    2) Η Ρεπούση προσχώρησε στη ΔΗΜΑΡ (κάτι που λέει πολλά, διότι… δεν δικαιολογείται, πανεπιστημιακή καθηγήτρια Ιστορίας να γίνει συνεργάτις των πιο αντιδραστικών κύκλων της ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ Ιστορίας, εκεινης που γράφεται ΤΩΡΑ).

    3) Οι εμπρηστικές δηλώσεις του ακροδεξιού Παναγιώτη Ψωμιάδη αποκαλύπτουν την ηθική αυτουργία του… Καραμπελιά, ως εφευρέτη της ταμπέλας «εθνομηδενισμός». Παρόλ’ αυτά ο μεν Ψωμιάδης σήμερα έγινε στυλοβάτης της δοσιλογικής κυβέρνησης ενώ ο Καραμπελιάς (παρά τα εκνευριστικά, τραγικά λάθη του) έγινε πολέμιός της ΚΑΙ αντι-ναζιστής (!!!)

    4) Ο ακραιφνής «αντι-εθνομηδενιστής» Φαήλος Κρανιδιώτης έγινε κι αυτός στυλοβάτης του μνημονίου, άρα ΠΡΟΔΟΤΗΣ.

    5) Μετά από όλα αυτά, οι «αντι-εθνομηδενιστές» ή «εθνοκατινιστές» μπορούν να βάλουν τον «πατριωτισμό» τους… εκεί που ξέρουν (με… βαζελίνη). Οι δε ειλικρινείς πολέμιοι των μνημονίων και του νεοφιλελευθερισμού, ουδόλως μετράει πρακτικά αν δηλώνουν ή όχι «πατριώτες», διότι ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΜΕΤΡΑΕ και η Κρίση είναι που κρίνει τους πάντες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: